Thursday, April 14, 2016

சிங்கப்பூரின் தங்க மீன்கள்- நாவல் பயிலரங்கு- பாகம் 3

 
சிங்கப்பூரின் தங்க மீன்கள்- நாவல் பயிலரங்கு-                                                   பாகம் 3

               எனக்குப் புது இடம் என்றால் கொஞ்சம் அலர்ஜி. தூக்கம் பிடிக்கவில்லை. நான் பின்னிரவு இரண்டு மணிக்குமேல்தான் தூங்கிப்பழக்கம். இந்த உடல்  அதற்குப் பழகிவிட்டது. வானொலியில் அலைவரிசை தேடிக்கொண்டிருந்த விதாயாசகர் வானொலியில் கைவைத்த படியே ஆழ்நிலை தியானத்துக்குள் போய்விட்டார். தூக்கமெல்லாம் ஒரு கொடுப்பினை. எனக்கு எப்போது தூக்கம் வருமோ?
அங் மோகியூ நூலக்த்தின் தமிழ்ப்பகுதியின் ஒரு மூலை.

 
 "காலை 9.30க்கெல்லாம் நாவல் பயிலரங்கு ஆரம்பித்துவிடவேண்டும் பாஸ்".  என்று பாலுமணிமாறன் எச்சரிக்கை  கொடுதபபடிதான் முதல் நாள் வழியனுப்பி வைத்தார். எட்டு மணிக்கெல்லாம் எழுந்து தயாராகிக்கொண்டிருந்தேன். வித்யா "யான்யா அவசரப்படுற...சொன்ன நேரத்துல தொட்ங்காதுய்யா," என்றார். "இது என்ன மலேசியாவா?" என்றேன். "ஆசியா ஊர் கலாச்சாரமெல்லாம் அப்படித்தான் இருக்கும்," என்றார்.
ஒன்பதுக்கெல்லாம் டேக்சி பிடித்து ஆங் மோ கியூ நூலகத்தைப் பிடித்தாயிற்று. எங்களுக்கு முன்னமேயே ஒரு ஆசிரியரும் ஒரு பெண்மணியும் காத்திருந்தனர்.
நூலகத்தின் ஒரு கதவு மட்டுமே திறந்து எங்களை வரவேற்றார் நூலக அதிகாரி. ஆனால் நூலகம் 10 மணிக்குத்தான் திறக்கப்படும் என்றார். நாங்கள் காத்திருப்பதைப் பார்த்தவர் கதவைத் திறந்து உள்ளே வரசொன்னார். பாலு வந்து கொண்டிருப்பதாக சொன்னார்.
நூலகத்தை  ஒரு சுற்று வந்தேன். தமிழ் நூல்கள் 1000க்கண்க்கில் மேல் தளத்தில் இருந்தன. அங்கேதான் இராம கண்ணபிரானின் இலக்கிய சேவையைக் கொண்டாடும் அறிக்கையைப் பார்த்தேன். கீழேயும் ஒன்று  அதுபோல  ஒட்டப்பட்டிருந்தது.சிறுபான்மை தமிழர்களுக்கு, அதுவும் சிங்கையில் ஒரு தமிழ் எழுத்தாளனை அங்கீகரிக்கும் பணபாடு என்னை மெய்சிலிர்க்கவைத்தது.(எனக்கு யாராவது சிங்கை குடியுரிமைக்கு சிபாரிசு செய்வீர்களா?)
சிங்கை எழுத்தாளர் இராம கண்ணபிரானுக்கு தேசிய நூலகம் விழா எடுக்கும் அறிவிப்பு.
மலேசியாவில் தலைகீழாக நின்று தண்ணீர் குடித்தாயிற்று அரசு அங்கீகாரம் என்பது தமிழ் எழுத்தாளனுக்குக் கைக்கு எட்டாத தூரத்தில்தான் இருக்கிறது. மலாய் எழுத்தாளர்களுக்கு எத்தனை வசதிகள், வாய்ப்புகள்?.  அவர்களுக்கு விமான டிக்கட், சொகுசு விடுதி , பணம், மரியாதை ,தேசிய விருது எல்லாம் உண்டு. தமிழ் எழுத்தாளர்களுக்கும் சீன எழுத்தாளர்களுக்கும் நாக்கு வழிக்க குச்சிகூடகொடுப்பதில்லை. மலேசிய தமிழ் எழுத்தாளர் சங்கம் அவ்வப்போது கோரிக்கை விடுத்த பின்னர் மான்யம் கொடுக்கிறார்கள். ஆனால் தேசிய அங்கீகாரத்துக்கு இடமில்லை.(நான் இதையெல்லாம் வேறு எங்கு போய்ச் சொல்லி முட்டிக்கொள்வது?) நஜிப் நாற்காலியில் இருக்கும்போதே கேட்டு வாங்கி விடுதல் உத்தமம்.அவர் சிறுபான்மை வாக்கின் மேல் பிரதியேக கவனம் செலுத்துவதால்.

பாலு வந்து சேர்ந்துவிட்டார். அதற்கு முன்னர் பிரேமா மகாலிங்கம்  அங்குமிங்கும் ஓடி முன்னேற்பாடுகளில் கவனம் செலுத்தியவண்ணம் இருந்தார். அவருக்குப் புன்னகை ஆடும் முகம்.
முதலில் என் அங்கம். நாவல் பயிலரங்கு. மூன்று மணிநேரம். நான்  ஒருமணி நேரத்துக்கு இடையிடையே  5 நிமிடங்கள் ஓய்வு கேட்டேன். பாலு உடன் பட்டார்.
மொத்தம் 37 சிலைடுகளில் என் உரைக்கான விஷயங்களை நுழைத்திருந்தேன். அதில் ஒரு நாவல் முழுமையாக எழுதுவதற்கான உள் விவகாரங்கள் முழுமையாக இருந்ததால் எனக்குக் கொஞ்சமும் பதற்றமில்லை. நாவல் செய்முறை தொழில் நுட்பமே என் பணி.

கலை மானுடர்க்குத் தரும் மன  ஓர்மையையும்,  சமன் செய்தலையும்   தொடக்கமாகச் சொல்லி என் உரையை ஆரம்பிதேன். பின்னர் ஒரு நண்பர் அது தனக்குப் புதிய செய்தியென்றும்  கலை சார்ந்த வாழ்வின் உன்னதத்தையும் உணர்ந்து கொண்டதாகச் சொன்னார். எனக்கு அது நிறைவாக இருந்தது.
நாவல் எழுத்தும் கலை சார்ந்தது.எழுத்துக் கலையில் தோயும் மனம் நாவலை எழுத விழையும் என்றும் சொன்னேன்.
என்னுடைய 37 உப  தலைப்புக்களிலான விஷயங்களில் பத்து உப தலைப்புகள் விவாததுக்கு உட்பட்டன. ஆரோக்கியமான விவாதமாக இருந்தது.

ஒரு படைப்பாளரின் நாவல் சுய அனுபவம் சார்ந்தே இருக்கவேண்டும், அது படைப்பாளனுக்கு மிக நெருக்கமான எழுத்தாக இருக்கும் என்று சொன்னேன்.
"கொலை பற்றி எழுதுவதென்றால், ஒருவன் கொலை செய்துவிட்டுத்தான் எழுத வேண்டுமா?" என்று கேட்டார் ஒருவர்.

 சுய அனுபவம் நேரடித்தன்மையைக் கொண்டது மட்டுமல்ல, நம் பார்வைக்கெட்டும் சௌகர்யமான தூரத்தில் நடக்கும் சம்பவங்களையும் உள் வாங்கி எழுதுதலும் சேர்த்தி என்றேன். பிறர் வாய்மொழியாக சொன்னதையும், நாம் வாசித்தவற்றிலிருந்தும் புற அனுபவத்தைப் பெறமுடியும். நாவல் புனைவு எழுத்தாகும். புனைவு இல்லாதது கற்பனை இல்லாதது. யதார்த்த வாழ்வினை மையமாக வைத்து கற்பனையைக் கலப்பதே புனைவெழுத்து. கொலையைப் பற்றி கற்பனை செய்தாலே அது ரத்தமும் சதியுமாக தெறித்து வருமல்லாவா?

புதுமைப் பித்தன் சுய அனுபவத்தை ரத்தமும் சதையுமாக அவதானித்து எழுதியவர். அவருடைய பிள்ளைமார் சமூக வாழ்க்கை பெரும்பாலும் அவர் கதைகளில் பிரதிபலித்தது. ப. சிங்காரத்தின் இரண்டாம் உலக யுத்த அனுபவமே அவரின் நாவலான 'புயலிலே ஒரு தோணி' கொண்டிருந்தது. என்னுடைய செலாஞ்சார் அம்பாட் என் சிறுவயதின் அனுபவமும், நான் செய்தியிலிருந்து வாசித்த தகவல்களையும் உள்ளடக்கியது. காடு நாவல் ஜெயமோகனின் சுய அனுபவம். இப்படி அடுக்கிக்கொண்டே போகலாம்.

நாவலுக்கு வாசக இடைவெளி பற்றிய என் கருத்துக்கு , வாசகனுக்கு எண்ணற்ற இடைவெளிகள் விட்டால் புரிந்து கொள்வது சிரமமாக இருக்காதா என்ற வினா சர்ச்சையைக் கிளப்பியது. எல்லாவற்றையும் நாவலாசிரியனே சொல்லிக்கொண்டு போனால் வாசகனுக்கான சிந்தனைத்திறப்பு இருக்காது என்று சொன்னேன். வாசிப்பு இன்பம் முழுமையாக கிட்டாமல் போகலாம்.  அது படிமத்தைக் கிளர்த்தவேண்டும். படிம நேர்த்தியே வாசக இடைவெளி என்று பதிலுரைத்தேன்.

இன்னொரு எழுத்தாளர் கணேஷ் பாபு அதற்கு நல்ல விளக்கம் அளித்தார். தேர்ந்த வாசகர் கணேஷ். அவர் முகநூலில் பின் நவீனம் பற்றிய ஒரு கட்டுரையை முன்னமேயே வாசித்திருந்தேன். பின் நவீன எழுத்துமுறை பற்றிய தொடக்க கால வாசகனுக்கு தோன்றும் பல சிக்கல்களை அது விடுவிப்பதாக இருந்தது. கணேஷ் பாபு வாசக இடைவெளியைப் பற்றி சற்று புரியும்படி சொன்னார்.  பொதுப்படையான நாவலாக்கம்  கருத்துக்கு  ஒத்த கருத்துள்ளவர்.

நாவல் எழுதுவதற்கு முன்னர் திட்ட வரையறை வேண்டாம்.அது மனதளவில் ஒரு சித்திரமாக இருந்தாலே போதும் என்றேன். பாலு மணிமாறன் அதற்கு எதிர்வினையாற்றினார். ஒரு திட்ட முன்வரைவை எழுதி வைத்துக் கொள்வதன் அவசியத்தைச் சொன்னார். ஒவ்வொரு அத்தியாயத்திலும் இன்னின்ன வற்றை எழுதப் போகிறேன் என்ற முன் திட்டமிடல் தொடக்க எழுத்தளர்களுக்குப் பேருதவியாக இருக்கும் என்றார். எனக்கும் அதில் கருத்து ஒற்றுமை இருந்தது. எழுதப் பழகிவிட்டவர்களுக்கு என் யோசனை உதவலாம் என்றேன்.

நாவலில் மெய்யியல் சிந்தனையைத் தொட்டும் விவாதங்கள் வந்தன. அதில் முக்கிய வினா ஒரு படைப்பாளனின் தத்துவ நோக்கு வாசகனுக்கு முரண்பட்டதாக இருக்க வாய்ப்பு உண்டு என்றார் ஒரு பங்கெடுப்பாளர். நாவலாசிரியன் தத்துவ நோக்கு வாசிப்பு ஓட்டத்துக்கு ஒத்து வரக்கூடியதாக இருக்க வேண்டும். அப்படி இல்லையென்றால் அந்தக் குறிப்பிட்ட  தத்துவப் பார்வை பொருத்தமாக இருக்காது என்று கருத்துரைத்தேன். எல்லா மெய்யியல் நோக்கும் பொருந்தும்படியாக இருக்கவேண்டும். பெரும்பாலும் அவை தர்க்கத்துக் குரியதாக இருந்ததில்லை. அது என் வாசிப்பனுபவம். நம்முடைய வாழ்வனுபவமும் நாவசாசிரியனின் எழுத்தும் ஒரே நேர்க்கோட்டில் சங்கமிப்பதாக இருந்தாலொழிய அதன் புரிதல் எளிதாகும்.

நாவலின் பாத்திர வார்ப்பை ஒரு முறை எழுதினால் போதுமா என்ற வினாவும் எழுந்தது. புதிதாக நாவல் எழுதுபவர்க்குத் தோன்றும் வினா இது. நாவல் முழுக்க ஒரு சில முக்கியப் பாத்திரங்கள் ஊடாடியபடியே இருக்கும். ஒரே பாத்த்ரம் தனக்கே முரணான பண்பைக் கொண்டிருக்க வாய்ப்பு உண்டு. எனவே பாத்திர வார்ப்பை நாவல் முழுக்க விரவி இருந்தால் அதன் சுவாரஸ்யம் கனமாகும் என்றேன்.
வினாவெழுப்பும் பாலுமணிமாறன் தங்கமீனின் துடுப்பு

ஒரு நல்ல நாவலுக்கு இருக்கவேண்டிய கவித்துவ சிந்தனை பற்றியும் விரிவாகப் பேசினேன். அந்த உபதலைப்பு நிறைவாக இருந்தது எனக்கும்.
நாவலின் அழகியல் பற்றி யாரும் வினா எழுப்பவில்லை. ஆனால் எழுத்தாளர் ஜெயந்தி சங்கர் பேசும் போது உவமைகள் அவசியமா என்றார். நான் எழுதுவதில்லை என்றார்.. ஒரு நாவலாசிரியரின் ஆளுமை வெளிப்படும் இடம் அழகியல். அதனை வலிந்து நுழைக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அது களத்துக்கும், பாத்திரத் தன்மைக்கும் காட்சிப் படுத்தலின் போதும் தன்னிச்சையாக வந்து விழவேண்டும். அதில்தான் அழுத்தமும் அர்த்தமும் மிகும். அவருக்கும் அதில் ஒத்த கருத்து இருந்தது.

கோணங்கியின் ஒரு நாவல் தன்னை உள்ளிழுக்க வில்லை என்று சொன்னார். உள்ளபடியே நாவலாசிரியர்கள் நாவலை எழுதுவதில்லை. அது தன்னைத் தானே எழுதிக்கொள்கிறது. அதனால் சில எழுத்து உள்செல்வதில்லைதான்.

என் மூன்று மணி நேரத்தை நான் முறையாகவும் பொறுப்புணர்ச்சியோடும் கையாண்டேன் என்பது பாலு பங்கெடுத்தவர்களின் கருத்தைக் கேட்கும் போது தெரிந்துகொண்டேன். முன்பின் நாவலே எழுதியிராதவர்கள் அறிவிக்கப்பட்ட நாவல் போட்டியில் கலந்துகொள்ளப் போவதாகப் பெயர் கொடுத்தது  என் பயிலரங்கு வெற்றி பெற்றதற்கு ஒரு சான்று.

நாவல் பயிலரங்ரங்கு தங்களுக்கு நாவல் எழுதுவது பற்றிய தெளிவைக் கொடுத்தது என்று பத்து பேருக்கு மேல் கருத்துரைத்தனர். சிலர் இன்னின்ன பகுதிகள் தங்களைக் கவர்ந்ததாகச் சொன்னார்கள். கீழை கதிர்வேல்  தனக்கு நாவல் கொடுத்த கற்பிதத்தை தன் முகநூலில் எழுதியிருந்தார். அவரின் எழுத்து எனக்கு உவப்பாக இருந்தது. இன்னொரு வாசகியும் முகநூலில் பதிவு செய்திருந்தார். அவர் ஜெயந்தியின் ஆதர்ஸ வாசகர்.

விடைபெறுபோது நிறைய பேர் பயிலரஙகு பயனுள்ளதாக இருந்தது என்றார்கள். அதில் முகஸ்துதி இல்லையென்பதே ஆறுதல்.
எனக்கு என் படைப்பு நிறைவாக இருந்ததே எனக்கான் ஆன்ம திருப்தி.

இதில் மிக முக்கிய அங்கம் நான் குறிப்பிட்டது போன்ற நாவல் எழுதும் போட்டி. 4500 சிங் டாலர் பரிசு அறிவிக்கப்பட்டது. மூன்று சிறந்த கதைகளுக்குத் தலா ஆயிரமும், ஐந்து கதைகளுக்குத் தலா 300 வெள்ளியும் பரிசு என்று பாலு உற்சாக கைத்தட்டலுக்கு இடையே அறிவித்தார். என்னைத் தலையாய  மெண்டாரகவும் நியமித்தார்.

இதில் மிக உற்சாகமான செய்தி என்னவென்றால் சூர்ய ரத்னா ( கரிகாலன் சோழ விருதை தன் நாவலுக்காக வாங்கியவர்) பாலு தொலைபேசிக்கு ஒரு குறுந்தகவல் அனுப்பியதே. அதில் என் பயிலரங்கை சிலாகித்து சொன்ன வார்த்தைகள்.அது பற்றித் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லி நெகிழ்ந்தார் நிகழ்ச்சி யின் நங்கூரம் பாலு.

அன்று இரவு மீண்டும் இலக்கிய சண்டை. என்னை பாலுவும் விதியாவும் கூட்டு சேர்ந்து கலாய்த்தனர். எனக்கொரு காலம் வரத்தானே செய்யும்?
இரவு உணவுக்குப் பின் எங்களை மீண்டும் விடுதியில் விட்டு விட்டு வீடு திரும்பினார். மறுநாள் காலை வருவதாக உறுதியளித்துவிட்டு.

மறுநாள் காலை ஏழுக்கெல்லாம் விடுதி பணியாளர் கதவைத் தட்டி கீழே ஒருவர் காத்திருப்பதாகச் சொன்னார். அறைத் தொலைபேசி வேலை செய்யவில்லை. தூங்கி எழுந்த முகம் இருவருக்கும். எனவே  அப்பணியாளரையே பாலுவை அழைத்து வரும்படி சொன்னேன்.
எங்களை வழியனுப்ப வந்தேன் என்றார். நாங்களே போய்விடுவேமோ ஏன் வீண் சிரமம் என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.
எங்கள் இருவருக்கும் மனம் நிறைய அன்பும், பை நிறைய பண்பும் கொடுத்தனுப்பினார். அவ்வளவு பண்பை நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.
பின்னர் வித்யாவை பேருந்தில் ஏற்றிவிட்டு, என்னை சாங்கி விமான நிலையத்துக்கு டேக்கிசியில் ஏற்றிவிட்டுத்தான் போனார். அலுவலக வேலை தேங்கிக் கிடப்பதாகச் சொன்னார்.
சிங்கையை விட்டு வர மனமில்லை. கண்ணிலேயே நின்றது அதன் நூதன வனப்பு.

(நாவல் பயிலரங்குக்கு ஒரு முனைவர் வந்திருந்ததைப் பாலு என்னிடம் பெருமையாகச் சொன்னார். இதனை முன்னமேயே சொல்லியிருந்தால் நான் தடுமாறியிருக்கக் கூடும்).

அம்புடுதேன்.



.

Wednesday, April 13, 2016

சிங்கப்பூரின் தங்கமீன்கள்- பாகம் 2

சிங்கப்பூரின் தங்கமீன்கள்- பாகம் 2

முதல்நாள் கலந்துரையாடலைப் பற்றி இராஜ கணேஷின் முகநூல் பதிவு தெளிவாக இருந்தது. நானும் எழுதினால் சுவை திகட்டிவிடலாம். எனவே நான் நேற்று எழுதிய பதிவில் லிங்க் கொடுத்திருக்கிறேன்.
Balu Manimaran  என்ற முகநூல் தளத்தில் 
வாசிக்கலாம்.




மலேசிய இலக்கியம் குறித்து பெரும்பாலான தீவிர எழுத்தாளர் பார்வை ஒன்று போலத்தான் இருக்கும். ஆனால் மலேசிய இலக்கியத்தைத் தூக்கிப் பிடித்துக்கொண்டிருப்பவர் ஒரு சிலர் மட்டுமே. அவர்கள் இலக்கிய அமைப்புகள் வழி பதவியைப் பிடித்துக்கொண்டிருப்பவர்கள். அவர்கள் அமைப்பின் பெய்ர் காப்பாற்றப்படவேண்டுமல்லவா?

ஒருமுறை ஒரு தினசரி பத்திரிகை ஒரு அறிக்கை விட்டிருந்தது. சிறுகதை பக்கத்தில் அவ்வறிக்கையை வாசிக்க நேர்ந்தவுடன் எனக்குக் கடுப்பைக் கிளர்த்தியது.  சிறுகதை எழுதுபவர்கள் நான்கு பக்கங்களுக்குள் எழுதினால் மட்டுமே பிரசுரமாகும், அது பாதி பக்கத்துக்குள் வரவேண்டும் என்று குறிப்பிடிருந்தது அறிக்கை.  உப்பு, புளி, மிளகாய், கடுகு, தாளிப்பு, சோம்பு இவற்றை நிரப்பும் ஜாடியாக பத்திரிகை பக்கத்தை அளவோடு ஒதுக்குகிறார்கள் எடிட்டர்கள், நிர்வாகிகள். "சார் ஒன்ற பக்கத்துக்கு அருமையான் சிறுகதை வந்திருக்கு சார், போடலாமா?" என்று ஒரு இலக்கிய பகுதி எடிட்டர் நிர்வாகியைக் கேட்க, " யோவ், அத பாதிய வெட்டி போடுய்யா, நடிகைகள் தொடைய ,இடுப்ப, தொப்புள போட எடம் வையுங்க," என்று சொல்லியிருக்கிறார். நாசி காண்டார் வியாபாரம் செய்வர்கள் பத்திரிகையை வாங்கி வணிகம் செய்தால் வேறென்ன எதிர்பார்க்க முடியும்? இதுதான் இன்றைக்கு உள்ள நிலவரம். எழுத்தாளர்களின் கற்பனையைக் கட்டமைக்கும் ஆயுதம் அவர்கள் கையில் இருக்கிறது என்றால் இலக்கிய வளர்ச்சி எப்படியிருக்கும் என்று யோச்சித்துப் பாருங்கள். அதே பத்திரிகை என்னிடம்  ஒருமுறை கதை கேட்டார்கள் நான் நான்கே வரிகளில்தான் கதை எழுதுவேன் பரவாயில்லையா என்று கேட்டேன். அன்றிலிருந்து என்னிடம் கதை கேட்பதில்லை. இன்றைக்கு நிலைமை படுமோசமாக இருக்கிறது. கதைக்கு கெஞ்சும் பத்திரிகைகள் நிலையை எண்ணும்போது வருத்தமாக இருக்கிறது! தேறாத கதைகளை முன்பு குப்பையில் போட்டார்கள், இப்போது பத்திரிகையில் போடுகிறார்கள். அந்தக் கதைகளை எழுதியவர்கள் காலரை நிமிர்த்திக்கொண்டு நடக்கிறார்கள்.சரி விடு பின் நவீன வகையறாக்கள் என்று விட்டு விட்டேன்.
நான் கலதுரையாடலின் போது மலேசிய இலக்கியத்தின் தேக்க நிலையைச் சொன்னேன். அதன் காரணகளை முன்வைத்தேன். தேக்கநிலையை சரிசெய்ய பகீரதப் பிரயத்தனம் செய்ய வேண்டும். ஒரு பக்கம் பள்ளிப்பாடத்திட்டம் மதிப்பெண்களை நோக்கியே மாணவர்களை நகர்த்துகிறது. இன்னொரு பக்கம் மின்னூடக சினிமா கவர்ச்சி, வேறொரு பக்கம் இலக்கியம் தெரியாத இலக்கிய பத்திரிகை ஆசிரியர்கள்.

கலந்துரையாடல் தீவிரத் தொனியுடன் நடந்தது. நான் எபோதுமே தரமான வாசகர்களை நல்ல எழுத்தாளனுக்கு ஈடாக வைத்துப் பார்ப்பேன். கலந்துரையாடலில் கலந்துகொண்டவர்கள் சிலர் எழுத்தாளர்கள், பலர் முதிர்ந்த வாசகர்கள். கணேஷ் பாபு, இராஜ கணேஷ், பிரேமா மகாலிங்கம், அழகுநிலா, சூர்ய ரத்னா, ஜெயந்தி சங்கர், பாலு மணிமாரன் என  நீண்ட பட்டியலைச் சொல்ல முடியும். இரண்டே நாளில் பெயர்கள் நினைவில் கொள்ளும் அளவுக்கு என் மூளை கொள்ளளவு சிறியதே. ஆனாலும் சிலரின் கூர்மையான வினாக்கள், அபிப்பிராயங்களை வைத்தே அவர்களின் ஆற்றலுக்கு uyஉரிய இடத்தைத்  தரவேண்டும். அவர்கள் தேர்ந்த எழுத்தாளருக்கு ஈடான வாசகர்கள். எழுத்தாளனின் ஆளுமையைச் சோதிக்கும் சோதனைக் குழாய்கள். அவர்களின் தேடல் இல்லையென்றால் படைப்பாளனின் ஆளுமை வளராது அல்லவா? நான்கு பதினைந்து வயதையொத்த மாணவர்களின் வினாக்கள் புருவத்தை உயர்த்தச் செய்தன. ஒரு மாணவி தொழிநுட்ப வளர்ச்சி ஏடுகளை (நூல்களை) இல்லாமல் ஆக்கிவிடுமே என்ற கவலையை முன்வைத்தார். நியாயமான கவலை. ஆனால் அதற்கான மாற்று உபாயம் வந்துகொண்டே இருக்கிறது. கல்வெட்டுகளில் பதிவான சங்ககால இலக்கியத்தை மின்னூலாக ஆக்கி நிலைக்கச்செய்யும் தொழில் நுட்பத்தை வரவேற்காமல் இருக்க முடியுமா? இயற்கையின் சுழற்சி விதி ஒன்றை இழந்து பிறிதொன்றை உருவாக்கும் சக்தி கொண்டத்துதானே! அஞ்சத் தேவை இல்லை. என்று பதில் சொன்னேன். ஆனால் கைகளில் புத்தக ஸ்பரிசம்  இல்லாமல்  வாசிக்கும் நிலை ஒரு பேரிழப்புதான். என்  போன்றவர்கள் புத்தகத்தைக் கையில் வைத்துக்கொண்டு வாசிப்பதை பெரிதும் விரும்புகிறோம். மடிக் கணினி போல அது தொடையில் சூடேற்றுவதில்லை!!

முதல் நாள் கலந்துரையாடல் அங்கம் ஒரு நிறைவை எய்தியவுடன் பாலு எங்களை வெளியே உணவருந்த அழைத்துச் சென்றார். வித்யாசகரின் நீண்ட நாள் நண்பர் வேலுவும் இணைந்துகொண்டார். அவர் மலேசிய சிங்கப்பூருக்கான தொடர்பை விடாமல் வைத்திருக்கும் இரு நாட்டு குடியுரிமை பெற்றவர். உணவுமேசையில் இலக்கைய சர்ச்சை சில மணி நேரம் நீண்டது. எங்களை விடுதிக்கு டேக்ஸி ஏற்றிவிட்டுத்தான் பாலு வீடு திரும்பினார்.  இன்று காலை சிங்கை தமிழ் முரசில் வெளியான கலந்துரையாடல் செய்தியை பாலு அனுப்பிவைத்திருந்தார்.
சிங்கப்பூர் தமிழ் முரசில் வெளியான கலந்துரையாடல் செய்தி

நாளை தொடரும்.....

Tuesday, April 12, 2016

சிங்கப்பூரின் தங்கமீன்கள்- நாவல் பயிலரங்கு.

சிங்கப்பூரின் தங்கமீன்கள்

இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்னால் சிங்கப்பூர் தங்கமீன் வாசகர் வட்டத்திலிருந்து கவிஞர் பாலு மணிமாறன் அழைத்திருந்தார்.ஏப்ரல் 9 /10 தேதிகளில் சிங்கை வரமுடியுமா என்று கேட்டிருந்தார். நாவல் பயிலரங்கு நடத்தித் தரவேண்டும் என்று கேட்டார். எனக்குத் சற்று திகைப்பை ஊட்டியது அவர் கேட்டது. பிரபஞ்சன் வருவதாக அறிவிப்பு வந்ததே என்றேன். உடல் நலக்குறைவால் அவர் பயணம் செய்ய இயலாது என்றார். அவரிடம் இட்ட பணியைத்தான் உங்களிடம் தருவதாக இருக்கிறேன் நீங்கள் வரவேண்டும் என்றார். அதில் கட்டாயம் என்ற வார்த்தை சேர்க்கவில்லையே தவிர தொனியில் அது தெறித்திருந்தது. என்னால் அதனை ஏற்கவும் முடியவில்லை இழக்கவும் மனமில்லை. நான் திணறினேன் பதில் சொல்ல. "சும்மா வாங்க பாஸ், ரொம்ப யோசிக்காதீங்க, உங்கள் திறமை எனக்குத் தெரியாதா!".என்று என்னை ஏற்றிவிட்டார். நான் சரி வருகிறேன் என்று சொல்லிவிட்டு பின்னால் பதற்றத்தையும் ஏற்றிக்கொண்டேன்."எப்போ நிகழ்ச்சி?" என்றேன். 9/10 தேதிகளில் என்றார். எண்ணிப்பார்த்தேன் பத்தே நாட்கள்தான் எஞ்சி இருந்தன. ஒரு நாள் கருத்தரங்கு என்று  சொல்லிப்பார்த்தேன். மனம் பகீரென்றது.சற்று முன்னர் ஏற்றுக்கொண்ட மனம் , இப்போது பின்வாங்க ஆரம்பித்தது. இதை ஏன் ஏற்றுக்கொண்டேன். அவரை மீண்டும் அழைத்து வேண்டாமென்று சொல்லிவிடலாமா என்ற மனம் துன்புறுத்தியது.வேண்டாம் வாக்கு் கொடுத்துவிட்டோம்.  பிரபஞ்சனின் ஆளுமைக்கு சற்றே நிகராக என்னையும் வைத்துப் பார்த்திருக்கிறாரே என்ற சுயமதிப்பீடு என்னை ஆறுதல் செய்தது.  காலை வாறிவிடக்கூடாது .  மனம் சமாதனாமாகிக்கொண்டிருந்தது. 

சிறுகதைப் பயிலரங்குகளைப் பலமுறை நடத்தியிருக்கிறேன். தங்கமீன் அழைப்பின் பேரிலும் ஒரிரு முறை சிங்கை சென்று வந்திருக்கிறேன். களம் எனக்கு பழக்கமானதுதான். சரி இனியும் தயங்கக்கூடாது என்று என் மூன்று மணி நேர பேச்சுக்குத் தயார் செய்ய ஆரம்பித்தேன். ஜெயமோகன், எஸ் ரா, சில அகப்பக்கங்கள் எனக்கு சிலவற்றைக் கற்கக் கொடுத்தன. என் மூன்று நாவல்கள் எனக்குக் கொடுத்த நேரடி அனுபவங்கள் எனக்குப் பெரிதும் வழித்துணயாக தோள் கோர்த்து நின்றன. நாவல்கள் எழுதிய அனுபவமே என் தயாரிப்புக்கு முழு முற்றான உறுதுணையாக  இருந்தது.

சிங்கயின் தங்க மீன்கள்.
பத்து நாட்களில் முடித்தாக வேண்டும் என்ற முனைப்பு பிற வேலைகளைத் தள்ளிப்போட வைத்தது. பயிலரங்குக்கான தகவல்கள் சேரச் சேர  உற்சாகம் கூடியது. ஒரு வேலையைத் துவங்குவதற்கு முன்னர் அது நம்மால் ஆகாது, வேண்டாம், என்ற பின்வாங்கல் எண்ணத்துக்கு இடம் தந்தால்   அந்த செயல் துவக்கம் காணாமலேயே முறிந்து விழுந்து விடும். மாறாக அது தொடர்பான வேலையைத் துவங்கி, அந்தத் தேடலில் கிடைக்கும் தொடக்க கண்டடைவுகள் நம்மை உற்சாகப்படுத்தி மேற்கொண்டு முன்னே நகரவைக்கும் என்பதை பல வேளைகளில் நான் அடைந்த கற்பிதம். ஆறே நாட்களில் மூன்று மணி நேர பேச்சுக்கான விஷயம் முழுதும் கிடைக்கப்பெற்றேன். ஆனால் மனம் அமைதியடையவில்லை. இன்னும் இன்னும் இறுக்கமும் அழுத்தமும் சேர வேண்டும் என மனம் உந்தித் தள்ளிக்கொண்டே இருந்தது. முழுமை பெற்ற ஒன்றே படைப்பு வேளையில் பதற்றத்துக்கு இடம் தராது. பலமுறை நான் தயாரித்துச் சென்றவற்றை நிறைவாகப் படைக்க முடியாமல் மனம் சோர்வுற்றிருக்கிறேன். ழுழுமையான முன்தயாரிப்பு நிலையில் உள்ள உழைப்பு பயிலரங்கு தருணத்தை ஏமாற்றியது இல்லை.      எனவே நாவல்   பயிலரங்குக்குத் தேவையான விஷயங்கள் என்னைத் தூங்கவிடாமல் உசுப்பியவண்ணம் இருந்தது. நள்ளிரவுகளில்  சிந்தனைகள் கிளர்த்திய புது அம்சங்களை அப்போதே எழுந்து மடிக்கணினியை எழுப்பி சேர்த்துக்கொண்டே இருந்தேன். 'என்ன வேலை முடிஞ்டசிருச்சா?' என்று என் மனைவி என்னை விசாரிக்கும் அளவுக்கு நான் முழுமூச்சான ஈடுபாட்டில் முனைப்பாக இருந்திருக்கிறேன் என்று நான் மகிழ்ந்துகொண்டேன். அதிகமாக எழுத்து வேலை இருக்கும்போது மனைவி அடுக்களை பணியிலிருந்து எனக்கு விடுப்பு கொடுத்துவிடுவாள் என் மனைவி. (பாவம் பொழச்சி போட்டம்)



முதல் இரண்டு நாள் நிகழ்வின் கலந்து சிறப்பித்த தங்க மீன்கள்.

இடையில் பாலு மணிமாறன், "அழைத்து என்ன பாஸ் முடிச்சிட்டீங்களா?" என்று கேட்டுக்கொண்டே இருந்தார். "முடிச்சிட்டேன், பைனல் டச்சஸ் கொடுத்துக்கிட்டிருக்கேன்," என்றேன். அப்படியா பாஸ்,ரொம்ப மகிழ்ச்சியா இருக்கு, எனக்கு அனுப்பிவையுங்கள் " என்றார். நான் படிக்கணும் சிங்கப்பூர் சட்டதிட்டங்களுக்கு முரணாக ஏதும் இருக்கக் கூடாது, அதனால் நான் பார்க்கணும் " என்றார். நான் அனுப்பிவைத்தேன். அரை மணி கழித்து,                    " பக்காவா இருக்கு பாஸ்" என்றார். எனக்குள் தன்னம்பிக்கை ஆழமாக வேரோடத் தொடங்கியது. எட்டாம் தேதி அதற்குத் தேவையான் எல்லாம் நிறைவாக பூர்த்தியானது. மீண்டும் அழைத்தார் பாலு. பாஸ் "பைனல் டச்சஸ் முடிஞ்சா?" என்றார்.   ஆம் என்றேன். அனுப்பி வையுங்கள் என்றார். என்னைவிட அவரின் ஈடுபாடும் பொறுப்புணர்ச்சியும் என்னை வியப்பில் ஆழ்த்தியது. நிகழ்ச்சி ஒருங்கிணைப்பளர் இல்லையா?  பத்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக தங்கமீன் வழி வாசகர்களையும் எழுத்தாளர்களையும் உருவாக்க இடைவிடாது அயராத உழைப்பை வழங்கியவர் பாலு. அதோடு சிங்கப்பூர் தமிழ் வளர்ச்சிக்காக பிரத்தியேக சிரத்தையை வழங்கும் நாடு என்ற படியால் எங்கேயும் குழறுபடிகள் இருக்கக் கூடாது என்பதில் எனக்கும் கவனம் மிகுந்திருந்தது. அந்தப் பிரத்தியேக கவனமே என் தயாரிப்பு எனக்கு புத்தம் புதிய படிப்பினையை ஆராதித்திருந்தது. அறிவுப்பூர்வ தேடல் ஆன்மாவை நிரப்பும் என்பது தேடுபவருக்கு மட்டுமே கிட்டும் தரிசனம். என் தேடல் தங்கமீன் எனக்களித்த வாய்ப்பு.

நானும் வித்யாவும் கலந்துரையாடலில்

ஆறாம் தேதி வாக்கில் ஏர் ஆசியா விமான நிறுவனத்தில் சிங்கை போக வர டிக்கட் பெற்றுக்கொண்டேன். 9ம் தேதி காலை பதினொன்றே கால் மணிக்குச் சிங்கையை அடைய வேண்டும்.கோலாலம்பூரிலிருந்து நண்பர் பத்திரிகையாளர் வித்யாசகரும் நாவல் குறித்த தன் பத்திரிகை அனுபவத்தைப் பேச வருகிறார் என்று பாலு சொல்லியிருந்தார். எனக்கு அது என் மனச் சுமையைத் தணிப்பதாக இருந்தது. அன்று காலையிலேயே என் மகன் பினாங்கில் வாங்கிய கோண்டோ குடியிருப்புப் பகுதிக்கு புதுமனைப் புகுவிழாவுக்கு என்னை அழைத்திருந்தான்.  அதனை முடித்துவிட்டு காலை மணி எட்டரைக்கு பினாங்கு விமானத தளத்துக்கு வந்துவிட்டிருந்தேன்.

காலை 11.15க்கு சிங்கையின் விமான நிலையமான சாங்கியில் கால் பதிக்கிறேன். எம் ஆர் டி எடுத்து என் 'போஸ் விடுதி' இருக்கும் காளாங் சென்று சேர்ந்தேன். ஆனால் ஹோட்டல் லெவென்ண்டர் பகுதியில் இருந்தது. அங்கிருந்து இன்னொரு எம் ஆர் டி எடுக்க வேண்டும். அருகில்தான் இருக்கிறது என்றார் ஒரு பணியாள்.அந்த பாலத்தைத் தாண்டியதும் ஹோட்டல் தெரியும் என்றார். நடை பழக்கத்தை நான் விரும்புபவன் இது இன்றைக்கான நடைப்பயிற்சியாக இருக்கட்டுமே என்று எண்ணி நடக்கத் தொடங்கினேன். பாலம் ஏறி இறங்கியது பாஸ் ஹோட்டல் கண்ணில் தெரிந்தது. குறைந்தது நான்கு கிலோமீட்டர் தூரம். காலை வெயில் இதமாக இருந்தது. வியர்க்க வியர்க்க விடுதையை அடைந்தேன். அறை தயாராக இருந்தது. எந்த பிக்கல் பிடுங்களும் இல்லாமல் முன் ஏற்பாடு பக்காவாக இருந்தது. அறை சிங்கையின் ஒரு பகுதியைத் திறந்து காட்டி இருந்தது. கட்டடங்கள் முகில் கூட்டங்களை முத்தமிட்டுக் கொண்டிருந்தன. சற்று நேரம்  குளித்து விடலாம் என்று ஆடை கலைந்தேன். கதவு தட்டும் ஓசை வந்தது. வித்யாசகர் வந்துவிட்டார் போலும் என்று நினைத்து கதவைத் திறந்தேன். ஒரு விடுதி பணியாளர், உங்களுக்காக யாரோ ஒருவர் கீழ்த்தளத்தில் காத்திருக்கிறார் என்றார். போய்ப் பார்த்தால் யாரையும் காணவில்லை. லாபிக்கு வெளியே கண்கள் பாய்ந்தன. பாலு மணிமாறன் பதற்றமாக அங்குமிங்கும் நடமாடியபடி இருந்தார். அருகில் போய்க் கைகுளுக்கி விட்டு என்ன என்றேன். வித்யாசாகர் டேக்சியில் வருகிறார். காத்திருக்கிறேன் என்றார். அரைமணியில் அவரும் வந்து சேர்ந்தார். பகல் உணவுக்குப் போகலாம் என்றார். நான் காளாங்கிலேயே ஒரு இந்திய முஸ்லிம் கடையில் பகலுணவைமுடித்துவிட்டிருந்தேன் என்றேன். கனவாய்த் துண்டுளைத்தான் கடிக்க முடியவில்லை. முத்திய கனவாயோ!
"பாரவால்ல போஸ் கூட வாங்க, பலகாரம் சாப்பிடுங்க" என்றார். கிளம்பிவிட்டோம். உணவின் வாசம் நான் இங்கே சாப்பிடும் வாய்ப்பை இழந்துவிட்ட எண்ணத்தைக் கிளர்த்தியது.

சாப்பிடக் கிளம்பிய போதே  மழை பிடித்துக்கொண்டது. எங்கள் ஊரில் மூன்று மாதமாய்க் காணாத மழை சிங்கையில் சஸ்பரிசித்த போது எனக்கு இளமை திரும்பியிருந்தது. மழையின் வாசத்தையும் அதன் ஈரத்தையும் சுவைக்க சிங்கப்பூர் வரை வரவேண்டியிருக்கிறது. காணாமற்போன பொருள் கைப்பிடி வரைக்கும் தாவிக்கொண்டு வந்து சேர்ந்ததுபோல ஓர் உணர்வு.மழையில் கொஞ்சம் நனைந்தபடியே என் இனிமையை நான் ஆராதித்தேன். அழகான ஊரில் அற்புதத் தருணம். கொடிய கோடையில் கொப்பளிக்கும் வெப்பத்தில் வாழ்ந்து பார்த்தவருக்கே மழையின் குழந்தைத்தன்மை புரியும். எங்கள் ஊரிலும் மழை பெய்திருக்குமா என்ற சின்னதாய் ஏக்கம் துளிர்த்தது.

 சரி மாலை ஆறறைக்கு அங் மோ கியூ லைப்பரரியில் சந்திப்போம் என்று எங்களை விடுதியில் விட்டு விட்டுக் கிளம்பிவிட்டார் பாலு. மலேசிய சிங்கை இலக்கியக் குறித்த ஒரு கலந்துரையாடல் அது. வித்யாசகர் என்ன பேசுவது என்று கேட்டுக்கொண்டே இருந்தார். உங்கள் பத்திரிகை அனுபத்தைச் சொல்லுங்கள் என்றேன். நான் அதற்கு  முன் தாயாரிப்பு எதுவும் செய்யவில்லை. என் முக்கால் வாசி வாழக்கை இலக்கியத்தில் கலந்திருக்கிறது எனவே பேசுவதற்கு நிறையவே இருந்தது.
தங்கமீனின் தீவிர செயல்பாட்டாளர் பிரேமா மகாலிங்கம் சுறுசுறுப்பாக இயங்கிக்கொண்டிருந்தார். எங்களைப் பார்த்ததும் முகம் மலர் வரவேற்றார்.

நிகழ்ச்சி துவங்குவதற்கு முன் நூலகத்தை பார்வையிட்டேன். ஆயிரக்கணக்கான தமிழ் நூல்கள். மலேசியாவில்  இருக்கின்ற மலாயாப் பல்கலைக் கழக நூலகத்தை மூட ஆபத்து வரத் துவங்கிய காலக்கட்டம் இது. எல்லாருக்கும் பொதுவாக இருந்த இந்நூலகத்தை பயன்டுத்துவர் எண்ணிக்கை அரிதாகிக் கொண்டிருக்கிறது என்ற காரணம் காட்டுகிறார்களாம். எல்லாவற்றிலும் இனபேதம். நூலகம் என்ன செய்தது இவர்களை? தமிழ்க்கல்விக்கு வாய்ப்பைக் குறைத்த அரசுதானே அடிப்படை காரணம் நூலகப் பயன்பாட்டுக்கு ஆள் இல்லாமல் போனது. ஆனால் சிங்கையில் இனங்களுக்கிடையே பேதங்கள் பார்ப்பதில்லை. இது தமிழ் மொழி மாதம். சிங்கையில் நீண்ட காலம் இலக்கியத்துக்குப் பங்களிப்பு செய்த மூத்த தமிழ் எழுத்தாளர் இராம கண்ணபிரானைக் கொண்டாடும் வகையில்  நூலகத்தில் அவருடனான தேனீர்' என்ற  ஒரு கலந்துரையாடல் ஏற்பாடு செய்திருந்தது நூலகம். அதனை அவரின் படத்தோடு அறிவிப்பு  மூன்று இடங்களில்  ஒட்டியிருந்தது. அதுதான் சிங்கை.இது அவருக்கு செய்யும் எவ்வளவு பெரிய கௌரவம்?

ஐம்பது பேருக்குமேல் நூலகத்தில் கூடிவிட்டார்கள். நல்ல மழைக்குப் பிறகான கூட்டம். மழை அவர்களைத் தடுக்கவில்லை. எதிர்பார்த்த எண்ணிக்கைதான் என்றார் பாலு.பாலு என்னை அறிமுகம் செய்து முதலில் பேசச் சொன்னார். நான் மலேசிய இலக்கிய வளர்ச்சி வீழ்ச்சியை 60கள் துவங்கி 2016 வரை மூன்று காலக்கட்டமாகப் பிரித்துப் பேசினேன்.பதினைந்து நிமிடத்துக்கும் குறைவாகவே நேரம் எடுத்துக் கொண்டேன். வித்யாசாகர் தன் அறிமுக உரையை 20நிமிடங்கள் பேசினார். சிரிப்பலைகளைக் கிளப்பி, சிங்கை முகங்களில் புன்னகை அழகில் பூரிக்க வைத்திருந்தார்.

பின்னர் கேள்வி பதில் அங்கம். இருவரும் மாறி மாறி பதிலளித்தோம். சிங்கை எழுத்தாளர் இராஜ கணேஷ் தன் முக நூலில் அழகாக அதனைப் பதிவு செய்திருந்தார். தெளிவான எழுத்து. எனக்கு எம்ஜி சூரேஸின் நடையை நினைவு படுத்தினார்.
Balu Manimaran  முக நூல் இந்தத் தளத்தில் அவரின் கட்டுரையை வாசிக்கலாம்.

வலது பக்கம் கோடியில் கணேஷ்பாபு. இராஜ கணேசும் படத்தில் இருக்கிறார்.

எழுத்தாளர்கள் சூர்ய ரத்னா, ஜெயந்தி சங்கர்


பாலுமணிமாறன் நட்ட நடுவில்- உயரமான தோற்றத்தில்.


நாளை தொடரும்....