ஆணாதிக்கம் பெண்ணடிமை என்ற மாயை

                                 ஜெயமோகனோடு சுவாமி பிரம்மானந்தா அவர்கள்
(அச்சில் இருக்கும் என் சிறுகதைத் தொகுப்புக்கு சுவாமி பிரம்மானந்த சரஸ்வதி வழங்கிய முன்னுரை இது.)


உலகில் இருவர் சேர்ந்திருப்பது மிகச்சிரமமான காரியம். ஏனெனில் அடிப்பபடையில் மனிதன் தனித்தன்மை வாய்ந்தவன். உலகிலேயே சுதந்திர இச்சையுடன் பரிணாம வளர்ச்சி பெற்றவன் மனிதன் மட்டுமே. அவன் மற்றவர்களோடு பொருந்தி வாழ முடியாததற்கு காரணமே அவன் பகுத்தறிவு உள்ளவன் என்பதாலேயே. என்னதான் இயற்கையான உடற் தேவை காரணமாக அவன் கூடி வாழ விரும்பினாலும் ஏதோ ஒன்று அவனுக்குள்ளே இருந்து அவனை அந்நியப்படுத்திக்கொண்டே இருக்கிறது. தன் உணர்ச்சியின் உச்ச நிலையைப் பகிர்ந்துகொள்ள உறவுகள் தேவைப்பட்டாலும் அந்த உறவுகளால் ஏற்படும் உரசல்களால் மீண்டும் மீண்டும் அந்நியபட்டே போகிறான். கொந்தளிப்புக்களையும் மனவலியையும் பகிர்ந்துகொள்ள சக மனிதர்கள் தேவைபட்டாலும் அவர்கள் மேல் உள்ள ஆழ்ந்த அவநம்பிக்கை மீண்டும் மீண்டும் அவனை தூரத்தில் கொண்டுபோய் நிறுத்திவிடுகிறது. இதற்கு முக்கியக் காரணம் அவன் தன்னிலை தவிர்த்து வேறெதிலும் பாதுகாப்பை உணராத நிதர்சனம்தான். அதனால்தான் மனிதர்களுக்குக் கண்ணுக்குத்தெரியும்  மனித நம்பிக்கையைவிட  கண்ணுக்குத்தெரியாத தெயவ நம்பிக்கைகளில் அதிகப் பற்று ஏற்படுகிறது. எவ்வளவுதான் உறவுகளின்மேல் உள்ள நம்பிக்கை மனித வாழ்வுக்கு வலிமை சேர்த்தாலும் அந்தரங்கத்தில் அவன் தன்னைத் தனியனாகவே உண்ர்கிறான்.
இதனால் ஏற்படும் அழுத்தத்தால் அவன் உறவுகளைப் புறக்கணிக்கிறான்.
இந்த உறவுச்சிக்கல்களில் ஏற்படும் அவல நிலையையும் துரோகங்களையும் என்னிடம் கிடைத்த  இருபாலர் உறவு குறித்த கதைகளில் திரு கோ.புண்ணியவான் அவர்கள் நுணுக்கமாக ஆராய்கிறார். குறிப்பாக ஆண் பெண்  உறவுகளில் ஏற்படும் சிடுக்குகளை சிக்கெடுக்கும் முயற்சிகளில் அவர் கதைகள் முயற்சி செய்கின்றன.
         பொதுவாகவே இருபாலர் உறவுகளும் சுயநலமிக்கதாகவே காட்டப் படுகின்றன. தன்னுடைய தேகப்பசி  தீர்ந்த பின்னர் தூக்கி எறியப்படும் உறவுகள் இளமைக்கால மிகை உணர்ச்சியால் உந்தப்பட்டுப் பின்னர்  கைவிடப்படும் காதல்கள் பொதுவாகவே ஆண் வர்க்கத்தால் பெண்களுக்கு இழைக்கப்படும் துரோகங்கள்தான் கதைக்களனாகின்றன.
         நீரிலிருந்தும் நழுவும் மீன்கள் கதையில் அம்மா என்ற மரபு சார்ந்த புனித பிம்பம் உடைத்தெரியப் படுவது நவீன கால அம்மாக்களை  அப்பட்டமாகம் படம் பிடித்து காட்டுகிறது. இதனை ஒரு சமூகப் பிரச்சினையாக முன்வைக்கும் ஆசிரியர் சமூகத்துக்கு சுயநல்மில்லா பொறுப்புமிக்க கடமையை உணர்த்த முயற்சி செய்கிறார்.
         பொதுவாகவே பெண்கள் பலவீனமானவர்கள் என்று கட்டமைக்கப்படும் நம் சமூகத்தில் ஒரு பெண் எவ்வித ஆண் துணையில்லாமல் தன்னிச்சையோடும் சுய மரியாதையோடும் வாழ முடியுமென்று எதிர்வினை ஆற்றுகிறார் கதை நாயகி. அடிப்படையில் ஆண் பெண் என்ற பேதம் பெரிதாக ஒன்றும் கிடையாது. இரு பாலருக்கும் பொது அம்சமாக இருப்பது நான் என்ற அகங்காரம்தான். ஆண்வர்க்க மேலாதிக்கத்தினால் பொறுமை, கட்டுப்பாடு, ஒழுக்கம் என்ற சமூகப் பயிற்சிகளால் பெண்களுக்குச் சற்று அடங்கி இருந்தாலும்  ஆழ்மனதில் வன்மமே குடிகொண்டுள்ளது. ஒரு ஆண்மகனுக்கு ஆணவம் என்பது தன் அடிப்படை குணம் என்று நினைக்கும் தோறும் பெண்களுக்கு அது அடக்கி ஆளும் ஆளுமையாக ஆழ்மனதில் கொழுந்து விட்டு எரிந்துகொண்டே இருக்கிறது. தக்க தருணமும் அதற்கான சந்தர்ப்பமும் பிறக்கும்போது அது வன்முறையாகவே வெடித்து உறவுகளை உடைத்தெறிகிறது.
        அடிப்படையில் இரண்டு ஆணவங்களின் மோதல்தான் உறவுகளைப் பிய்த்து எறிகிறது  என்று தெரியாமல் ஒரு வர்க்கம் இன்னொரு வர்க்கத்தின்மேல் அடிமைப்படுத்துகிறது என்று வர்க்க சாயம் பூசுகிறது. இந்தக் குற்றஞ்சாட்டும் குணம் ஆணவத்திலிருந்து பிறந்து வந்ததுதான்.
        இவரின் பெண்ணியம் சார்ந்த சிறுகதைகள் மூலமாக இக்கருத்தையே வாசக மனங்களுக்கு அறிவுறுத்துகிறார் என்று தோன்றுகிறது. என் வசம் கிடைத்த சில கதைகளைப்பற்றி கருத்து மட்டுமே இது.

சுவாமி பிரம்மாநந்த சரஸ்வதி
கூலிம் தியான ஆசிரமம்