Wednesday, November 19, 2014

முத்தங்களால் நிறைந்த தேசம்- முத்தம் 22

சாருக்கானையும் கஜோலையும் டிடல்டிஸ் மலை உச்சியில் பார்த்தோம்.

தில்த்திஸ் மலையின்  உயரம் 10,000 அடி. நான் கேபல் காரில் பயணம் செய்த அனுபத்தில் இதுதான் ஆக உயர்ந்த இடம். லங்காவித்தீவில் தொங்கும் பாலத்தில் நடப்பது விநோத அனுவம் என்றால், இந்த மலையுச்சியில் உறை பனிமலைகளைப் பார்ப்பது இன்னொரு அனுபவம்.

சுவிட்சர்லாந்தில் இந்த டில்ட்டிஸ் மலை மிகப் பிரபலமானது.  ஏஞ்ஜல்  பெர்ட் கேபில் கார் என்று இதனை அழைக்கிறார்கள். இதுதான் உலகத்திலேயே முதன் முதலாக  நிர்மானிக்கப்ப்பட்ட கேபில் கார் சுற்றுலாத்தளம். கோடை காலத்திலும் டில்டிஸ் மலை உச்சி  சைபர் டிகிரி செல்சியஸ் வரை இறங்கி இருக்கிறது. குளிர்காலத்தில அநேகமாக இங்கே யாரும் போக மாட்டார்கள் என்றே சொல்கிறார்கள்.



கேபில் கார் இரண்டு இடங்களில் நிற்கிறது. முதல் இடம் 6000 அடி உயரத்தில் நிற்கிறது. இங்கே இந்திய உணவு வகையான பிரியாணி உணவகம் பார்த்தோம். வெள்ளையர்கள் இன்றைக்கு பிரியாணி வகை உணவை விரும்பு உண்கிறார்கள் என்பது பல இடங்களில் பார்க்கமுடிகிறது. அடுத்த கேபில் கார் 10000 அடி உயரத்தில் நம்மை இறக்கிவிடுகிறது. 6000 அடி உயரத்தில் இறங்கிய போதே குளிர் ஆறாயிரம் ஊசிகள் கொண்டு செருகவதாக இருந்தது.10,000 அடி உயரத்தை அடையும்போது 10000 ஊசிகொண்டு தாக்குவதாக இருக்கும்.அல்லது அதற்கும் மேலும். சைபர் டிகிரி செல்செயஸ் என்பதே கடுங்குளிர்தான். நான் சீனாவில்  மைனஸ் 5 வரை குளிர் அனுபவித்தேன். அப்போது அங்கே குளிர்காலம். அதற்கும் கீழே போகும் போது பனி உறையத் தொடங்கும். சாலைகளைப் பனிமூடிவிடும். வெளியில் செல்வதே சிரமமாக இருக்கும்.

சுற்றுலா பயணிகளில் காபில் காரில் ஏறி இறங்க உதவ ஒரு பணிப்பெண்ணை சந்தித்துப்பேசினேன். அங்கே அவள்  கோடைகால விடுமுறையில் வேலை செய்ய ஜெர்மனியிலிருந்து வந்தவள். ஜெர்மனியில் அவள் படித்துக்கொண்டிருக்கிறாள். அவளின் ஒருநாள் வருமானம் 300 மலேசிய ரிங்கிட்.  தனுடைய ஒராண்டுக்கான கல்விச்செலவை ஒரு கோடை விடுமுறையில் சம்பாதித்து விடுவாளாம்.

கேபில் காரின் உள்ளே பணிப்பெண்
கிட்டதட்ட முக்கால் மணி நேரத்தில் மலை உச்சியை அடைந்தது கேபில் கார்.
இறங்கிய உடனே பனிமலைக்குப் போனோம். பனி பூப்போல கொட்டிக்கொண்டு இருந்தது. போகும் பாதையில்தான் சாருக்கானையும் கஜோலையும் பார்த்தோம். இருவரும் கட்டிப்பிடித்துக்கொண்டு போஸ் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். அட சாருக் கான். நாங்கள் அவரிடம் பேசவில்லை. பேசும் நிலையிலும் இல்லை. இருவருமே போஸ் கொடுப்பதில் ரொம்ப பிசியாக இருந்தார்கள். போவோர் வருவோர் எல்லாம் படம் பிடித்துக்கொண்டிருந்தால் பிசி என்றுதானேஅர்த்தம். யாரோடும் அவர் பேசாததற்குக் காரணம் அவரும் காஜோலும் கட்டவுட்டாக வைக்கப்பட்டிருந்ததே காரணம்!!

ஹி ஹி ஏமாந்துட்டீங்களா?

மலை முழுக்க வெண்பனி மூடிக்கிடக்கிறது. பெரியவர்கள் குழந்தைகள் பனிப்பூவை உருட்டி ஒருவர் மேல் ஒருவர் எறிகிறார்கள். சருக்கி விளையாடுகிறார்கள்.
அநத தளத்திலேயே ஐஸ்கட்டியின் மேல் நடக்கும் இடத்தையும், ஒரு குகையினுள் 50 மீட்டருக்கு  நடந்து செல்லும் வசதியையும் செய்து கொடுத்த்ருக்கிறார்கள். பயங்கரமாக வழுக்குகிறது. போகப் போக குளிர் சரம்மாறியாகாக் குத்துகிறது. ஒரு கட்டத்தில் திரும்பிவிடலாமே என்று நினைத்தேன்.  அது ஒரு வட்டம் தொடங்கிய இடத்தின் வேறு வாசலுக்கு வந்துவிடுகிறோம்.
குகையினுள் எல்லாபுறத்திலும்  ஐஸ்  கூடிக்கிடக்கிறது. நானும் என் மனைவியும்.
ஐஸ் குகைக்குப் போகுமுன்






















லுசேனோ நகர் வீதி

லுசேனோ ஏரிக்கறை



Add caption












வெளியே வருவதற்குமுன் குளிருலிருந்து தப்பித்தால்போதும் என்றாகி விடுகிறது.

மீண்டும் கீழே இறங்கி  30 நிமிட தூரத்திலுள்ள ரிஹியான போல்ஸ் (நீர்வீழ்ச்சிக்குக்) கிளம்பினோம்.

தொடரும்....

Tuesday, November 18, 2014

முத்தங்கள் நிறைந்த தேசம்- முத்தம் 21.

 திகட்டத் திகட்ட சுட்ட பன்றி இறைச்சி- முத்தம் 21

லுசேனிலிருந்து கிளம்பியபோது இரவு மணி எட்டு இருக்கும். ஆனால் வெளிச்சமாகத்தான் இருந்தது. இரவு 9 மணிக்குத்தான் இருள் மெல்லப் பரவத் தொடங்கும்.







மழை மெல்லிய  இசைபோல இதமாகப் பெய்யெத் தொடங்கியது. சாலை இன்னும் கருமையாகி  மின்னியது. மழையின் நனைவில் ஈரப்பசை கூடியிருந்தது. கார் ஈரப்பசையில் நகரும்போது வழுக்கிவிடுமோ என்ற அச்சம் ஊடுருவிச்சென்றது. இருள் சூழச் சூழ நிலத்தின்  அழகு மங்கி மறைந்துகொண்டிருந்தது.



வெளிநாட்டுக் கார்கள் அனைத்திலும் ஜி.பி.எஸ் வழிகாட்டி கருவியிருக்கும். நம் இலக்கு எது என்று அதனுள் பதிவு செய்துவிட்டால் நேர்த்தியாகவே நம்மை இலக்கி நோக்கி அழைத்துச் சென்று சேர்த்துவிடும். முதல் நாள் நாங்கள் பயணம் செய்யும் போது அது உதவியாகத்தான் இருந்தது என்றாலும். நம் பண்பாட்டிலேயே நாம் ஊறியவர் என்பதால் அதன் மனநிலையிலேயே இருந்தே வெளியூர்களை அவதானிக்கிறோம். எத்தனை மணியானால்  என்ன கடைகள் விடுதிகள் கதவு திறந்தே இருக்கும் என்ற எண்ணம் அயலகத்தில் செல்லாது. முதல் நாள் இரவு ஜி.பி.எஸ்ஸை பயன்படுத்தி இரவு பதினொன்று வரை விடுதியைத் தேடித் தேடிக் களைத்துவிட்டோம். ஜி.பி.எஸ் நீங்கள் இலக்கை அடைந்துவிட்டீர்கள் என்று சொல்கிறது. ஆனால் அடைந்த இடத்தில் ஒரு சலனமோ மனித நடமாட்டமோ இல்லை. இங்கே யாரையும் காணோமே என்று திரும்பிவிட்டோம், நான்கைந்து முறை. ஆறாவது முறை அங்கேயேதான் கூட்டிச் சென்று விட்டது. எதற்கும் மூடிய கதவைத் தட்டிப் பார்த்துவிடுவோம் என்று இறங்கி தட்டும்போதே கதவு திறந்துகொண்டது. உள்ளே ஒரே கொண்டாட்டம். ஒளி வெள்ளத்தில் விடுதி கலைகட்டி இருந்தது. மது அருந்திக்கொண்டு உல்லாசமாக இருந்தார்கள் வெள்ளையர்கள். விசாரித்தால் அதே விடுதிதான். இறங்கிப் பார்க்காததால் இந்த இன்னல்கள்.
பசி வயிற்றை கிள்ளிக்கொண்டிருந்தது . வரவேற்பாளாரிடம் உணவு கிடைக்குமா என்று கேட்டோம்.

"ஓ மன்னிக்கவும் கிச்சனை அடைத்துவிட்டோம் "என்று கூறினாள்.இந்த நேரத்தில் எங்கே போய் உணவு தேடுவது?
 அவள் சற்றே பொறுங்கள் என்று சொல்லிவிட்டு கிச்சன் பக்கம் போய்வந்தாள். உங்களுக்காக மீண்டும் திறக்கச் சொல்லியாயிற்று போய் உட்காருங்கள் என்றாள். அவளிடம் அத்தனை பணிவு, கூச்சம். வெள்ளைத் தோளில் தமிழ்ப் பண்பாடு மின்னிச்சென்றது.

மகளோடு வரவேற்பு பெண், என்னருகே  சமையல் பணியாள்.


சமையல்காரன் என்ன வேண்டும் என்று  மென்மையாகக் கேட்டான். அவர்கள் உணவுக் காலாச்சாரம் நமக்கு முற்றிலும் புதியது. நாங்கள் மெனுவைப்பார்த்து விழிப்பதைப் பார்த்தவன் அவரே சொன்னார். உங்களுக்கு ஸ்பேகட்டி கொண்டு வருகிறேன் என்று சொல்லிவிட்டு சுட்ட பன்றி இறைச்சி வேண்டுமா என்றார். நானும் மருமகனும் கொண்டுவரச் சொன்னோம். என் மகளும் மனைவியும் உதட்டைப்பிதுக்கி வேண்டாம் என்றனர்.

ஸ்பேகட்டி சுவையாகத்தான் இருந்தது. ஆனால் சுட்ட பன்றி இறைச்சி அமிர்தம் போல மிகுந்த சுவையுடன் இருந்தது. சுவையென்றால் அத்தனை சுவை. சுடச் சுட வெட்டி வெட்டி உண்ணும்ப்போது நாவில் உமிழ் சுரந்துகொண்டே இருந்தது. நான் நீங்கள் கொஞ்சம் சாப்பிட்டுத்தான் பாருங்களேன் என்றே இருவரிடமும். முதலில் வேண்டாம் என்றார்கள். நாங்கள் உண்ணும் தீவிரத்தைப் பார்த்தவர்கள் கொஞ்சம் கிள்ளிச் சாப்பிட்டார்கள். பிறகு எங்களுக்கு வைக்கவில்லை. அந்த கிரில் வகை இறைச்சி நான் எந்த உணவு வகையிலும் சுவைத்ததில்லை. சமையல் காரனிடம் அதன் ரகசியத்தைக் கேட்டோம். பன்றிக்கு போடும் தீவனம் பற்றியும் அது வளரும் தூய்மையான இடம் பற்றியும் சொன்னான். அது வளர்ந்து கசாப்புக்குப் போகும் காலவறையரையையும் சொன்னான். அதனை சமைக்கும் நுடபத்தையும் சொன்னான்.கசாப்புக்குப் போகும் வரை சுவிஸ் பன்றிகள் சௌகர்யமாகத்தான் வளர்ந்திருக்கின்றன. உண்டு சுவைத்து உய்த்துணர்ந்து இறைச்சியைப் பாராட்டும்போதே பன்றி கண்டிப்பாய் மோட்சம் அடைந்திருக்கும். கொடுத்துவைத்த பன்றிகள். தமிழ்நாட்டுப் பன்றிகளைக் கண்டால் இவை சாதியிலியே சேர்க்காது. ஒண்ட விடாமல் விரட்டி விடும்.
நாங்கள் பயணத்தில் அடைந்து களைப்பு பன்றி உண்டும், அவர்களின் அணுசரனையான முகமன் அனுபவித்தும் தீர்த்துக்கொண்டோம்.உன்னத இரவு அது!


சுவிஸ் மலைத் தொடர்கள் நிறைந்ததால் 10 கிலோமீட்டருக்கு ஒருமுறை சுரங்கப்பாதையைக் கடக்கவேண்டியிருந்தது. சுரங்கங்கள் மிக மிக நீண்டவை. மலேசிய நெடுஞ்சாலையில் தைபிங்குக்கும் ஈப்போவுக்கும் இடையில் உள்ள ஒரே சுரங்கத்தைக் கடப்பதற்கு  இரண்டு நிமிடத்துக்கும் குறைவான நேரமே போதும். அங்கே நாங்கள் கடந்த சுரங்கள் சில  25 நிமிடங்கள் பிடித்தது. பூமிப்பந்தின் மேல்தளத்தைவிட்டு அடியாழத்தில் பலமணி நேரம் இருந்த அச்சம் நேர்கிறது. இப்படி எண்ணற்ற சுரங்கங்கள். வாகனங்கள் அதி விரைவாகத்தான் செலுத்தப்படுகின்றன, சுரங்கத்திலும்.

நாம் போகும் பாதையில் இரண்டு இடங்களைப் பார்க்கப் போகிறோம். இதனை என்ன விலை என்றாலும் தவிர்க்கவே கூடாது என்றார். ஒன்று கேபல் காரில் ஏறி மலை உச்சிக்குச் சென்று அதிகுளிரை அனுபவிப்பது. இன்னொன்று நயாகராவுக்கு நிகரான ஒரு நீர்வீழ்ச்சியைப் பார்ப்பது. மலைகள் நிறைந்த ஊரில் இதெல்லாமிருக்கும் தான் என்றே எண்ணிய என் மனம் இந்த இரண்டு இடங்களையும் மறக்க முடியாது காட்சிகளை பதிவு செய்துகொண்டது.

கேபில் கார் மலையின் அடிவாரத்தை அடைந்தபோது மக்கள் கூட்டம் நெருக்கியது. காரை நிறுத்த இடமில்லை. மருமகன் இரண்டு கிலோ மீட்டர் தாண்டி வீடமைப்பு பகுதியில் நிறுத்திவிட்டு வந்தார். திரும்பும்போது குழப்பமில்லாமல் கண்டுபிடித்தும் விட்டார்.

கீழே வட இந்தியர் நகரும் வாகனத்தில் இந்திய உணவை விற்றுக்கொண்டிருந்தனர். ஆனால் ஒரு இட்டலியின் விலை படுபயங்கராமாக இருந்தது. பணம் கொடுத்த வலியில் தொண்டையில் இட்டலி  இறங்காது. 



கேபில் காரின் விலை ஒரு நபருக்கு முன்னூறு ரிங்கிட் கொடுக்கவேண்டி இருந்தது. அது உச்சி வரைக்குமான கட்டணம். ஏறி உட்கார்ந்து கொண்டோம். நிலத்திலிருந்து நிலத்தை தரிசிக்கும் அழகைவிட, வானத்திலிருந்து நிலத்தின் வனப்பு கூடிக்கொண்டே போனது. கூடியது அதுமட்டுமல்ல குளிரும்தான்.
மலை உச்சியில் , பனிக்காலத்தில் ஐரோப்பாவில் இருப்பது போன்ற பிரம்மையை உண்டாக்கியது. நாங்கள் அங்கு சென்றது கோடைகாலத்தில் என்றாலும் மலை முகடுகள் பனி கொட்டித்தான் கிடக்கின்றன. மேலே போனதும்தான் சாருக்கானையும் கஜோலையும் கண்டோம்.







தொடரும்....