Tuesday, December 22, 2009

சினிமாக்காரனுக்கு ஏன் இந்தச் சின்ன புத்தி?

இரண்டு தினங்களுக்கு முன்னர் இதனை எழுத நினைத்து நான்கு ஐந்து வரிகள் எழுதி பின்னர் அழித்துவிட்டேன். எனக்கு எழுதப்பிடிக்கவில்ல. ஆனால் நேற்று ஒரு தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சியைப் பார்த்த பின்னர் அதன் பாதிப்பால் மீண்டும் எழுதத்தூண்டியது. வேண்டாம் என்று விட்டு விடலாம் என்று பார்த்தால், ஏதோ ஒன்று எழுதிவிடுவதற்கான நெருப்பை மூட்டிக்கொண்டே இருக்கிறது. இந்தச்சகதியெல்லாம் எழுதி நேரத்தை ஏன் வீணாக்கவேண்டும் என்று முடிவெடுத்து ஒதுங்கினாலும், குறுக்கே வந்து எழுதித் தொலைப்பதற்கான ஆதங்கத்தை மேலோங்கச்செய்தது. இப்போதும் சொல்கிறேன் நான் எழுதவில்லை, எனக்குள் புகுந்த ஒன்று தீய சக்தியைப்பற்றி எழுத வைக்கிறது. மலத்தை 24 மணிநேரத்துக்குமேல் உடல் வைத்திருக்க விரும்புவதில்லை. இல்லையா?



ஒரு வாரத்துக்கு முன்னால் நடிகர், சூப்பர் ஸ்டார், இந்தியாவில் அதிக சம்பளம் வாங்கும் ரஜினியின் பிறந்த நாள். தமிழை எப்படி உச்சரிக்கவேண்டும் என்று சிவாஜி கணேசன் இவரிடம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். எப்படி இடுப்பை ஆட்டிக்கொண்டு கைகளை மூன்னும் பின்னுமாக (கொசு விரட்டும் மாட்டின் வாலைப்போல) வீசி வீசி வசனத்தை நாக்கில் படாமல் பேசுவது என்ற வித்தையை தமிழ்ச்சமூகத்துக்கு எடுத்துக்காட்டியவர். தன் அறுபதாவது பிறந்த நாளைக் கட் ஒவுட் செய்து கொண்டாட வைத்தவர். கட் ஒவுட்டுக்கு பாலாபிஷேகம் செய்து புண்ணியத்தைத் தேடிக்கொண்டவர்.

ரசிகர்கள் நடிகர்கள் மேல் ஏன் இவ்வளவு பைத்தியமாக இருக்கிறார்கள் என்று தெரியவில்லை. மற்ற பொழுதுபோக்கின் மேல் கவனம் செலுத்தாதவர்கள் நாலாந்தர சினிமாவினாலும் நாலாந்தர நடிகராலும் ஈர்க்கப்பட்டு விடுகிறார்கள். படங்கள் புத்தி சுவாதீனத்தோடு எடுக்கப்படுகிறதா என்பதை ஆராய்வதற்கான அறிவு அவர்களிடம் இருப்பதில்லை. புத்தகம் படிக்கும் பழக்கமில்லாதவர்கள். சினிமா விமர்சனங்களைப்படிப்பதில்லை. எனவே நல்ல சினிமாவைத் தேடிப்பார்த்து ஒப்பீடு செய்யும் அறிவு இவர்களுக்கு இருப்பதில்லை. நாயக பாத்திரத்தை முதன்மையாக வைத்து ஒரு போலியான பிம்பத்தை ரசிகன் மனதில் திணிக்கிறார்கள். நாயகனின் சாகசங்காளால் கவரப்பட்டவர்களாக ரசிகர்களை மாற்றும் வித்தையை வெகுநாட்களாகவே படம் எடுத்துவருகிறார்கள் தமிழ் சினிமாக்காரர்கள். பட முதலாளிகள் எப்படி ஏழைச்சனக்களில் அற்றைக்கூலிப்பணத்தைப் அடி வயிற்றில் அடித்துப் பிடுங்கித்தின்னும் சுரண்டலில் தேர்ந்தவர்கள்.

ரஜினிக்கு 60 வயது. ஆள் எழுபது வயதை எட்டியவர் போன்ற தோற்றத்தை அடைந்துவிட்டவர். சிவாஜி படத்தை உன்னிப்பாகப்பார்த்தவர்கள் ரஜினியால் ஒரு கழியைக்கூட ஆண்மைத்தனத்தோடு தூக்கமுடியாமல் இருப்பதைக் கவனித்திருக்கலாம். எடிட் செய்தவன் என்ன பாடுபட்டிருப்பானோ தெரியாது. அங்கே வெட்டி இங்கே வெட்டி கண்டதெல்லாம் ஒட்டி ரஜினியை ஒரு 20 வயது ஹீரோ மாதிரி காட்டியிருக்கிறார். கிராபிக் தொழில் நுட்பம் இல்லையென்றால் ரஜினியால் இன்று வரை தாக்குப்பிடிப்பது முடியாத ஒன்று. எந்திரன் என்று வரப்போகும் படத்துக்குச் சரியாகத்தான் பெயர் வைத்திருக்கிறார்கள். கிராபிக் நுட்பம் கொண்டு ரஜினியை எந்திரமாகத்த்தான் காட்டப்போகிறார்கள். ரசிகர்களெல்லாம் இப்போதே ரோபோட்டாகத் தயாராகிவிடுங்கள்.(பலர் எப்போதோ ரோபோட்டாகவே மாறிவிட்டார்கள்- சொச்ச ரசிகர்களுக்குச் சொல்கிறேன்)

தமிழகம் ஒரு அறிவுச்சுரங்கம். அங்கே இருக்கும் தமிழ்ச்சினிமா ரசிகர்கள் ஏன் சுரங்கத்துக்குள் இருக்கும் கரியாகவும் கசடாகவும் இருக்கிறார்கள். 30 40 அடி கட் அவுட்டுகள் செய்து அதற்குப்பாலாபிஷேகம் செய்யும் பைத்தியக்காரத்தனம் தமிழகத்தில் மட்டும்தான் நடக்கும். அது வெறும் பலகைதான் என்ற பிரக்ஞைகூடக் கிடையாது. ரஜினியின் வாழ்க்கையில் தேனும் பாலும்தான் ஓடவைத்துவிட்டார்களே தமிழ் ரசிகர்கள். கட் அவுட்டுக்கு வேறு அபிஷேகம் செய்ய வேண்டுமா? தமிழ் நாட்டில் ஏழைக்குழந்தைகள் பாலில்லாமல் கதறும் சத்தம் இவர்களுக்குக் கேட்பதில்லையோ? அவ்வளவு பெரிய மடையர்களா இவர்கள்? இந்தக்கஸ்மாலத்தை உலகுக்குப் போட்டுக்காட்ட தமிழகத்தொலைக்காட்சிகள் போட்டி வேறு போடுகின்றன.

அப்புறம் கூட்டம் கூட்டமாகக்கூடி ரஜினிக்காக அனைவரும் கேக் வெட்டி அல்லோலகல்லோலப் படுத்துகிறார்கள். அன்றைக்கு வெளியே வந்து தன் பக்தர்களுக்குத் தரிசனமே தரவில்லை ‘சுவாமிகள்’. எந்தக் கொண்டாட்டத்திலும் கலந்துகொள்ளவும் இல்லை. எப்படிப்பட்ட அவமானமும் உறைக்காத ரசிகக்கூட்டம்! வீட்டில் நாள் முழுதும் “தியானம்” இருந்தாராம்- ஊடகங்கள் சொல்கின்றன. ஒவ்வொரு நாளும் சாயுங்கால வேலையில் தீவிர “தியானம் “ இருக்கும் நல்ல பழக்கம் ரஜினிக்கு உண்டு. தீவிரமான சமய ஈடுபாடு உண்டு என்ற செய்தியை ஊடகங்கள் ஒலிபரப்பி ரஜினியின் புனிதத்தன்மையை ஒளிவட்டம்போட்டுக்காட்டி ரசிகர்கள் மத்தியில் ரஜினியின் பிம்மபத்தை அந்தி வெயில்¢ல் விழும் நிழல் போல அமானுடம் செய்துவிடுகிறார்கள். ஆன்மீக அறிவு அவருக்கு அபாரமாக் இருப்பதாகத்தெரியவில்லை. அவர் மேடையில் பேசியதைக்கேட்கும்போது குட்டு வெளியாகிவிடுகிறது. பாத்திரத்துக்கு ஏற்ற மாதிரி நடிக்கும் நடிகர் அல்லவா?

ரஜினி தமிழ் மக்களுக்கு என்னதான் செய்துவிட்டார் என்று தெரியவில்லை. சந்தனக்கடத்தல் வீரப்பன் கன்னட நடிகர் ராஜ்குமாரை கடத்தி வைத்துக்கொண்டு தமிழ் நாட்டுக்குத் தண்ணீர் கொடுக்க நெருக்கடியைக்கொடுத்தார். நம்ம ரஜினி இன்று வரை வாயே திறக்கவில்லை. ராஜ்குமாரை வீரப்பன் கடத்திக்கொண்டுபோய் வைத்திருந்த போது தான் காட்டுக்குப்போய் ரஜ்குமாரை மீட்டு வருவேன் என்று வீரவசனத்தை உதிர்த்தார். என்ன தேச பக்தி! நல்ல காலம் அப்படி ஏதும் அசம்பாவிதம் நடக்கவில்லை ரஜினிக்கு? மழைக்காலத்தில் வெள்ளமும் வெயில் காலத்தில் வரட்சியும் எதிர்நோக்கும் தமிழகம் எவ்வளவு காலத்துக்குத்தான் தண்ணீர் பிச்சை கேட்டுக்கொண்டிருக்கும் கர்நாடகத்திடம் , ரஜினி வாயைத்திறந்து கேட்டால் என்ன? தனக்குச் சோறுபோட்ட இடம் தமிழகம் என்று பேசினால் மட்டும் போதுமா? ஏன் கேட்கவில்லை? கர்நாடகத்தின் கொள்கையோடு ஒத்த சிந்தனையில்லாத ரஜினியின் படம் அங்கே ஓடாது என்பதற்காக. எல்லாம் பணம் பண்ணும் எண்ணம்தான்.

ஒருமுறை தண்ணீர் கேட்டுத் தமிழ் நாட்டு நடிகர் கூட்டம் நெய்வேலியில் போராட்டம் நடத்தியது. பாவம் தர்மசங்கடத்தோடு ரஜினியும் கலந்து கொள்ளவேண்டிய கட்டாயம். அந்தக்கூட்டதில் கர்நாடகம் தமிழகத்துக்குத் தண்ணீர் தரவேண்டும் என்று பேசிவிட்டு, மறு வாரமே கர்நாடகத் தொலைக்காட்சி பேட்டி ஒன்றில் பல்டி அடித்தார் . நடிகர்கள் சிலர் கேட்டதற்கு ஏதோ சொல்லி சமாளித்தார். இங்கேயும் இரண்டு வேஷம்! ரஜினி எவ்வளவு பெரிய நடிகர் ? (இதற்கெல்லாம் டூப் போடாத நாயகன்).

ஆமாம்..... ரஜினி தமிழ்நாட்டு ரசிகர்கள் பையிலிருந்து களவாடும் பணம் பெருவாரியாக எங்கே முதலீடு செய்யப்படுகிறது தெரியுமா?. ரஜினியின் சிறுமைகள் பற்றி பாட்டாளி மக்கள் கட்சி நிறுவனர் ராம்தாஸ் ஆனந்தவிகடனில் ரஜினியின் வண்ட வாளங்களைத் தண்டவாளத்தில் ஏற்றினார். அவர் எழுதிய கட்டுரை தொடர்ந்து பல வாரங்கள் வந்தது. அந்தக்கட்டுரையில் ரஜினி தமிழ் நாட்டில் சம்பாதிக்கும் பணத்தைக் கர்நாடகத்தில் முதலீடு செய்வதாக போட்டு உடைத்திருந்தார்.ரஜினி வாயில் அப்போதெல்லாம் கொலுகட்டை வைத்திருந்தார் போலும். தமிழ் நாட்டு ரசிகர்களுக்கு எப்போது புத்தி வரப்போகிறது என்றுதான் தெரியவில்லை. ரஜினி நினைத்திருந்தால் எத்தனையோ ரசிகர்களுக்கு வேலை வாய்ப்பு ஏற்படுத்திக் கொடுத்திருக்கலாம். அடுத்த ஆண்டும் கொண்டாடுங்கள் அறுபது அடிக்கு கட் அவுட் வையுங்கள், கேக் வெட்டுங்கள் அதனை வெட்கமில்லாமல் ஒலிபரப்புங்கள். அவருக்குச்சிலை எழுப்புங்கள் பின்னர் சிறு தெய்வமாக மாற்றி கொஞ்ச காலத்தில் சிவனுக்குப்பக்கத்தில் அமர்த்தி பெரிய தெய்வமாக்கிவிடுங்கள். யார் வேண்டாமென்று சொல்வார்.

என்னை எழதத் தூண்டிய இன்னொரு விஷயத்துக்கு வருவோம்.

கலைஞர் தொலைக் காட்சியில் சினிமா இசை சார்ந்த கலைஞர்களுக்கு விருது வழங்கும் நிகழ்ச்சியை ஒலி பரப்பினார்கள். பாடகர்கள், இசைக்கலைஞர்கள், இசை அமைப்பாளர்கள், பாடலாசிரியர்கள் என்ற இசை சார்ந்த கலைஞர்களுக்கு தனியார் நிறுவனம் ஒன்று நடத்திய விருது வழங்கும் நிகழ்வு அது.

அதில் ஒரு அங்கமாகப் பாடலாசியருக்கான விருது. பரிசைத்தட்டிச்சென்றவர் அடுக்குத்தமிழில் நெற்றிமுடியைச் சிலுப்பிச் சிலுப்பி 2 கிலோமீட்டர் நீள நீளமான வசனத்தைப்பேசி நடித்த டி. ராஜேந்திரனின் லிட்டர் சுப்பர் ஸ்டார் சிம்பு. ஆம் சாத் சாத் அவரேதான் தூய தித்திக்கும் தமிழில் பாடலெழுதிப் பரிசத்தட்டிச்சென்றவர். சங்கால இலக்கியமெல்லாம் புறந்தள்ளும் தஙக்காலத்தமிழ்ப்பாட்டு அது. அதனையும் தேர்ந்த்தெடுத்த நடுவர்களைப்பற்றி எப்படிப் பிரஸ்தாபிக்க?என்ன பாடல்னு கேக்கறீங்க.

Where is the party

எங்கம்மா வீட்ல party

அப்படித்தான் போகும் அந்த சாங்கு (song). தமிழுக்கு சங்கு ஊத வந்த சாங்கு.

ஆங்கில மோகம் எந்த அளவுக்கு நீண்டுவிட்டது பார்த்தீர்களா? எங்கேயாவது கோயிலில் போய் முட்டிக்கொள்ளலாம்னா, எங்க ஊர்ல உள்ள கோயில ஒன்னு ஒன்னா இடிச்சுப்புடுரானுங்க. முட்டிக்கிறதுக்குன்னே ஒரு கோயில கட்டணும் போல இருக்கு.

விருது கொடுக்க ஒரு தமிழ் பாடல் கிடைக்கவில்லையா?

சினிமாவுக்கு தமிழில் பெயர் வைத்தால் ஒரு லட்ச ரூபாய் தருகிறது தமிழக அரசு.

தமிழில் பேசினால் தங்கக்காசு தருகிறது மக்கள் தொலைகாட்சி.

இதெல்லாம் ஆப்பிரிக்காவில் ஆப்பிரிக்கர்களுக்குத் தரவில்லை தமிழ் நாட்டில் தமிழருகுத்தான் தருகிறது.

தன் பேரன் sun tv நடத்துகிறாரே அவருக்கு எவ்வளவு பணம் தந்து தமிழுக்குப் பெயரை மாற்றப்போகிறார் கலைஞர்?

தமிழில் பாட வட நாட்டுப்பாடகர்களையும், தமிழில் நடிக்க வட நாட்டு நடிகைகளையும், கொண்டு வந்தவர்கள் தமிழ் படத்துக்குப்பாட்டெழுத ஆங்கிலக்கவிஞர்களைக் கொண்டு வந்து விடுவார்கள் வெகு சீக்கிரத்திலேயே!



Ko.punniavan@gmail.com

Sunday, December 20, 2009

தமிழ் மொழியைத்தாரை வார்க்க மலேசியத்தமிழன் தயாராயில்லை

தமிழ் மொழியைத்தாரை வார்க்க மலேசியத்தமிழன் தயாராயில்லை



கடந்த 18.12.09 ல் அரக்கப்பரக்க ஆரம்பித்ததுதான் சுங்கைப்பட்டாணியில் spm தமிழ் மொழி, தமிழ் இலக்கியப்பாடம் சார்ந்த கவன ஈர்ப்புக்கூட்ட்டம். இரண்டே நாட்கள் அவகாசத்தில் எப்படி மக்களைத்திரட்டுவது என்ற மலைப்பே என்னை இயங்க வைத்தது. 2010 ல் நடப்புக்கு வரப்போகும் புதிய 10 பாட அமலாக்கத்துக்கு முன் விரைந்து செயல்படவேண்டிய கட்டாயம். நடப்புக்கு வந்துவிட்டால் மாற்றுவதற்கு மேலும் சிரமத்தை எதிர் நோக்கவேண்டி இருக்கும்.

நமக்கு இருக்கவே இருக்கிறது நூதன தொடர்புத் தொழில் நுட்பம். குறுந்தகவல், தகவல் தெரிவிக்க பத்திரிகை வழி சுற்றறிக்கையைத்திணித்து அனுப்புவது, விரைவாகப் பதாகைகளைத்தயார் செய்து சுங்கைப்பட்டாணியின் நாலு திசைகளிலும் ஒட்டி பார்வையாளர்களின் கவனத்தை ஈர்க்க என அனைத்து வகையான பணியிலும் ஈடுபட்டேன். யாரையும் துணைக்கு அழைக்கலாம் என்றால் என்னைப்போல பணி ஓய்வு பெற்றிருந்தால் பரவாயில்லை. எல்லாருமே வேலை செய்பவர்கள். அதிலும் மொழி மீது பற்று இருத்தல் அவசியம். சும்மா இழுத்துக்கொண்டுபோனால் நிழல்போலத்தான் கூடவே இருப்பார்கள். நம்முடன் இருக்கும் தருணங்களில் அவரை அழைத்துவராமல் இருந்திருக்கலாமே என எண்ணத்தோன்றும். நம்மால் பிறருக்கு ஏன் அனாவசிய சிரமம் ஏற்படவேண்டும்? யாரையும் துணைக்கு அழைக்க கால அவகாசமும் போதாது. அரசு அறிவிப்பினை எதிர்த்து மொழிக்காகப் போராட கொஞ்சம் துணிச்சல் வேண்டும். அரசின் கொள்கைக்கு எதிர்மறையாகச் செயல்படும் பலர் ஐ.எஸ்.ஏ என்று சொல்லக்கூடிய உள்நாட்டுப்பாதுகாப்புச்சட்டத்தின் கீழ் கைது செய்து, கேள்வி முறையின்றி இரண்டு ஆண்டுகள் கமுந்திங்கில் (ஒரு ஊர்) அடைத்துவைத்து விடுவார்கள். நான் ஒரு சிறு துரும்புதான் என் குரலுக்கு ஆயிரமாயிரம் மக்கள் வந்துவிடப்போவதில்லை. மக்கள் கொந்தளித்து நாட்டுக்கு எதிராகப் போர்க்குரல் எழுப்பப்போவதுமில்லை. என்னை யாரென்றே காவல் இலாகா அறியாது. எனவே நான் அஞ்சவேண்டிய அவசியமில்லை.( மொழிக்காகக் கவிதை ஒன்றை எழுதி ஏற்கனவே பதவி இறக்கம் செய்யப்பட்டேன்.) இப்போது பணி ஓய்வு பெற்றுவிட்டதால் என்னை பதவி ஏற்றமும் செய்ய முடியாது இறக்கமும் செய்ய முடியாது. எனவே ஒற்றை ஆளாய் களத்தில் இறங்கினேன்.

கூட்டத்துக்கு ஆள் சேர்க்க என்னால் ஆன எல்லா வேலைகளும் செய்து கொண்டிருந்தேன். பத்திரிகை வழி செய்தி போடச்சொல்வோமே என் மின்னஞ்சல் வழி இரண்டு நாளிதழுக்கு செய்தி அனுப்பி தொடர்ந்து மூன்று முறை தொலைபேசியிலும் தொடர்புகொண்டு செய்தியைப்போடச்சொல்லி கேட்டுக்கொண்டேன். கோயில் மாடு ஆமாம் ஆமாம் என்பதுபோல் தலையாட்டினார்கள். பத்திரிகைகளுக்கு நிறைய சிறுகதை களையும் கவிதைகளையும் 30 ஆண்டுகளாக இலவசகாகவே கொடுத்து வந்திருக்கிறேன். மலேசியத்தமிழ் பத்திரிகைகள் எழுத்துக்கூலி என்றால் என்ன என்று கேட்பவர்கள். பிறகு பத்திரிகை முதலாளிகள் மெர்சிடிஸ் பாவிப்பது எப்படி? மாளிகையில் வசிப்பது எப்படி? பாவமில்லையா அவர்கள்? இவர்கள்தான் உண்மையான தமிழ்மொழி விற்பன்னர்கள். ( இலக்கிய அக்கறையுடன் நடத்தும் சில இதழ்களைத்தவிர்த்து)18.12.09 இரு பத்திரிகைகளயும் ஆவலோடு திருப்பிப்பார்க்கிறேன் (நம்புங்கள் - நாளிதழ்கள் திருப்பிப்பார்க்கும் நிலையில்தான் இருக்கும்) செய்தி வரவில்லை. எனக்கு அப்போதே மன அழுத்தம் கூட ஆரம்பித்துவிட்டது. நாளிதழில் செய்தி வரும் என்று நம்பியது எனது எவ்வளவு நன்றிகெட்டத்தனம்? நிகழ்ச்சிக்கு 50 பேரைக்கூட எதிர்ப்பார்ப்பது அறிவீனம் எனத்தோன்றியது. நிகழ்ச்சிக்கு வருபவர்கள் பலர் நாளிதழில் செய்தி பார்த்துவிட்டுத்தான் வருவதாக சொன்னது நினைவிலிருக்கும்போது செய்தி வரவில்லையென்றால் என்னாவது?

( தொடர்புத்தொழில் நுட்ப முன்னேற்றமெல்லாம் ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும்... ஆனால் அதற்கு ஈடான வேகத்துக்கு மனிதர்களையும் மாற்றும் அறிவியல் உபாயம் இருந்தால் தேவலாம்)

எனக்குள் இருந்த ஆர்வம் கைப்பணம்போல மெல்ல கறைய ஆரம்பித்தது. என் பின்னடைவின் முதல் கட்டமாக 50 பேருக்குமேல் தேனீர் தயார் செய்யவேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டேன். பிறகு வேண்டா வெறுப்போடு ஒலி பெருக்கிச்சாதனத்தைப் பொருத்த ஆரம்பித்தேன். இரண்டு ஸ்பீக்கரையும் காரிலிருந்து மேடைக்குத் தூக்கிக்கொண்டு போவது என் வயதை மீறிய செயல்.

வீட்டுக்குத்திரும்பி குளித்துவிட்டு மண்டபத்துக்கு நுழையும்போது மணி 7.25. 7.30க்கு நிகழ்ச்சி துவக்கம். நான்தான் முதல் ஆளாக இருந்தேன். ஒரு கால் மணிநேரம் வரை வேறு யாரையும் காணவில்லை. இன்றைக்கு நிகழ்ச்சி நடந்தபடிதான் என்று ஆதங்கம் மேலோங்கத் துவங்கியது.

300க்கு மேற்பட்ட காலி நாற்காலிகளும் முனகிக்கொண்டிருந்தன. மண்டபம் நிர்வாணமாகிக் கொண்டிருப்பதுபோன்று இருந்தது. 7.45 வாக்கில் இரண்டொருவர் நுழைய கொஞ்சம் மூச்சு விட்டேன். பிறகு மெல்ல ஐம்பதுக்குமேல் வர ஆரம்பித்தனர். 8.00 மணிக்குள் மக்கள் கூட்டம் 100ஐத்தாண்ட ஆரம்பித்தது. 8.10க்குள் 200 எட்டியது. காலியாகக்கிடந்த நாற்காலிகள் உயிர் பெற்றுவிட்டன போன்ற ஜீவத்துடிப்பு கேட்டது. நிர்வாணமாக்க்கிடந்த மண்டபம் ஆடை உடுத்திக்கொண்ட கம்பீரத்தோடு மிதந்தது.

நிகழ்ச்சி சுங்கைப்படாணி சுப்பிரமணியர் தேவஸ்தானத்தில் நடைபெற அதன் மண்டபத்தை இலவசமாக தந்தனர். கோயில் தலவர் திரு.துரைசிங்கம் மொழி சார்ந்த நம் சிந்தனை தூர்ந்துபோய்விடக்கூடாது எனப்பேசினார்.மணி ஆட்டவும் சாமி கூட்டமாகக்கூடி கொண்டாட்டம் போட மட்டும் கோயில் இருக்கக்கூடாது என்று அவ்ர் பேசியது எல்லாத்தலைவர்களுக்கும் சொன்னதுபோல இருந்தது. தமிழ்ச்சமூகம் சார்ந்த எந்த நிகழ்வுக்கும் கோயில் மணடபத்தை இலவசமாகவே கொடுக்கும் என்றார். தமிழ்மொழிக்கு கோயில் செய்யும் மிகப்பெரிய செயல் அது.

பிறகு எழுத்தாளர் நான் பேசினேன். தமிழ்ப்பள்ளிகள் விடுதலைக்கு முன்னும் பின்னும் எத்தனை காணாமற்போய்விட்டன என்ற வரலாற்றைக்கூறினேன். எண்ணிக்கையில் 1500க்கு மேற்பட்ட தமிழ்ப்பள்ளிகள் இயங்கி வந்தன. விடுதலைக்குப்பின்னர் அதன் எண்ணிக்கை தோட்டத்துண்டாடல் காரணமாகவும், மேம்பாட்டுத்திட்டங்கள் காரணமாகவும், பாட மாற்றத்தாலும் (கணிதமும், அறிவியலும் இனபேதமில்லாமல் எல்லா மாணவர்களூம் ஆங்கிலத்தில் கற்கவேண்டும் என்ற அரசாங்கத்தின் உத்தரவாலும்) தமிழ்ப்பள்ளிகளில் மாணவர்கள் குறைந்து விட்டதைக்கூறினேன். இன்றைக்கு நாட்டில் தமிழ் படிக்கும் மாணவர்கள் எண்ணிக்கை 40 விகிதம்தான் எனவும், தமிழ் தமிழ் இலக்கியம் மதிப்பெண்கள் பட்டியலில்(சான்றிதழில்) சிறந்த 10 பாடத்துக்குள் சேராது என்ற காரணத்தால் மாணவர்கள் எண்ணிக்கை மேலும் குறைந்து நாளடைவில் அறவே இல்லாமலும் போய்விடும் ஆபத்தும் உண்டு என மேலும் கூறினேன் . இன்றைக்கு இருக்கும் 523 தமிழ்ப்பள்ளிகளில் பணியாற்றும் தமிழ் ஆசிரியர்கள் சுமார் 20000 பேர் என்று வைத்துகொண்டால்.. தமிழ்ப்பள்ளி இல்லாமல் போனால் இந்த 20000 அரசு வேலை இல்லாமல் போய்விடும். அது மட்டுமா தமிழ் சார்ந்த பிற துறைகளிலும் ஆசிரியர் பயிற்சிகல்லூரி, பல்கலைக்கழகம், தமிழ் வானொலி, பல்கலைகழகத் தமிழ்ப்பிரிவு, மொழிபெயர்ப்புப்பிரிவு என் எல்லாத்துறையும் தமிழ் இல்லாமல் வரண்டு விடும். எனவே அரசு எஸ்.பி.எம் சோதனையில் 12 பாடங்களில் சிறந்த 10 பாடத்தின் மதிப்பெண்களாக மாற்ற வேண்டுமென வலியுறுத்தினேன். அவை உபகாரச்சம்பளம் பெறும் பாடங்களாகவும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படவேண்டும் எனக்கூறினேன்.

பின்னர் வடமலேசிய தமிழ்மொழி மீட்புக்குழுவைச்சேர்ந்த ASP முத்துசாமி SPM பாடப்பிரச்சினையை முன்னிட்டு பினாங்கு தண்டாயுதபாணி ஆலயத்தில் சிறப்புப்பிரார்த்தனை ஏற்பாடு செய்யப்பட்டுள்ளதாகவும் 20000 பேர் கூடவேண்டும் என்றும் கேட்டுக்கொண்டார்.( அவர் ஒரு போலிஸ் அதிகாரி தோரணையில் பேசுவதைக் நிறுத்திக்கொள்ளவேண்டும்) இது சாதாரணப் பிரச்சினைதான். இதற்குத்தீர்வு காண கடவுளின் சன்னிதானத்துக்குப் போக வேண்டியிருப்பதுதான் மிகப்பெரிய கொடுமை. தெய்வத்தால் ஆகாதெனினும் முயற்சி தன் மெய்வருத்தக் கூலிதரும். எல்லா முயற்சியும் எடுத்தாயிற்று பிரதமரைச் சந்திப்பது தவிர. பிரதமரிடம் சென்று முறையிட்டால் தமிழர் எண்ணம் உறுதியாய் நிறைவேறும். அவர் மட்டுமே 1 மலேசியக்கொள்கையை முன்னெடுத்துச் செல்வதில் மும்முரமாக இருப்பதுபோலத் தெரிகிறது. மற்ற அமைச்சர்கள் இனவாத அரசியலிலிருந்து இன்னும் வெளியே வரவில்லை எனத்தோன்றுகிறது. எனவே பிரதமரைச் சந்திப்பது நடக்கவேண்டும். காலம் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது.......