Saturday, March 19, 2011

பதின்மத்தில்

    
                                       Dr.puspha -president of EWRF SUNGAI PETANI







   கடந்த 17ம் தேதி வெள்ளிக்கிழமை காலை ஏழு மணிக்கே என் உடல வறுத்தி தூக்கத்தைக் கலைத்துக்கொள்ள வேண்டியதாயிற்று. பணி ஓய்வு பெற்றதிலிருந்து தாமதமாக எழுவது பழக்கமாகிப்போக நிர்ப்பந்தங்களின் நெருக்குதலில் வழக்கத்துக்கு மாறாக அதிகாலை துயிலெழல் நிகழ்ந்துவிட்டிருந்தது. எனக்கு மணி பின்னிரவு மூன்றிலிருந்துதான் தூக்கமே பிடிக்க ஆரம்பிக்கும். வாசித்துவிட்டு இணைய உலகில் அலைந்து திரிந்துவிட்டுப் போய்ப்படுக்கும்போது மணி இரண்டரையாகிவிடுகிறது. என்ன செய்வது உடலின் தேவை உடலே பூர்த்திசெய்துகொள்கிறது..
காலை 7.00 மணிக்கு எழுந்து 7.45க்கெல்லாம் பெர்பாடானான் தமிழ்ப்பள்ளியை அடைந்தேன். டாக்டர் புஷ்பா என்னை காலை வணக்கத்தோடு கைகுலுக்கி வரவேற்றார். என்னை அவரும் அவரை நானும் முதல் முதலாகச் சந்திக்கிற அந்தக்காலை வேலை உற்சாகமான பொழுதை எனக்கு அளிக்கப்போகிறது என்பதை யூகித்திருக்கவில்லை நான். அவரோடு ஐந்தாறு கல்லூரி பயிற்சி ஆசிரியர்கள்  மாணவர்களைப் பதிவதிலும் காலையில் நடைபெறவிருக்கும் மாணவர்க்கான தன்முனைப்புப் பயிற்சிப் பணிகளுக்குமான செயலிலும் மும்முரமாக இயங்கிக்கொண்டிருந்தனர்.
டாக்டர் புஷ்பா துங்கு அப்துல் ஹலிம் ஆசிரியர் பயிற்சிக்கல்லூரியில் 12 ஆண்டுகளாக விரிவுரையாளராகப் பணியாற்றுகிறார். எளிதில் எல்லாரையும் கவரக்கூடியவர். அவருடைய வாய் மொழியும் உடல் மொழியுமே போதும் அவர்பால் பிறர் அன்பு செலுத்துவதற்கு. பிறருக்கு உதவுவதில் தயங்காதவர். அவர் EWRF என்று சொல்லக்கூடிய கல்வி சமூக நல ஆய்வு அறவாரியத்தின் சுங்கைப்பட்டாணி கிளையின் தலைவராகப் பொறுப்பேற்று நற்பணி செய்து வருகிறார். சுங்கைப்பட்டாணி சுற்றுவட்டாரத்தில் பயிலும் வசதி குறைந்த மாண்வர்களைத் தத்தெடுத்து ஆறாம் வகுப்பிலிருந்து மூன்றாம் படிவம் வரை பயிலும் 60 மாணவரைத் தேர்வு செய்து அவர்களை கல்வியில் மேம்படுத்தும் சீரிய முயற்சியில் ஈடுபட்டிருக்கிறார். அன்றைக்கான ஒருநாள் பயிற்சியைத் துவக்கும் வண்ணம் என்னை ஒரு மணிநேரத்துக்கு பதின்ம வயது பிரச்சினைகளை எதிர்நோக்குவது குறித்து பேசச்சொல்லி அழைத்திருந்தார். நான் ஆரம்பத்தில் இடைநிலைப்பள்ளியிலும் பின்னர் ஆரம்பப்பள்ளியிலும் 30 ஆண்டுகளுக்கு மேல் பணியாற்றியவன். அதனால் பதின்ம வயதினரின் உளவியல் குறித்து அனுபவம் சார்ந்த அறிவை வாய்க்கப்பெற்றிருந்தேன். கூடுதலான தகவல்களை இணையத்திலிருந்து எடுத்துக்கொள்ளலாம் என்ற என் எண்ணத்தில் மண்விழுந்திருந்தது. 2 நாட்களுக்கு முன்னால்தான் பேச அழைப்பு வந்ததும் மறுநாள் காலையிலேயே இணையத்தின் உதவியை நாடினேன். இணையத்த்தொடர்பு தொடர்ந்து இரண்டு நாட்களுக்குக் கிடைக்கவே இல்லை. ஜப்பானில் நிகழ்ந்த நில நடுக்கத்திலும் சுனாமியினாலும் நேர்ந்த இழப்பு இது என்று பின்னர் தெரிய வந்தது. என்னிடம் உள்ள சில புத்தகங்களின் துணையோடு நான் பேசவேண்டியதைத் தயார் செய்துகொண்டேன். பள்ளிகளில் பெற்றோருக்கான விழிப்புணர்வு பற்றி நிறை பேசியிருக்கிறேன். ஆனால் பதினம வயதினர்க்காகப் பேசியது குறைவே.
    காலை ஏழு மணிக்கெல்லம் நிகழ்ச்சி தொடங்கப்பட்டுவிட்டு டாக்டர் புஷ்பா துவக்க உரையாற்றிய பின் நான் பேசத்துவங்கினேன்.
    உணர்ச்சி வயப்படலுக்கும் அறிவு வயப்படலுக்கும் உள்ள பாதிப்புகளைப் பற்றியும் அதனால் அடையப்போகும் இலக்குகளைப்பற்றியும் ஒரு மணிநேரம் பேசினேன். காலை நேரமாதலால் மாணவர்கள் கவனததைச் சிதறடிக்காமல் என் பேச்சில் ஆழ்ந்திருந்தனர். படி படி என்ற சொற்கள் என் பேச்சில் வராம்ல் பார்த்துக்கொண்டேன். அம்மா, அப்பா, மாமா, அத்தை, அண்ணன், அக்காள், ஆசிர்யர் ,அதிகாரி போதாக்குறைக்கு வழிப்போக்கன்கூட மாணவர்களைப்பார்ர்த்தால் படி என்று மீண்டும் மீண்டும் சொல்லியே படி என்ற வார்த்தையை மாணவர்களின் பரம எதிரியாக மாற்றிவிட்டிருக்கிறார்கள். படிப்பதற்கான் சூழலும் , பகுத்தறிவும் கொடுத்தாலே போதும். தானாக படித்து வந்துவிடுவார்கள்.
    பேச்சு முடிந்ததும் டாக்டர் புஷ்பா பேச்சு தன்னைக் கவர்ந்ததாகக் குறிப்பிட்டார். அவரின் அங்கீகாரம் என்னை நெகிழவைத்தது. அன்று மாலையில் நடக்கும் நிறைவு விழாவிலும் எனக்கு அழைப்பு விடுத்தது என்னை கௌரவிப்பதாக இருந்தது. என்னையும் கல்வி சமூகநல ஆய்வு அறவாரியத்தின் பொறுப்பாளராக ஆகும்படி கேட்டுக்கொண்டார். எனக்கும் அதில் ஆர்வம் உண்டு.

Wednesday, March 16, 2011

பனிப்பொழிவில் 10 நாட்கள்



சிம்லா மலை உச்சி குப்ரி மஹாசு மலை உச்சி இது . மேலே பஞ்சாப் போகும் பாதை நெடிகிலும் உள்ள் விக்ஸ் மரங்கள். ஆக மேலே குப்ரியின் சிவன் கோயில்.குடும்ப சகிதமாய் காட்சி தருகிறார்.





 சிம்லா மலை உச்சி குப்ரியில், பின்னால் தெரிவது இமய மலைத்தொடர்

4.      ஓரிடத்தில் இறங்கி கொறிப்பதற்கு கடலைப் வாஙகப்போனேன். கடலையோடு பொறி, தக்காலித்துண்டு, பெப்பர் மிளகாய்த்துண்டு, பருப்பு கலந்து மிளகுத்தூளையும் மிளகாய்த்தூளையும் கலந்து கொடுத்தார்கள். சாப்பிட்டுப்பார்த்தேன். அப்படியொன்றும் அலாதி சுவையில்லை. சுங்கைபட்டாணி துளசி ராமன் மிக்சருக்கு ஈடாகாது. குளிருக்குப் பொருத்தமான உணவாகிறது அங்குள்ள மக்களுக்கு. நிறைய பேர் நின்றுகொண்டு அங்கேயே சுவைத்துக்கொண்டிருந்தனர்.        உறை பனி காலம் தொடங்கப் போவதை ஒரிரு தடயங்களைக் காண முடிந்தது. ஓரிடத்தில் கொட்டியிருந்த  ஒரு பிடி ஐஸ் துகல்களைக் மருமகன் கொண்டு வந்தார். இன்னும் ஓரிரு தினங்களில் உறை பனியைக் காணமுடியும் போலும். உறை பனியைக்கான நாம் மன்னாடி போகலாமென்றார் தோமஸ்.        “ உறை பனியைத் தவிர வேறென்ன அங்க இருக்கு? என்று கேட்டால் மனைவி.        “ அதுதான் அழகு, பனிச்சருக்கு விளயாடலாமென்றார்.” என்றார் தோமஸ்.       “வேண்டாம் அத நா சினிமாவுலியே பாத்துக்கிறேன்,” என்றாள் மனைவி.       “ போய்ச்சேர எவ்ளோ நேரம் பிடிக்கும்? என்றேன்’       “ எட்டு மணி நேரமென்றார்”       “ ஐயோ தாங்காது டில்லிக்கு விடுங்க “ என்றேன்.       மனைவி சொல்லே மந்திரம். மன்னாடி கேன்சல்.        “நம் திட்டப்படி பஞ்சாப் போகிறோம் டில்லி இல்லை,” என்றார் மருமகன்.       “ பஞ்சாப்புக்கு எவ்ளோ நேரமாகும்?”        “ ஐந்து மணி நேரப்பயணம்” என்றார்.       பயணத்திட்டத்தின் படி பஞ்சாப் பறந்தோம். சிம்லாவில் ஹிமாச்சல் மாநிலத்தின் அரசு செயலகம் இருக்கிறது. குளிர் காலத்தில் சிம்லாவிலும். கோடை காலத்தில் டில்லிலும் கூட்டம் நடத்துவார்களாம். கொடுத்து வைத்த அரசியல் வாதிகள்.      கார் சிம்லாவை விட்டு இறங்க இறங்க குளிரின் தாக்கம் குறைந்துகொண்டிருந்தது. முதல் நாள் இரவில் இயற்கை அழகை ரசிக்க முடிய வில்லை. ஆனால் இப்போது நன்றாகப் பார்க்க முடிந்தது.       சிம்லாவை விட்டிறங்கி எங்கள் பயணம் பஞ்சாப் மாநிலத்துக்குத் தொடர்ந்தது.      பஞ்சாப் இயற்கை வலம் மிகுந்த நாடு. சாலையின் இரு புறமும் பச்சை வெளி. கெடா மாநில நெற்களஞ்சியத்தைப் போல இரு மருங்கிலும் கோதுமை வயல்கள். கங்கை நதி தண்ணீரை வாறி இறைக்கிறது. வடநாடு முழுதும் கோதுமை முக்கிய உணவு என்பதைச்சொல்ல வேண்டியதில்லலை. நான் நினைக்கிறேன் வடநாட்டுக்குப் போது மான கோதுமையை பஞ்சாப்தான் வாரித்தருகிறது என்று. எத்தனையோ கிலோ மீட்டர் தூரத்துக்கு கோதுமை வயல்கள் பரந்து கிடக்கிறது. பார்க்குமிடமெல்லாம் கோதுமை வெளி. இடை இடையே  கடுகு பயிரிட்டிருப்பதையும் பார்க்க முடிந்தது. ஒரு முறை இறங்கி பறித்துக்கொண்டு வந்து பிறரிடம் காட்டினேன். அறுவடை காலம் துவங்கி இருக்கவில்லை. சரம் சரமாய் மஞ்சள் பூக்கள் பூத்து, இளம்பச்சை செடிக்களுக்குப் பூச்சூடியது போன்ற காட்சி ரம்மியமாக இருந்தது.     சாலைக்கு மிக அருகில் நீண்டு உயர்ந்த மரங்கள் அழகு சேர்த்தன. இவை என்ன மரங்கள். ஒரே மாதிரியான மரம் நெடுக்க பார்க்க முடிகிறதே என்று தோமஸைக் கேட்டேன்.    “ விக்ஸ் மரங்கள்” என்றார்.    “ விக்ஸ் மரங்களா நில்லுங்க பாக்கலாம்,” என்றேன்.    “ என்ன நமபல நீங்க,” என்று சலித்துக்கொண்டார்..    “ இல்ல , விக்ஸ் மரத்த பாக்கணும், நம்பாம இல்ல, நீங்க எப்படி தப்பா சொல்லுவீங்க? எத்தனை மொற இந்தப்பக்கம் வநிதிருப்பீங்க?” என்றேன்.    “ இதுல நம்பாம இருக்கிறதுக்கு என்ன இருக்கு? ஒரு எக்ஸைட்மெண்ட். நில்லுங்க பாக்கலாம்” என்றார், மருமகனும்.    நன்கு தடித்துச் செழித்து நிற்கும் மரங்கள். கையெட்டும் தூரத்தில் இருந்த ஒரு கொத்து இலையை பறித்துக்கொண்டு வந்தேன். மோந்து பார்த்தபோது விக்ஸ் வாசம் அப்படியே இருந்தது. எல்லாரிடமும் காட்டியபோது, “ஆமா விக்ஸ்தான் என்றனர்.    “இத கொதிக்க வச்சி விக்ஸ் செய்வாங்க,” என்றார். கொதிக்கக் கொதிக்க விக்ஸ் மிதக்க ஆரம்பிக்கும் என்றார். அவர் சொல்வது உண்மைதான். எனக்கு சலி பிடிக்கும் போதெல்லாம் விக்ஸை கொதி நீரில் வீட்டு உள்ளிழுத்துக்கொள்வேன். கொஞ்ச நேரம் சென்று பார்த்தால் மீந்திருக்கு விக்ஸ் பஞ்சு பஞ்சாய் நீரில்  மிதக்கும்.     “வெள்ளக்கார காலத்துல இத கண்டு பிட்டிச்சு மருந்து செய்தான்,” என்றார்.     “ வெள்ளக்காரன் கண்டு பிடிச்சான்னு சொல்லாதிங்க, இத வேணும்னா அவன் வணிகமாக்கி சம்பாரிச்சுக்கிட்டானு சொல்லுங்க. இந்தியா இயற்கை மருத்துவத்துக்குப் பேர் போனது. சித்தர்களும் ஞானிகளும் கண்டு உபயோகபடுத்தனத வெள்ளக்காரன் தந்திரமா காசு பண்ணிக்கிட்டான், “ என்றேன்.      அவர் பேசாமலிருந்தார்.

Monday, March 14, 2011

பனிப்பொழிவில் 10 நாட்கள்




சிம்லா விடுதியில், சிமலா மலை உச்சியில்




3.    எங்களுக்கு மணி 11க்குதான் விடிந்தது.
     லோபியில் கிடந்த ஆங்கிலப் பத்திரிகையில் சிம்லாவில் குளிர் ஐந்து செல்சியஸ் என்று போட்டிருந்தது. இத்தவனையில் இது குறைந்தபட்ச குளிர் என்று எழ்தியிருந்தது. இன்னும் சில தினங்களில் குளிர் மைனஸ் செல்சியஸைத்தொடும் என்றும் கணித்திருந்தது. தடித்த குளிராடை அணிந்தால் மட்டுமே குளிரைச் சாமளிக்க முடியும். எங்களை சிம்லா குளிர் ஒன்றும் செய்து விட முடியாது. நாங்கள் இன்று சாயங்காலம் சிம்லாவை விட்டு இறங்கி விடுவோமே!
     அன்று காலை பசியாறிக்கொண்டிருக்கும்போது இருவர் உள்ளே நுழைந்தனர். பார்ப்பதற்குத் தமிழர் போலவே இருந்தனர். வடநாட்டுக்காரர்களாக இருக்குமோ என்று பேசத் தயங்கினேன். பின்னர் அவர்கள் உரையாடியதைக் கேட்டதும்தான் தெரிந்தது அது மலேசியத் தமிழ் என்று. மலேசியத் தமிழ் என்று எப்படிக்கண்டுபிடிப்பது? பேச்சின் ஊடே மலாய் வார்த்தை புகுந்துவிடும். உச்சரிப்பு அழுத்தமாய் இருக்காது.

தமிழ் நாட்டில் காணப்படும் வட்டார வழக்கு இருக்காது. ஒரே மாதிரித் தமிழ் பேசுகிறோம். thr ராகாவினர் பேசும் தமிழ்போல.
      “மலேசியாவா?” என்றுதான் கேட்டேன்.
      “தோ பாரு நம்ம தமலவுங்க” என்றார் ஒருவர் அன்னியோன்னியத்தோடு. இந்த ஊர்ல வந்து மாட்டிக்கிட்டு நாங்க படுர இம்ச தாங்க முடியல. எவம் பாரு இந்தியில தான் பேசுறான். இங்கிலிசும் தெரியல. உங்கள் பாத்ததுதான் எனக்கு சந்தோஷமே வந்துச்சு. நம்ம ஊர்ல இருக்கிற மாரியே இருக்கு.” என்றார்.
       “ எப்ப இங்க வந்திங்க”
       “ நேத்தைக்கு தான்”
       “ அதுக்குள்ளவா தமிழ கேக்கணும்ன்ங்கிறீஙக?”
       “தமிழ பறிகொடுத்தவனுக்குத்தான் தெரியும் அதோட அருமை,        “ என்ன வுட்டா இன்னிக்கே கெளம்பிடுவேன் மலேசியாவுக்கு” என்றார்.
பிறகு சிறிது நேரம் அவரோடு உரையாடிவிட்டு நாங்கள் சுற்றிப்பார்க்கக் கிளம்பிவிட்டோம். அவர்களுடனான நட்பு பட்டத்தின் நூல் போல மலேசியாவுக்கும் தொடர்ந்து நீண்டது.
       சிம்லாவில் குடியிருப்புபகுதிகள் மலைச்சரிவில்தான் கட்டப்பட்டிருந்தன. வீடுகள் காடுகள் போன்று அடர்ந்து கிடந்தது. முறையான சாலை வசதி இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. இடுக்கான பாதைகளில் குதிரைகள் பயன்படுத்தப்பட்டன.
       கடைப்பகுதிக்குப் போவதற்கு அதற்கென்று பிரத்தியேகமாக லிப்ட் இருந்தது. டிக்கட் வாங்கித்தான் லிப்டில் ஏறவேண்டும். ஒரு லிப்ட் அல்ல இரண்டு. ஒன்றில் ஏறி இறங்கி பின்னர் இன்னொன்றில் ஏறித்தான் கடைத்தெருவை அடைய முடியும். அங்கே வாகனங்களைப் பார்க்க முடியவில்லை. நடைதான். கடைக்குள் நுழைந்தால் உங்களை வாங்க வைக்காமல் விடமாட்டார்கள். விலை மலிவல்ல. எல்லாம்  இறக்குமதி சரக்குதான். உள்ளூர் உற்பத்திப் பொருள் இல்லை. எனவே டில்லி அக்ரா போய் ஷோப்பிங் செய்து கொள்ளலாமென்று ஜன்னல் ஷாப்பிங் மட்டும் செய்தோம். window shopping.
      சிம்லாவில் என்னதான் இருக்கு பார்க்க என்று தோமஸிடம் கேட்டேன். “இன்னும் மேல போலாம் வாங்க,” என்றார்.
      “அங்க என்ன இருக்கு?”
      “ இமய மலைத்தொடரை பார்க்கலாம். மலை உச்சிக்கு குதிரை சவாரி செய்யலாம். சுற்றுப்பயணிகள் சிம்லாவுக்கு வந்தால் அங்கே போகாமல் இருக்க மாட்டார்கள்,” என்றார்.
      “எனக்கு சிம்லாவின் முதல் பார்வையே பிடிக்கவில்லை வாங்க டில்லிக்கு கெளம்புவம்” என்றாள் மனைவி.
      “ என்னாங்க இவ்ளோ காசு செலவு பண்ணி வந்திட்டு பாதியிலியே போனும்கிறீங்க, நீங்க இத மிஸ் பண்ணாதிங்க, அப்புறும் வீட்டுக்குப் போயிட்டு ஐயோ பாக்காம வந்துட்டனேன்னு வருத்தப் படுவீங்க!” என்றார் தோமஸ்.
      “சரி கெளம்புங்க” என்றார் மருமகன்.
      மலை உச்சியை அடைய ஒரு மணி நேரம் பிடித்தது. சாலையைச் செப்பனிட்டுக் கொண்டிருந்ததால் தூசும் துப்பட்டியுமாய் இருந்தது. சாலை மட்டுமல்ல அங்குள்ள மக்களும் துப்பட்டியும் கையுமாகத்தான் இருந்தார்கள்.
      மலை உச்சியை அடைந்ததும்தான் தெரிந்தது அது மிகப்பிரபலமான சுற்றுலாத்தளமென்று. அந்த இடத்தின் பெயர் குல்பிரி . நிறைய குதிரைகளும் குதிரையை வழி நடத்துபவர்களும் இருந்தார்கள். டிக்கட்டை கொஞ்சம் விலை கொடுத்து வாங்கிக்கொண்டு குதிரையின் மேல் ஏறினோம். குதிரை போலிருக்கும் கழுதைக் குதிரை. வருடக்கணக்கில் குளிப்பாட்டியதாகத் தெரியவில்லை. குதிரையின்மேல் ஏறியவுடன்தான் வீச்சம் மூக்கை முட்டியது. குமட்டியது. மனைவி முன்னால் உள்ள குதிரையில் ஏற்றப்பட்டாள். நான் அதனைத்தொடரும் குதிரையில் ஏறிக்கொண்டேன். வழி நெடுக்க குதிரையின் மலம். பாதையிலிருந்து முட்டி நிற்கும் கற்பாறைகள். குண்டும் குழியுமான வழித்தடம். குதிரையின் மூக்குக்கயிறைப் பிடித்தவாறே முன்னால் நடந்தான் குதிரைக்காரன். ஆனால் எதிரிலிருந்து கீழிறங்கும் குதிரைகள் தட தடவென ஓடி வந்தன. சில சமயம் நம் கால்களை இடித்தும் உரசியும் சென்றன. காலை உள்ளே தள்ளு. குனி நிமிர் என்று இந்தியில் கட்டளயிட்டவாறே நம்மை எசரித்துக்கொண்டே இருந்தான். மொழி புரியாததால் எதிரே ஒடிவரும் குதிரையின் இடிக்கு ஆளாகவேண்டியிருந்தது.
      என் மனைவிக்கு சவாரி சுத்தமாய்ப் பிடிக்கவில்லை. குதிரைக் காரனுக்கு தமிழில் அர்ச்சனை விழுந்தது. குதிரைக்கும் சேர்த்து. “எடம் எப்ப வரும்? சனியன் இது மேல தெரியாம் ஏறிட்டு இம்சையா இருக்கு’” என்று திட்டிக்கொண்டே வந்தாள். என் நீண்ட நாள் ஆசை நிறைவேறிக்கொண்டிருந்தது. இப்பேற்பட்ட சந்தர்ப்பம் கிடைக்குமா? முடிந்தால் இன்னொரு முறை ஏற்றிவிடவேண்டும்! குதிரைக் காரனிடம் குதிரை சவுக்கால் வாங்கும் அடியைத்தான் பார்க்க முடியவில்லை. அவன் சைகை செய்தாலே குதிரை மிரண்டு சாகிறது. கட்டளைக்கெல்லாம் இணங்குகிறது. சொடுக்கினால்கூட மிரள்கிறது. காட்டிலேயே விட்டிருந்தால் சுகமாய்ச் சுற்றியிருக்கும்.
      “குதிரையை அடிக்காதே’ என்று மருமகன் திட்டினார். அவனுக்கும் குதிரைக்கும் ஆங்கிலம் புரிந்திருக்காது. தொடர்ந்து குதிரையை விலாசிக் கொண்டுதானிருந்தான்.
      உச்சியில் இமய மலைத்தொடர் நன்றாகத் தெரிந்தது. சிவன் கோயில் ஒன்று இருந்தது. பர்வதி வினாயகர் முருகர் சகிதமாய் காட்சி தந்தார் - வெள்ளிப்பனி மலை. இந்து சமயம் சிம்லாவில் வேரோடிக்கிடக்கிறது.
 பனிப்பொழிவு இன்னும் இரண்டொரு நாளில் நிகழும் என்று சொன்னார்கள். அப்போது குதிரைக்கெல்லாம் குளிர்கால விடுமுறை கொடுக்கப்படுமாம். குதிரைக்காரர்களெல்லாம் மீசை முளைக்காத இளைஞர்கள். பள்ளியின் வாசலைத் தொடாதவர்கள். அவர்கள் குதிரையை வளர்க்கவும், சுற்றுலா பயணிகளை ஏற்றிச்சென்று காட்டவுமே பயன்படுத்தப்படுகிறார்கள். அதுவும் பனிப்பொழிவு காலத்தில் வருமானம் இல்லை. அற்றைக்கூலிகள் வேறு.
      குதிரையை விட்டு இறங்கியவுடனே “இனிமே இந்த மாறி எடத்துக்கெல்லாம் கூட்டிட்டு வராதிங்க,” என்று தோமஸை எச்சரித்தாள் மனைவி.
      “என்னாங்க எத்தன பேரு வராங்க பாத்திங்களா? வந்தவங்கெல்லாம் நல்லா எஞ்சோய் பண்ணாங்க”
      “ எனக்குப் பிடிக்கல” என்றாள்
      நான் புதிய வானத்தையும் புதிய பூமியையையும் மனதில் நிறுத்திக்கொண்டு சிம்லாவை ரசிக்கத்தொடங்கினேன். பச்சை நிறத்தைப் பார்க்க முடியவில்லை. கற்பாறைகள் தான் காட்சி தந்தன. கேரளாவின் மூனார் போலவோ, தமிழகத்தின் ஊட்டி போலவோ தேயிலைத்தோட்டங்களையோ உயர்ந்து நீண்டு வளர்ந்த மரங்களையோ, எண்ணற்ற நீர் வீழ்ச்சிகளையோ சிம்லாவில் காண முடியவில்லை. பச்சை நிறத்தைப் பயணித்துக்கொண்டே  பார்ப்பது பரவசமான தருணம். இயல்பாகவே பச்சை நிறம் மனதுக்கு சுகானுபவம் தரும். நிம்மதி உண்டாகும். சலனமற்ற திவ்விய அனுபவத்தைக் கொடுக்கும். அதனைக் கடந்தபடி போவது ஒரு தியானப் பொழுதுக்குச் சமானம்.