Saturday, December 7, 2013

14. காசிக்குப் போவது பாவம் தீர்க்கவா?









பிணங்கள் எரிக்கப்பட்டகாட்சி.வேட்டி கட்டிய பையனும் நாயும் எலும்பைத்தேடும் படம்.







கங்கை எல்லா பாவங்களயும் கை ஏந்தி வாங்கிக் கொள்கிறாள்.

என் பயணத்தில் நான் அதிகமாக வெறுத்த நாள் இன்று. காசிக்குப் போவது பாவம் தீர்க்கவா என்று எழுதிவிட்டு சப்ஜெக்டுக்கு வரவில்லையே என்று  வாசகர்கள் சிலர் கேட்டார்கள் . நீங்கள் பெரிதும் எதிர்பார்த்த விவரணைக்குள் நுழைகிறேன். முந்தைய அத்தியாயத்தில் நான் எழுதியது வெறும் தொடக்கம்தான்.

அதிகாலையிலேயே கங்கைக்குக் கிளம்பவேண்டும் என்று சொன்னார் சரத். ஏழெட்டு பேர் திதி செய்ய வேண்டி இருக்கிறது. அதனை முடித்துக்கொண்டு காலபைரவன் கோயிலிலும், காசி விஸ்வாதன் கோயிலில் வழிபடவும் வேண்டும். நெருக்கடியும் பரபரப்பும் மிகுந்த இடம் என்றார். நாம் பார்க்காத நெருக்கடியா என்று சாதாரணமாய் எடுத்துக் கொண்டேன். ஆனால் அது எவ்வளவு அசாதரணமானது என்று இதோ சொல்கிறேன்.

காலையில் கங்கைக்கு ரிக்‌ஷாவில் கிளம்பினோம். மணி 430க்கே எழுந்தாயிற்று. விடுதியில் காலை உணவு தயார் இல்லை. அதிகமானோர் நீரிழிவு நோய்க்கார்கள். என்னாகுமோ என்று பயந்தபடியே பயணமானோம்.வயிற்றுக்கு ஆகாரம் போட்டுக்கொண்டால் தப்பிக்கலாம். இல்லையென்றால் இந்த நோயாளிகளுக்கு ஆபத்துதான். ஆனால் கங்கையும், கால பைரவனும், காசி விஸ்வநாதரும் அந்த பயத்தை ஆர்வமாக மடை மாற்றி இருந்தார்கள். விரதத்தோடு கங்கையைவழிபடுவதுதான் நல்லது என்றார்கள்.

காலையில் கங்கையில் இரண்டு படகுகள் தயாராக இருந்தன. கலங்கிய கங்கையில்  குப்பைகள் மிதந்து ஓடின. பால் கலந்த தேனீர்போல கங்கை நீர். இரண்டு படகுகளும் ஒன்றையடுத்து ஒன்று பயணமானது. இன்னொரு படகில் ஒருவன் பூசைக்குத் தேவையான வெள்ளி, தங்க முலாம் பூசிய பொருட்களை விற்பனைக்கு ஏந்தி படகுக்குப் பக்கத்தில் உரசியபடை வாங்கச்சொல்லி வற்புறுத்தினான். பெண்களைக் கேட்கவா வேண்டும் ஆர்வத்தோடு பார்க்க ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். அவன் இன்னும் நெருங்கி வெகு நேரம் கூடவே வந்தான். ஆனால் யாரும் வாங்கவில்லை. அவன் பின்னர் வேறு படகை நோக்கி துடுப்பைத் தள்ளினான்.

கங்கை நெடுக்க நிறைய வீடுகள் (பங்கலாக்கள்), விடுதிகள், கோயில்கள் என வளர்ந்து கிடந்தன. சில பணக்காரர்கள் கட்டிய பங்கலாக்கள் இவை. வயதான காலத்தில் இங்கே வந்து தங்கி கடைசி யாத்திரக்குக் காத்திருக்கவாம்.எப்படி? பணக்காரன் எவ்வளவு பாவம் செய்தாலும் கங்கைத்தாய் விமோசனம் கொடுத்துவிடுவாளாம். கங்கையில் அவர்கள் அவர்களின் அஸ்தி

கறையவேண்டும் என்பதே இறுதி ஆசை. அந்திம வயதையடைந்து  இறக்கும் நேரத்திலும் இங்கே வந்து விட்டுவிடுகிறார்கள். பாவம் யாருக்கும் செத்துவிடவேண்டுமென்ற ஆவல் வருவதில்லை. இந்த உலகப்பற்று அவர்களை இறுக்கமாகவே பற்றிக்கொள்கிறது. ஆனால் இப்படி கொண்டு வந்து விட்டுவிடுவது," நீ இறந்துபோகும் தருணத்தை நினைத்துக் கொண்டே இரு" என்ற அவஸ்தைக்கு உள்ளாக்கவா? என்ற விநோத வினா நம்மை நோக்கி வந்தடைகிறது. மரணம் பல விதம். இது அதில் ஒன்று!

அரை மணி நேர பயணத்துக்குப் பின் கங்கையின் கரையை அடைந்தது. கரையை அடைந்தவுடன், எங்களை ஏற்றி வந்த படகுக்காரன் கரையிலேயே எல்லார் முன்னிலையிலேயும் சிறுநீர் கழித்தான். அவனுக்குக் கூச்சமில்லை. கூச்சமெல்லாம் எங்களுக்குத்தான்.
எங்கள் படகை ஒட்டி ஒருவன் துணி குமுக்கித்துவைத்த போது சவர்க்கார நுரைகள் கங்கைக்குள் ஒழுகின. நெடுக்க பலர் இப்படிச் செய்தனர்.  பலர் நீராடினர். பல்துலக்கி எச்சில் நுரைகளை கங்கையில் துப்பினர் சிலர். மொட்டை யடித்தலும் சவரம் செயதலும் கணக்கற்றவர் ஈடுபட்டனர்.எல்லாம் கங்கைக்கே சமர்ப்பணம்.

ஓரிடத்தில் நான்கைந்து பிணம் எரிக்கப்பட்ட சாம்பல் எஞ்சியிருந்தது. எரித்ததில் எஞ்சி இருந்த எலும்புகளை பொறுக்கிக் கொண்டிருந்தான் ஒரு பையன். மீண்டும் எரிக்க. நாய்கள் சிலவும் அவனுக்குப் போட்டி. நாய்களுக்கு எதற்கு எலும்புத் துண்டு? சாம்பல் மழைக் காலத்தில் கண்டிப்பாய் கங்கைக்குள் சங்கமம்.
சற்று தள்ளி ஒருவன் 'கால் கழுவி'க்கொண்டிருந்தான். மாடுகள் நடமாட்டம் வேறு . எப்படி என்றுதான் தெரியவில்லை. பச்சைச் சாணமும், காய்ந்ததும்  கங்கைக்குள் வாசம்.
பெண்கள் துணி மாற்றுவது சாதரணமாய் நடக்கிறது. மறைப்பு ஏதுமில்லை. நாம்தான் கண்டும்காணாமல் நகர்ந்துவிடவேண்டும். 
உலகத்தின் பல நாடுகளிலிருந்து வந்த பக்தர்கள்  இங்கே நீராடுகிறார்கள். நீரை அருந்துகிறார்கள்.
துணி துவைப்பதும் காயவைப்பதும்  நடக்கிறது. கோயில் அல்லது விடுதித் துணியாக இருக்கலாம்.

திதி செய்தவர்கள் சிலருக்குத் திருப்தி இல்லை. பலருக்கு எட்டு தர்ப்பம் எனக்கு ஐயர் ஐந்துதான் வைத்தார் என்றாள் எங்கள் குழுப்பெண். உங்கள் வீட்டில் எத்தனை பேருக்குத் திதி செய்தாய் என்று கேட்டார் ஐயர். ஐந்து பேர் என்றாள். ஏன் உயிராய் உள்ளவர்க்கும் திதி செய்யவேண்டுமா என்ற கேள்வி எழுந்தது. என்ன செய்வது பக்திக் கோளாறு.
சிலர் கங்கை நீரில் கால் படாமல் பார்த்துக் கொண்டார்கள் எங்கள் குழுவிலும். சிலர் குளித்தார்கள்.
படகில் பயணம் பண்ணும் போதே பசி எடுத்தது. திதி முடிய இரணடரை மணி நேரமாயிற்று. பசி உயிரை மென்றது. கங்கை நீரைக் குடித்தால் ஒன்றும் ஆகாது என்ற நம்பிக்கை பலமாகவே இருக்கிறது.நான் தொட்டுக்கூடப் பார்க்கவில்லை.

தொடரும்....

13. காசிக்குப் போவது பாவம் தீர்க்கவா?

13. நதி செய்த பிழை என்ன?

அன்று சாயங்காலமே கங்கை நதிக்கரையில் தீப ஆராதனை. பிரதி தினமும் நடக்கும் ஆராதனை. விடுதியிலிருந்து ரிக்‌ஷா வண்டியில் கிளம்பினோம். ஏனெனில் கங்கை நதிக்கு இரண்டு கிலோமீட்டருக்கு அப்பாலேயே வாகனக்களுக்குத் தடை.மக்கள் நெரிசல்.

நதிக்கரையில் படகுகள் குவிக்கப் பட்டிருந்ததன. மீனவ கிராமம் மாதிரியான காட்சி. ஆனால் மீனெல்லாம் பிடிப்பதில்லை. காசியிலும், ரிசிகேசிலும்  மட்டுமே அசைவம் கிடைக்காது.லெக் பீஸ் எல்லாம் கேட்கக்கூடாது. சுத்த சைவம். எல்லா விடுதியிலும். கரையை அடைத்து நின்ற படகுகள் பக்தர்களுக்கானது. தீபாரதனையைப் பார்க்க அலை மோதுகிறது கூட்டம். வெளியூர் பயணிகளே அதிகம். கண்கொள்ளாக் காட்சியாக் இருக்கும் என்றெல்லாம் சொன்னார்கள். கரையில் இருந்த படகுக்கு ஏறி நன்றாகப் பார்க்க வேண்டுமென்பதற்காக ஒவ்வொரு படகாகத் தாண்டி  அண்ணாந்து பார்க்க வாட்டமாய் ஒரு படகைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டோம். மண்ணால் செய்த அகல் விளக்குகள் பூக்களையும் வேண்டி வேண்டி விற்கிறார்கள். நீங்கள் ஆகக் கடைசி படகுக்குப் போனாலும் பின்னாலேயே கெஞ்சியபடி வருவார்கள். கையிலும் அகலும் பூவும் இருந்தால் தொந்தரவு இருக்காது.

அகல் விளக்கேற்றி கங்கையில் மிதக்க விடுகிறார்கள். நான் என்ன நினைத்தேன் என்றால் நதி முழுக்க அகல் விளக்குகள் மினுக்கி மிதந்து கண்களைப் பறிக்கப் போகிறது என்று. அப்படியெதுவும் நடக்கவில்லை. அகல் விளக்குகள் கங்கையில் மிதக்க விட்டுச் சில நிமிடங்களிலேயே அணைந்து விடுகிறது.

மக்கள் கால் பட்டு சேரும் சகதியுமாய் இருக்கிறது நதிக்கரை. நதியே குப்பைக் கூளமாய் காட்சி தருகிறது. அத்தனை அகல் விளக்கும், பூவும், தேங்காயும், பழமும், இத்யாதி இத்யாதி எல்லாம் நதிக்கே சமர்ப்பணமாகிற தென்றால் அது தாங்குமா? மக்கள் கூட்டம் போடும் இன்னபிற குப்பைகள் நதியில்தான் சங்கமம் ஆகின்றன.
மெல்ல இருளத் தொடங்கியவுடன், அங்குள்ள கோயில்களில் பஜனையும் பூசைகளும் நடக்கிறது. அங்கே எத்தனை ஆலயங்கள்  உண்டோ அத்தனையிலும் பூசை நடக்கிறது. எந்த ஆலயத்தைப் பார்ப்பது என்ற குழப்பம். நான் பார்த்துக் கொண்டிருப்பது முக்கிய ஆலயமாக இருக்கலாம் என்றே நம்பிக்கொண்டேன்.நம்பிக்கைதானே வாழ்க்கை.

பூசையின் உச்சத்தில் கங்கையைக்கு தீபாரதனை காட்டுகிறார்கள். அந்தக் கூட்டத்தில் நெருக்கியடித்து தீர்த்ததைப் பெற்றுக்கொள்ளவேண்டும். கொஞ்சம் வெளிச்சமாக இருக்கும்போதே கங்கையைப் பார்த்தேன். நீர் பயங்கரமாகக் கலங்கித்தான் இருந்தது. கரை நெடுக்கு தினமும் நீராடுவதாலும் சேறு சேகரமாகி கலங்கலுக்கு காரணமாகிறது. தீபாரதனை நடக்கும் போதே பக்தர்கள் நீரில் முங்கிஎழுந்தார்கள். அந்தக் கூட்டத்தில் இதெல்லாம் எப்படி சாத்தியம் என்றே விளங்க வில்லை. கங்கயில் பிண்மெல்லாம் மிதந்து வருமென்று சொன்னார்கள். எனக்குப் பார்க்கக் கொடுத்துவைக்கவில்லை!
தீபாரதனை முடிந்து வெளியே வந்தவுடன் சாமியார்கள், பிச்சைக் காரகள் கூட்டம் கூட்டமாய் சாலையோரத்தில் உட்கார்ந்திருக்கிறார்கள். பசியோடுதான் காத்திருக்கிறார்கள் என்று நினைத்தேன். அதெல்லாம் இல்லை. அதன் காரணம் மறுநாள்தான் புரிந்தது.

உணவுக்கு அங்கே பஞ்சமில்லை. சாலை நெடுக்க சில அண்டாக்கலில் சமையல் நடக்கிறது. பொதும் போது என்றவரை உணவு பரிமாறுகிறார்கள். பக்தர்களும்  பொட்டலம் பொட்டலமாய் கொண்டு வந்து கொடுக்கிறார்கள். என்வே உணவுக்கு குறையே இல்லை. எங்களோடு வந்த சிலரும் மறைந்தவர்களுக்குத் திதி செய்து ஏழைகளுக்கு பொட்டலம் கட்டி உணவு கொடுத்தார்கள். எங்கள் பொட்டலங்கள் எல்லாம் கொடுத்து முடிக்கப் படாமல் மீந்து இருந்தன.என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. வழி நெடுக்க உள்ளவர்களிடம்  தேடிப்போய் கொடுக்க வேண்டியதாயிற்று. பலர் வேண்டாமென்றே மறுத்தார்கள். இங்கே வயிறார உணவு கிடைக்கிறது. இதெல்லாம் வேண்டாம் ரூபாய் கொடுங்கள் என்று கேட்கிறார்கள்.காசிதான் என்றாலும் தமிழர்களும்  காணப்படுகிறார்கள். அவர்கள் வாய்மொழிந்த விஷயம்தான் இது.  இடுப்பிலும் கையிலும் குழந்தையோடும் பிச்சையெடுக்கும் பெண்கள் கூட உணவு வேண்டாம் ரூபாய் கொடு என்றே கேட்கிறார்கள். இவர்களை எப்படி பிச்சைக்காரகள் என்பது? கங்கை யாரையும் பசிக்கச் செய்யவில்லை போலும்.

தொடரும்.......


Thursday, December 5, 2013

காசிக்குப் போவது பாவம் தீர்க்கவா?

12. காசிக்குப் போறேன்.( என் முந்தைய பயணக் கட்டுரையில் ஆக்ரா, ஜெய்ப்புர் பற்றி நிறைய எழுதியுள்ளேன்)

கங்கை நதியின் படகில் மிதக்கும் எங்கள் பயணக்குழு
ஆசிர்வாதம்செய்யும்  ஆயிரம் சாமியார்களில் ஒருவர்

கங்கையில் நதியோரத்தில் மொட்டை, சவரம்  போடும் காட்சி
சின்ன வயசில் நான் சந்நியாசியாகப் போகிறேன் என்று அடிக்கடி சொல்லியிருக்கிறேனாம்.என் அக்காள் இதை அவ்வப்போது நினைவு படுத்துவாள். என் திருமணத்திபோதும் சொல்லிச் சிரித்தாள். அதன் உட்பொருள் பிடி படாத வயதில் எனக்குள் கிளர்ந்த 'ஞானத் தேடலுக்கான'  அமானுடத்தை எப்படிச் சொல்வது? ஏன் சொன்னேன்? அப்போது கண்டிப்பாய் காரணம் தெரிந்திருக்காது. யாரோ சாமியாரை நான் பார்த்திருக்கக்கூடும். அவருக்குக் கிடைக்கும் சமூக மரியாதை என்னையும் பாதித்திருக்கக் கூடும். அதனால் எனக்கும் காவியைக் கவ்விக்கொள்ள ஆசை பிறந்திருக்கக் கூடும். அல்லது அந்த மஞ்சள் நிறம் என்ன ஈர்த்திருக்கக் கூடும். சின்ன வயசில் பலர் போலிஸ்காரனாக, விமான ஓட்டுனராக, பாதுகாவலாராக ஆகவேண்டுமென்றெல்லாம் ஆவல் கொள்வார்கள். அவை  சீருடை மிடுக்கு கொடுத்த கவர்ச்சியினால்தானே. நான் சந்நியாசியாகவேண்டும் என்று  அறியா வயசில் நான் எடுத்த முடிவு எவ்வளவு சரியென்று திருமணத்துக்குப் பிறகே தெரிந்துகொண்டேன். அப்போதே அப்படியே ஆகியிருக்கலாம். இப்போது too late.  அப்படியும் இப்போது  சாமியாராகவும் பயமாக இருக்கிறது.  அறைக்குள் ரகசிய வீடியோ பொருத்தி விடுவார்கள் என்று.  ஆனால் நடிகைகள் பக்தர்களாகும் போதும்., படுக்கையறை வரை வந்து சேவகம் செய்யும்போதும்  சாமியாராவதில் உள்ள  advantages  மறு பரிசீலனை செய்ய வைக்கிறது. சாமான்யனுக்குக் கிட்டாத சௌகர்யங்கள். சிக்கலில் மாட்டிக்கொள்ளும்போதெல்லாம்  இருக்கவே  இருக்கிறார் பிரபல பாலியல், ஆழ்மன  உளவியலாளர் சிக்மன் பிரைட்- உதவிக்கு இழுத்துக்கொள்ள.


நான் காசிக்கு பயணம் செய்ய நேர்ந்ததும்கூட சின்ன வயசின் நான் எடுத்த முடிவின் கொசுறுத் திட்டமாகக் கூட இருக்கலாம். ஜெய்ப்பூரிலிருந்து  டில்லிக்குத் திரும்பிய மறுநாள்  மீண்டும் ரயில் வழி  காசிக்கும் ரிசி கேசுக்கும் பயணம். காசியைத்தான் வாரனாசி என்றழைக்கிறார்கள் என்று அங்கு போனவுடன்தான் தெரிந்தது.
இம்முறை இரவில்தான் பயணம். மீண்டும் ரயில் நிலையத்தின் பரபரப்பு. மனித நெருக்கடி. சுமைக் கூலிகளின் அன்புத் தொல்லை.  பயணிகளின் பொருட்களை பத்திரமாக ரயில் பெட்டியில் பாதுகாப்பாக வைக்கும் வரை நம்முடனேயே இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கென்று ஒருஅமைப்பு. விதிகள். கட்டுப்பாடு. சில சமயம் இவற்றையும் மீறி கூடுதலாக 'பாத்து போட்டுக் கொடுங்க" பேரமும் நடக்கத் தான் செய்கிறது. அவர்கள் மேல் உண்டாகும் கரிசனத்தைத் தவிர்க்க முடியவில்லை.  நம் பொருட்களையும் நம்மையும் கடமையுணர்ச்சியோடு பார்த்துக் கொள்கிறார்கள்.  "போட்டுக் கொடுத்தால்' என்ன?
ரயிலில் மூன்று அடுக்கு படுக்கை வசதி உண்டு. எனக்கு மூன்றாவது அடுக்கில். இரண்டு உடல்கள் கீழ்த் தளத்தில் . என்ன செய்வது மூன்றாவது அடுக்குக்கு ஏற கொஞ்சம் வலிமை வேண்டும் . இரும்புப் படியின் மேல் கால்வைத்து ஏறி மூன்றாவது அடுக்குக்கு ஏற எனக்கு இளமை போதாதுதான். ஆனால் என் கேபினுள் அனைவரும் பெண்கள். கூட வந்தவர்கள். இளமை துள்ளலைக் கேட்கவே வேண்டும். அது எப்படின்னுதான் தெரியல! ஒவ்வொரு ஆணின் வெற்றிக்குப் பின்னாலேயும் ஒரு பெண் இருக்கிறார் என்கிறார்கள். பல பெண்கள் இருந்தால் கேட்கவே வேண்டாம். தவறி கீழே விழுந்தால் கேட்க ஆள் இருக்கிறார்கள் என்பதற்காக கீழே வேண்டுமா என்ன?
அதிகாலை கங்கை சூரிய உதயம்
கங்கை நதி தீரத்தில்

சுத்தமான படுக்கை விரிப்பு, தலையணை, போர்வை கொடுக்கிறார்கள். ஒருவர் பயன்படுத்தியதை இன்னொரு பயணிக்குக் கொடுப்பதில்லை என்றே நம்பவேண்டும் என்பதற்காக இந்த 'நேர்த்தி' என்று நினைகிறேன். என்னால் கைலி கட்டாமல் படுக்கு முடியாது. புரண்டு படுக்கும்போது போட்டுக்கொண்ட ஆடைகள் உறுத்தக் கூடாது எனக்கு. சுற்றி பெண்கள் எப்படி மாற்றுவது? அவர்கள் கண்டுகொள்ளமாட்டார்கள் என்று துணிச்சலாகவும் பாதுகாப்பாகவும்  துகில் உரிந்து கைலிக்கு மாறினேன். "அவர் மாத்திக்கணும் திரையை மூடுங்கள்" என்று கூட வந்த ஒரு பெண்மணி பிற பெண்களுக்கு எச்சரிக்கை விடுத்ததும் கொடுத்த தைரியம்.
நம்மைப் படுக்கவிடாமல் பண்ணுகிறார்கள் தேநீர் , காப்பி, பானிபூரி. பன் விற்கும் ரயில் சிறு வியாபாரிகள். சரியாக நம் தலைமாட்டுக்கு வந்தவுடன், காப்பி என்ற கதறலில் நம்மை திடுக்கிட்டு கண்விழிக்க வைத்துவிடுகிறார்கள். பத்து முறைக்கு மேல் இந்த விற்பனை முகவர்கள் வந்து வந்து போகிறார்கள்.
ஆனால் நள்ளிரவு 12,30க்கு மேல் அவர்கள் தொல்லை தருவதில்லை. எனக்கு வீட்டில் மணி 2.00க்கு மேல்தான் மெல்ல தூக்கம் வரும் ஆனால் புது இடத்தில் துக்கம் துள்ளிக்கொண்டு வரும். நான் நினைக்கிறேன் பயண மூடில் இருப்பதனாலும், களைப்பினாலும் உண்டாகும் சலுகை இது என்று. அதுமட்டுமல்ல ரயில் தடதடப்பு கேட்காது. குளிர்சாதன கேபின். தொட்டிலாய் ஆடும் படுக்கை.

காலை எட்டறைக்கு வாரனாசியைப் பிடித்தது ரயில். காசியின் முதல் காட்சியே என்னை நிலைகுலைய வைத்தது. காசி புனித ஸ்தலம் என்ற நம் முன் முடிவை நாறு நாறாய் கிழித்தெறிகிறது காசி. கங்கை நதி பாய்ந்தோடும் காசியா இப்படி? நான் சென்னைக்குப்போனபோது , சென்னையை விட அசிங்கமான ஊர் இருக்காது என்று நினைத்தேன். டில்லிக்குப் போனபோது சென்னையே தேவலாம் என்றிருந்தது. கல்கத்தா போனபோது டில்லி பல மடங்கு சுத்தம் என்றிருந்தது. அமிர்த சரஸ் (பஞ்சாப்) கல்கத்தா பரவாயில்லை என்று பட்டது. ஆனால் காசி இந்த எல்லா ஊரின் பேரிலும் நான் கொண்ட அபிப்பிராயத்தை கலைத்துப் போட்டது. மக்கள் கூட்டம் நடமாடும் இடங்களிலெல்லாம் ஆரோகியமற்ற சூழலை உருவாக்கிக் கொள்கிறார்கள் இந்தியர்கள்.

(தொடர்வோம்)