Wednesday, August 3, 2016

தாய்மை- சிறுகதை

                                                                தாய்மை
                                                     கோ.புண்ணியவான்

               காரை என்னால் தொடர்ந்து செலுத்த முடியவில்லை. கார் என் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து நழுவிய நுண்ணுணர்வு தாக்கியது. நான்  காரின் கட்டுப்பாடட்டுக்குள் அடிமையான தோல்வியை உணர்ந்தேன். அம்மா இல்லாத பின் இருக்கை, அவள் மூச்செறியும் ஓசையின்மை, குமாரு..என்று குரலெழுப்பாமை, என்னை அலைக்கழித்தது. என்னைச் சுதாரித்துக் காரை  ஓரங் கட்டினேன். காரை நிறுத்திவிட்டு  சாய்த்து சலனமற்றிருந்தேன்.
               மனைவி என்னைத் தீர்க்காமாகப் பார்த்தாள்.   என் நிலைமையைப் புரிந்துகொண்டவள் போல்,” நான் ஓட்றேன். நீங்க இப்படி உட்காந்துக்குங்க,” என்று கதவைத் திறந்தாள்.வாகனங்கள் சாலையைக் கிழித்துக்கொண்டு காற்றை  அறைந்தபடிச் சீறிச் சென்றன. நான் கதவைத் திறந்தேன். திடீரென் செவிகளைத் தாக்கிய ஹார்ன் சப்தம் என் சுய நினைவை மீட்க,. மீண்டும் கதவை அடைத்தேன். மனைவி, “பாத்து” என்று பதறினாள்.
              மனைவி ஓட்டுனர் சீட்டுக்கு மாறினாள் நான் பக்கத்து இருக்கையில் அமர்ந்தேன். நெஞ்சின் மேல் பாறைச் சுமை கனத்து நீடித்தது. உள் உடல் நடுங்கியது. மனம் அமைதி பெறாமல் நிலைத்தது. கிளை நுனியில் பழுத்த பழம் காற்றில் ஆடுவதுபோல எந்நேரத்திலும் என் மனம் விழுந்து நசுங்கி சிதறிவிடக் கூடும்.
            “தீர்க்கமா முடிவெடுத்துதான அம்மாவ விட்டுட்டு வந்தோம். நாம் ரெண்டு பேரும் பல நாள்  பேசி முடிவெடுத்த ஒன்னு இது.. இப்போ ஏன் இந்த....?.” கார் புல்தரையிலிருந்து  மேலேறி தார் சாலையில் ஊர்ந்து வேகம் பிடித்தது.
              ஆமாம் முடிவெடுத்ததுதான். அப்போதுள்ள பிரச்னைகள் விஸ்வரூப மெடுத்து  அம்மாவை ஆதரவற்றோர் இல்லத்தில் விடத்தூண்டியது உண்மைதான். விடும் வரை ஒன்றும் நேரவில்லை எனக்கு. ஆனால் அது  நிஜத்தில் நடந்துவிட்ட பிறகே அதன் பிரதிபலன் நெஞ்சைக் கசக்கிப் பிழிந்தது. அம்மா  ஒவ்வொரு நாளும் என் முகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தவள். ஆனால், அவள் வயிற்றில் பிறந்த ஒரே மகனை எப்போதாவது ஒருமுறைதான் பார்க்கப் போகிறாள் இனி. என் முகம் இனி நனவில் தோன்றும் பிம்பம் மட்டுமே அவளுக்கு!
          “பிள்ளைய போய்த் தூக்கணும். நான் இல்லாம் துடிச்சுப் போவான்,” என்றாள் மனைவி..
            நான் இழைத்தது பெருந்தவறு. திரும்பப் போய் அழைத்து வந்து விடலாமா? மனைவி கண்டிப்பாய் நிராகரிப்பாள். இந்த முடிவில் அவளின் பங்கு என்னைவிட இரட்டிப்பானது.
           மங்கிய விளக்கொளியில் அம்மா அறையில் அவள் மட்டுமே மரவட்டை போல சுருண்டு கிடப்பாள் எந்நேரமும். கைகால்கள் சூம்பி, உடல் இளைத்து, குரல் ஒடுங்கி, நடப்பது குறைந்து படுத்துக் கிடப்பதே கதையானது. அவள் அறையைக் கடக்கும் போதெல்லாம் திரும்பி ஒருக்கலித்துப் படுத்துக் கிடக்கும் அவள், ‘குமாரு...” என்பாள். நடையின் அதிர்வையும், கடக்கும் மெல்லிய நிழலையும் வைத்தே  இந்த ஒலியெழல். மனைவியும் கடந்து போவாள். ஆனால் அவளைக் கூப்பிட்டதில்லை. என் நிழல், என் அசைவு அவளுக்குள் அத்துப்படியான மனப் பதிவாகிப் போயிருக்கிறது.
          “பாத்து ஓட்டுப்பா....வேலவுட்டு வந்துட்டியா? போய் சாப்பிடு, கொஞ்ச நேர கால நீட்டிப் படு “ .என்று தினமும் அவள் ஓதும் வார்த்தைகள். என் முகம் பாராமலேயே இந்த கரிசனங்கள்.  பிரதி தினமும் அவள் கண்ணயர்ந்து தூங்கியிருக்க வாய்ப்பில்லை. நான் அறையைக் கடக்கும் பின்னிரவிலும் ‘ குமாரு...’ என்பாளே! காலன் முதலில் தூக்கத்தைத்தான் சாகடித்து விடுகிறான் முதலில், பின்னர்தான் நெடுந்தூக்கத்தை!  நடமாட்டத்தை நிறுத்தியதால் நினைவில் மட்டுமே அவளை இயங்கி  வைக்கிறான் போலும்.  சுழித்து சுழித்து ஓடும் நதியின் ஒழுக்கு போல நினைவுகளில் நிலைகொள்ளாமையில் அவள். பெருங்காட்டில் தன்னந்த் தனியாய் விடப்பட்டு வழி தெரியாமல், விழிபிதுங்கும் நிலையில் நான்.
           ஒருநாள் நான் மழையில் நனைந்து, ஆடை மாற்ற குளியலறைக்குள் விரைந்தேன். ‘குமாரு..” என்றவள். ஒடனே வெது வெதுன்னு சுடுதண்ணியில் குளிச்சிட்டு ஈரமில்லாம தலை தொவட்டிடு...ஈரம் நல்லா காயட்டும்,” என்றாள். நான் அதிர்ந்தேன். படுத்துக் கிடப்பவளுக்கு நான் அறையைக் கடப்பதும், அதுவும் ஈர உடலோடு கடப்பதையும் எப்படி அறிந்தாள்.  ஒடிந்து உதிரும் உடல் அந்திம காலம்...நினைவு தப்பல்... என சுய நினவு அகலல் என் எண்ணற்ற பின்வாங்கல்கள் இருந்தும் என் நிழல் அவளினுள் உறைந்தே கிடக்கிறது. ஆவளின் உள் உடலுக்குள், ஆழ் மனதுக்குள் என் உயிர் சதா துடித்தபடியே நிலைக்கிறது. அம்மா என்று கதறி அழவேண்டும் போலிருந்தது. என் கண்கள் ஈரம் படிய நான் நான் கட்டுப்படுத்த முயன்றேன்.
     “ஏன் பேசாம வறீங்க? அம்மாவ விடமும் நான் மட்டும் முடிவெடுக்கல நீங்களும்தான் ஒத்துக்கிட்டீங்க. ரெண்டு பேரும் வேலைக்குப் போறோம். வேந்தன பேபி சிட்டிங்கல் விட்டுறோம்...அவங்க ஒண்டியா இருக்காங்க. நாம இல்லாத நேரத்துல ஒன்னு கெடக்க ஒன்னு நடந்திடக் கூடாதுன்னு... பயந்துதான அங்க கொண்டு போய் விட்டுட முடிவெடுத்தோம்.. இப்போ அத நெனச்சி என்ன புண்ணியம்?  வாய் விட்டுப் பேசுங்க .....உங்க மனம் சாந்தமடையும். இப்படிப் பேசாம வந்தா என்னா அர்த்தம்? நான் எப்படி உங்க மௌனத்த மொழி பெயர்க்கிறது.”
      என் மன அழுத்தமே என் மௌனத்தை அடி ஆழத்தில் கட்டமைத்திருக்கிறது.  அம்மாவை அங்கே விட்டு விட்டு வந்த குற்றமதான் , என் வாயை இறுக்க் கட்டிவிட்டிருக்கிறது .
      விடிகாலை வேளை. அம்மா வேலைக்குக் கிளம்பிக் கொண்டிருந்தாள். வாலியில் வறக்கோப்பியும், பழைய சோறும் சாய்பானையில் இருந்தது. பிரட்டில் பேர் கொட்டுதுவிட்டு, நேராக வேலைக் காட்டுக்குப் போகவேண்டும். நான் திடுக்கிட்டு எழுந்து அம்மாவிடம் ஓடினேன். அம்மா இன்னிக்கி பஸ்ஸுக்கு மாச காசு கட்டிடணும், இல்லாட்டா பஸ்ஸுல ஏத்த மாட்டேன்னு சொல்லிட்டாரு,” என்றேன்.
     “நான் மத்தியானம் வந்து வாங்கித் தரேன்னே.. வேலைக்கு நேரமாச்சே.. தாமசமானா, கங்காணி வாய்க்கு வந்தபடி திட்டித் தீப்பான்..” என்றாள்.
     “இல்லம்மா இன்னிக்கி பரீட்ச இருக்கு.. கண்டிப்பா போய் ஆகணும்.”
     “பரீட்சியா.....” என்று திடுக்கிட்டாள்.  எழதப்படிக்கத் தெரியாதவள். சொந்தப் பெயரைக்கூட ஏதோ கட்டாயத்துக்காக என்னிடம் கேட்டு எழுதி எழுதிப் பழகியவள். அந்த எழுத்துக்களின் ஓசைகூட அறியாதவள். மண் புழு போல வடிவம் மாறி நெளியும் அவள் எழுத்துகள். எழுத்தின் அனாவசிய சுழிப்புகளில் அவளின் கல்லாமை அடையாளமிடும். ஆனால் நான் படித்துத் தேறுவதில் சிரத்தையாக இருந்தாள்.
       தூக்கிய காண்டாவை கீழே வைத்து விட்டு, தாவணியைத் தேடி மேலே போட்டுக்கொண்டு..அந்த இருள் மண்டிய நேரத்தில் எங்கோ ஓடினாள். அவள் உருவம் சில அடிகளே தெரிந்து பின்னர் இருளின் அடர்த்தியில் மறைந்துவிட்டிருந்தது. அம்மாவுக்கு இருள் புதிதல்ல. அவள் வாழ்க்கையே இருளால் ஆனதுதான். என் மேலும் அந்த இருள் படர்ந்து விடக்கூடாது என்பதற்காக இருளுக்குள் ஓடுகிறாள். இருளுள்ளிருந்து எனக்கான வெளிச்சத்தைக் கொண்டு வர.
       பத்து இருபது நிமிட நேரம் கழித்து திரும்பி வந்தாள். கையில் ஒற்றை ஒற்றையாய்ப் பத்து வெள்ளியை உள்ளங்கையில் திணித்தாள். ”போய் நல்லபடியா பரீச்ச எழுது,” என்று சொல்லிவிட்டு. மீண்டும் பிரட்டுக்கு ஓடினாள்.
     “இந்த கருக்கல்ல எங்கமா ஓடிப்போய் வாங்கியாந்த?” என்றேன்.
     “ரெண்டு நாள்ள பிலாஞ்சா. போட்றுவான்.. கட்டிடலாம்,” என்றாள்.
     அவள் கடன் வாங்குவது முதல் முறையல்ல. நாணயமாய்த் திருப்பி அடைத்து விடுவதால், கேட்டவுடன் கடன் கொடுக்க ஆள் இருந்தது.
      கங்காணி காத்திருப்பான். அவன் கரிசமற்ற வார்த்தைகள் என் காதுகளைத் துளைத்தன.
      விடிந்து பள்ளிக்குக் கிளம்ப வாசல் வந்தபோது  ரத்ததால் பெருவிரல் அச்சு சிமிந்து தரையில் உறைந்து போயிருந்தது. என் காலைப் பார்த்தேன் காயம் என்னுடையதல்ல!
       அம்மா, வீட்டுக்கு வந்தவுடன் பார்த்தேன். தாவனியின் முனையைக் கிழித்து புகையிலையை வைத்துக் இடதுகால் பெருவிரலில் கட்டுப் போட்டிருந்தாள். கட்டிலிருந்து காய்ந்த குருதியும் கருகிய புகையிலையின் நிறமும் வெளியே விம்மித் தெரிந்தது. ரப்பர்க் காட்டு மண் விரல் இடுக்கிலும் சுற்றி கட்டப்பட்ட துணியிலும் ஒட்டியிருந்தது. ஈரம் பிசு பிசுத்து கழண்டு போகும் நிலையில் கட்டு.
   “வாம்மா ஆஸ்பத்திருக்குப் போலாம், சைக்கில்ல ஒக்காரு,” என்றேன்.
   “அது தானா சரியாப் போயிடும் குமாரு..”என்றாள். அன்றைக்கு அவளின் உடல் வலிமை அதனைத் தன்னிச்சையாக ஆற்றிவிடும் சக்தியைப் பெற்றிருந்தது.  இன்றைக்கு  நலிந்த நைந்துபோய் தன்னிச்சையாய் இயங்காமையின் நிலையில் நான் தவிக்க விட்டு வந்திருக்கிறேன். உள் மனம் ‘அம்மா’ என்று குமுறியது. உள்ளே இதயத்தின் நடுக்கம். என் விழிகள் பிர்க்ஞையற்றும், அசைவற்றும்  நிலைகுத்தியிருந்தது.
    என் மீது அவ்வப்போது பார்வையைத் திருப்பியவாறு சாலையில் முழு கவனம் செலுத்தினாள்.
     சாலையைப் பார்த்தவாறே..” வேலக்காரி வச்சுப் பாத்தாச்சுஸ அவள் போக்கு நல்லாலேன்னு  ரெண்டு வருஷம் தவண முடிஞ்சதோட  அனுப்பி விட்டுட்டோம். நாம் இல்லாத நேரத்துல அம்மாவ அடிக்கிறான்னு புகார் வந்த கையோட, இனி வேலக்காரி சவகாசமே வேணான்னு விட்டுட்டோம். அவங்களால தானா டோய்லட் போக முடியும், போட்டு சாப்பிட முடியும் நெல இருந்தவரைக்கும் பிரச்னையில்ல. ஆனால் சுய நெனவு தப்பிப் போனதானாலதான் இந்த முடிவுக்கு வந்தோம். அவங்களுக்கு நம்ம நினைவுதான் மெல்ல மெல்ல இல்லாமப் போச்சே! இப்போ ஏன் கலங்கறீங்க?”
      என்னால் மறுவினையாற்ற முடியவில்லை. அவள் சொல்வதில் உண்மை இருந்தது. ஆனால் இது நடந்துவிட்ட இந்த கணத்திலிருந்துதான் துயரின் வடிவம்  விஸ்வருபமெடுத்திருந்தது. அதுவரை எடுத்த முடிவு சரியென்று சொன்ன மனம், விட்டு விட்டு வந்த தருணத்திலிருந்து உள்நெஞ்சு அடித்துக் கொள்கிறது. மனதறிந்து நான் செய்த செய்கையால் விடுபட முடியாத வேலிச் சிறைக்குள் சிக்கிய  வேதனையைச் சுவீகரித்துத் துடித்தேன்.
    “பேசாம வரதீங்க..நீங்க எப்பியும் இப்படி இருந்ததில்ல! பேசுங்க பிலீஸ். நாம செஞ்ச பெரிய தப்பு இவ்ளோ பெரிய வீட வாங்குனது. ரெண்டு பேருக்கும் கார் வாங்கினது. வீடு நெறைய எல்லாமே புதுசா சாமான் வாங்கிப் போட்டது. வீட்டுக்கும் ரெண்டு காருக்கான  கடன பேங்குல வெட்டிக்கிறான். மிஞ்சுன வருவாய்ல குடும்ப நடத்த வேண்டியிருக்கு. நான் வேலை விட்டு நின்னுட்டா வருமானம் கம்மியாகி கடன் தொல்ல அதிகமாயிடும். கொஞ்சம் வருஷத்துக்கு நான் வேலைக்குப் போயே ஆகணும்ங்கிற கட்டாயத்துலயும் அம்மாவ அங்க விடணும் ஆகிப்போச்சு..இதுல யாரு மேல தப்பு இருக்கு? நீங்க பேசாம வர்ரது என்ன உறுத்துது. பேசுங்க..ஒங்க வருத்தம் கொஞ்சம் தணியும்ஸபிலீஸ்.”
     எனக்கும் பேசாமல் இருக்கவே தோணியது. என் மீது எனக்கே உண்டான சினமும், என் பிற்போக்குத்தனமும் பேசாமல் இருக்கச் செய்தது. மெல்ல மனம் சாந்தமாகும் என்று நினைத்தேன். ஆனால் அதன் அலைபாய்தல் புகை போல மேலெழுந்தபடியே  இருக்கிறது.
     நான் சைக்கிளில் பள்ளிக்குப் போய்விட்டுத் திரும்புவது வழக்கம். மதியம் இரண்டுக்கு வீட்டை அடைவேன். அம்மா ஐம்பத்தைந்தில்  ஓய்வுபெற்று ஒரு சீனர் செம்பனைக் காட்டுக்கு வேலைக்குப் போக திட்டமிட்டாள். “இவ்ளோ கால ஒழைச்சது  போதும் வீட்ல இரும்மா,” என்றேன்.
    “நீ மேக்கொண்டு படிக்கணுமே.. நீ வேலைக்காவதை நான் கண்ணாறப் பாக்கணும், பெறவு நான் நின்னுடுவேன்” என்று எனக்கு ஆறுதல் சொல்லிவிட்டு அந்த வயதிலும் மண்வெட்டியைச் சுமந்து கொண்டு நடந்தே போய் திரும்ப நடந்தே வருவாள், அடர்த்தியான பனி கொட்டும் விடிகாலையிலும் தார் இளகும் மதியத்திலும்.
     நான் பள்ளி முடிந்து வீடு வந்த களைப்பு ஒரு பக்கம், அம்மா நடந்து வருவாளே என்ற கவலை ஒரு பக்கம். மனம் கேட்காமல் சைக்கிளை எடுத்துக் கொண்டு அவள் திரும்பும் திசையை நோக்கி மிதித்துக் கிளம்பினேன். நான் கார் ஸ்டெரிங்கை பிடிப்பதற்காக, அவள் மண்வெட்டி பிடித்தே வாழ்க்கையின் விளிம்புவரை நீடித்திருக்கிறாள்.
     ,மூன்று கிலோ மிட்டர் போயிருப்பேன். தணல் தெறிக்கும் உஷ்ணத்தில்  அம்மா மண்வெட்டியைச் சுமந்து நடந்து வந்துகொண்டிருந்தாள். தார் சாலையில் அனல் என் முகத்தில் அறைந்துகொண்டிருந்தது. வெய்யிலைக் இமைகளைக் குறுக்கிப் பார்க்க முடிந்தது. விடாமல் மேனியில் பாய்ந்து பரவும் சூடு வியர்வையால் குளிப்பாட்டிக் கொண்டிருந்தது. இத்தனைக்கும் நான் தரையில் கால்படாமல் சைக்கிளைச் செலுத்திக் கொண்டிருந்தேன். சைக்கிளை நிறுத்தி ,”ஏறிக்கம்மா” என்றேன்.
      அம்மா என்னைக் கண்டதும், “ஏன்டா இந்த வேகாத வெய்யில்ல வர. இப்பத்தான் ஸ்கூல் முடிஞ்சு வீட்டுக்கு வந்த. நான் செத்த நேரத்துல வந்துட மாட்டானா? ஒனக்கு ஏன் இந்த செரமம்?” என்றாள். அம்மா தணலின் மழையில் நனைந்திருந்தாள். முகம் கருத்து தோள் சுருங்கி இருந்தாள், சைக்கிளில் ஏறி அமர்ந்தாள். அவள் மூச்சின் சூடு என் முதுகில் பாய்ந்தது.
     வீட்டுக்குப் போனால் அவள் இருந்த அறை காலியாகக் கிடக்கும். ‘குமாரு......” என்ற மெலிந்து உடைந்த குரல் ஒலிக்காது. பாத்து கார ஓட்டு, வந்துட்டியா? சாப்பிட்டியா? எனும் குரல் ஒலிப்பது நின்றிருக்கும்...என்னுடைய நிழலின் ஓசையற்ற அசைவை, மொசைத் தரையில் சப்தமற்ற என் காலடியில் துணுக்குற்று உடனடியாகக் கவனமுறும் அவள், நானில்லாமல் எப்படி இருக்கப்போகிறாள்? என் காலடி ஓசையை, என் நிழலை நான் எப்படி அங்கே விட்டுவிட்டு வரமுடியும்? நினைவுகள் தப்பிக் கிடந்தாலும், அவள் மூளையில் நான் நிரந்தரமாய்ப் நடமாடிக் கொண்டிக்கிறேன். இரை தேடும் குருவியைப்போல அது என்னைச் சுற்றியே வட்டமிட்டுக்கொண்டிருக்கும்.
     நான், “அம்மா.. “ என்று கூச்சலிட்டுக் குமுறி பீறிட்டேன். மனைவி திகிலடைந்து காரை சடாரென ஓரங்கட்டி நிறுத்தினாள். “காரைத் திருப்பு..தப்பு பண்ணிட்டேன்.” என்று கதறி அழுதேன்.
    “வேந்தன் காத்துக்கிட்டிருப்பாங்க...” என்றாள்.
    “நீ மொதல்ல அம்மாகிட்ட போ!” என்று உக்கிரமாகக் கத்தினேன்.
   “ உங்களுக்கென்ன பைத்தியமா? அம்மாவ யாரு பாத்துக்கிறது?” அவங்க தனியா கெடந்து செத்துப் போகாவா? என்றாள்.
    “நான் இல்லாத நேரத்திலும், என் நிழல் படிந்து நிறைந்த எண்ணத்தில், என் காலடியின் நிசப்தம் ஒலி எழுப்பி அவளை கவனப்படுத்தும் நினைவில்., என் அதிர்வுகள் அவள் மனதில் அலையும் வீட்டில், என் குரல் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கும் அவள் செவிப்புலனில், நான் இருப்பதாய் நினைக்கும் அந்த வீட்டில் அவள் அவள் உயிர் பிரியட்டும் சுதா... நான் இல்லாத அங்கே வேண்டாம் சுதா...காரைத் திருப்பு.” என்றேன் குரலை உயர்த்தி.

Tuesday, July 19, 2016

சிறியோரை இகழ்தல் அதனிலும் இலமே

                        சிறியோரை இகழ்தல் அதனிலும் இலமே
                                                    சிறுகதை



நான் வீட்டுக்கு வெளியே இருந்தேன். கொஞ்ச நாளாய் குளியலறை நீர் வடிந்து ஓடித் தெரு சாக்கடையில் விழாமல் எரிச்சலை உண்டு பண்ணியது. குளிலயறையிலேயே குளம் கட்டி  புரொஸ்டேட் நோயாளியின் சிறுநீர் போல மெல்ல மெல்லத்தான் வெளியானது. அது முற்றிலும் வடிந்த பின்னரும் அடித்தரையில் மெல்லிய  வழுக்குப் பாசி. சிறுநீர் வீச்சம் இலவச இணைப்பாக. தினமும் தேய்த்து கழுவேண்டியதாயிற்று. கழுவிய நீர் கறைந்தோட பலமணி நேரப்   பிடிவாதம். கணுக்கால் வரை அழுக்கேறித் தேங்கிய குளத்தில் நின்று குளிக்கும் நிலையைத் தவிர்க்கவியலாத போராட்டம். நான் அடைத்த சாக்கடையை  ஹோஸ் பைப்பால்  குத்தி தற்காலிக வடிகால் உண்டாக்கும் முயற்சிகள் பலனளிக்கவில்லை. குழாய் பொறுத்துனரை அழைத்தும் அவன் ‘தோ வரேன், நாளக்கி வரேன்’ என்று என் குளியளறை தரை போல வழுக்கிக்கொண்டிருந்தான்.
பள்ளி முடிந்து வீடு வந்து சேர்ந்திருந்தது மகளின் கார். சதீஸ் வாடிய முகத்தோடு இறங்கினான். அதற்கு நேர் முரணாக மகளின் முகத்தில் மாகாளி குடியேறியிருந்தாள்.
“ஏன் ஒரு மாரியா இருக்க?” என்று மனைவி கேட்க.
“ம்ஸ? “என்ற முச்செறிதலிலிருந்து சினம் கனிந்து சிதறியது. புதிர் ஒன்றின் உள்ளார்ந்த மர்மத்தோடு..
“ என்னாச்சு?”
“அவனையே கேளுங்க..” என்றாள். அவன் பேசாமல் இருந்தான்.
பின்னர், “வகுப்பில நல்லா வாங்குனா எங்கிட்ட. மானம் போற மாதிரி சாத்துனேன்.?”
“பெத்த புள்ளைய எல்லார் முன்னாடியும் அடிக்கிறதா?” என்றேன் நான்.
“ ரொம்ப சாதாரண கேள்விக்குப் பதில் எழுதல. இவன விட மோசமான பையனெல்லாம் சரியா பதில் எழுதனப்ப.. தெரிஞ்ச கேள்விக்கே அஞ்சி மார்க் போச்சி..”
“ எல்லார் முன்னாலேயும் அடிக்கிறது.. மட்டமா பேசுறது சின்ன வயசுல எவ்ளோ உளவியல் பாதிப்ப உண்டாக்கும் தெரியுமா?” என்றேன்.
“ம்.. அவ்ளோ அடிச்சும் எரும மாறி சொரணயில்லாம நிக்கிறான்..உளவியல் பாதிப்பா? இவன் எல்லாம் எப்படிப்பா ஏழு ஏ போடறது? என்றாள்,” அவன் முகம் சிறுத்து கருகியதை நான் கவனித்தேன். பெற்ற அம்மா, பேணும் அப்பா, அகக்கண்களுக்கு ஒளிபாய்ச்சும் ஆசிரியர் எதிர்மறையாகப பேசினால் குற்றச்சாட்டு பாயும் என்ற சட்டம் இருந்தால் என்ன?
பின்னர் அவனைத் தனிமையில் சந்தித்துக் கேட்டேன். “ ஏன்யா.இப்படி அடிவாங்கித் தொலயிற..பாத்து கவனமா செய்ய வேண்டியதுதானே?”
“அந்த ஒரு கேள்விதான் தாத்தா. மத்த எல்லாக் கேள்வியும் சரியாத்தான் செஞ்சே..தொன்னூறு மார்க் பாத்தலையாம்..” என்றான். பெற்றோருக்கு நூற்றுக்கு, நூற்றுப் பத்து மார்க் கிடைத்தால் கூடப் போதாது. யுபிஎஸார் சோதனையின் அகோரப் பசிப் பிசாசுப் விரட்டிக்கொண்டே இருக்கிறது.
“சரி அவ்ளோ அடிச்சும் அழலையாமே நீஸ”
அவன் தயங்கிய குரலில் சொன்னான் . நான் பாத்ரூம் போய் மொத்தமா அழறது யாருக்குத் தெரியும்?”
ஊத ஊதப் பெரிதாகும் நெருப்பு போல சோதனைக் கணல் பெரிதாகி பிரமாண்டமாகி அவனைச் சுற்றியுள்ளவர்களையும் மிரட்டிக்கொண்டிருந்தது. அவன் தரப்போகும் முடிவை பிறர் எதிர்பார்த்தல் அவனையே  ஒரு கணம் இதெற்கெல்லாம் தன்னை ஏன் சம்பந்தப் படுத்த வேண்டும் என்ற வினா நாகமாய் தலை தூக்கி நின்றது.
மறுநாள் மேலுமொரு வன்மம் நடந்தேறியதைச் சொல்லித்தான் ஆகவேண்டும். முன்னதை விட ஆவேசமாய்.  நாளுக்கு நாள் அடைப்பு அதிகமாகவே நான் நீர்க் குழாய் பொறுத்தனரை வலிந்து அழைத்துகொண்டிருந்தேன் அப்போது  திடாரென வீட்டுக்குள்ளிருந்து நாரசமான குரல் வந்தது. சதீசின் குரல். வலியில் துடிக்கும் அவல ஓசை. அவனுக்கான தண்டனையன்றி வேறேதும் நடந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.. மேலும் அடிகள் விழாதிருக்க வாசற் கதவை அவசரமாய்த் திறந்தபடி உள்ளே ஓடினேன்.கதவு தடாலென்று சுவரில் அடித்துத் கனத்த ஓசையைக் கிளப்பி மீண்டும் அதிர்ந்து திரும்பி அதே இடத்தில் நிற்க முயற்சி செய்தது.
 சதீஸ் மூன்று நான்கடி தன் அம்மாவிடமிருந்து விலகி  நின்றிருந்தான்.. மேலும் தாக்குதல் எட்டாதிருக்க லாவகமாய் அவன் ஏற்படுத்திக்கொண்ட வியூகம் அது. அவன் கால்கள் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தன.  வலியில் “அம்மா அம்மா” என்று  முனகினான். அடி பட்ட இடங்களைத் தேய்க்க முயன்று கொண்டிருந்தான். காயம்பட்ட சில இடங்கள் அவன் கைக்கு எட்டாமல் கண்ணா மூச்சி காட்டியது. அவன் விரல் துடித்து வலிக்கும் இடத்தை தொட முயன்றுகொண்டிருந்தன.  எத்தனைக் காயங்களைத்தான் கைகள் ஒரே நேரத்தில் ஸ்பரிசிக்கும்?
கொசுவை வீசிக்கொல்லும் ரேக்கெட் பிளந்து அக்க அக்க கழன்றித் தொங்கியது. நல்ல கனமான ரேக்கெட் அது. அது கொண்டு தாக்குவதை நினைத்துப் பார்க்க முடியவில்லை. நான் உடனே  மகளின் கையிலிருந்த மட்டையை  மேலும் தாக்காமல் இருப்பதற்கு பறிக்க முயன்றேன். கொஞ்ச நேரம் இழுபறி. சினத்தில் இறுகிய பிடி.யைத் தளர்த்தாமல் தன் பக்கம் இழுத்தபடியே மல்லுக்கு நின்றாள். அவள் சினம் ரேக்கெட் வழியாக என் கைக்கு ஊடுறுத்து பாய்வது போல பட்டது. ஓய்ந்த தருணத்தில்  சாதூர்யமாக அதனை விசுக்கென்று பறித்துவிட்டேன்.
“இதுல தான் அடிக்கிறதா?,” என் ஆதங்கத்தை பொருட்படுத்தாமல் அவள் மேலும் தாக்க எழுந்தாள். நான் அவனை மறைத்துத் தடுப்பாக நின்றேன். என் பின்னால் அவன் விசும்பும் ஒலி காதருகில் ஒலிக்கப் பதறியது எனக்கு. அவள் கைகளுக்கு எட்டாமல் என்னை கவசமாக்கிக் கொண்டான்.
“தண்டிக்கிறதுக்கு ஒரு மொற இல்லையாஸமாட்ட அடிக்கிற மாரி அடிச்சிருக்க?” என்று ரேக்கேட்டைக் காட்டிச் சொன்னேன்.
அவள் கோபத்தில் திணறும் மூச்சு சீறியது. “நீங்க ஒதுங்குங்கஸ”  பிடிவாதமாய் அரணாக நின்றுகொண்டிருந்தேன். அவன் மேல் அடிவிழுவதைச் சகிக்க முடியாதவனாய்- பிட்டுக்கு மண் சுமந்த சிவனின் உடலிலும் விழுந்த அடி போல எனக்கும் வலித்தது.
“இப்போ எதுக்கு இந்த அடி அடிக்குற பெத்த புள்ளைய போயி?”
“அவன் புக்க பாருங்க ‘ஓ’ வ ‘யு’ மாதிரி எழுதுறான். வட்டம் பூர்த்தி அடையுறதுல்ல. எத்தன தடவ சொல்றது? வீணால ஒரு மார்க் போய்டும்!”
“இனிமே போடமாட்டான்..வுட்டுடு நான் பாத்துக்கிறேன்,”
“இப்படி செல்லம் குடுத்து குடுத்துதான் கெடுத்து வச்சிருக்கீங்க.!” பேரப் பிள்ளைகளைப் பார்த்துக் கொள்வதற்கு அவ்வப்போது கிடைக்கும் அங்கீகாரச் சான்றிதழ்கள் என்னிடம் நிறைச் சேர்த்திருந்தன..
“இன்னைக்கு பெரிய வாத்தியாரு..என்ன சொன்னாரு தெரியும? இவனால மானமே போது ஸ்கூல்ல,” அவள் சொற்களால் அவளே சினமேற்றப்பட்டு அல்லது சினமேற்றப்பட்டதால்  சொற்களாகச் சீறி, கீழுதட்டை மடித்து கடித்து, மீண்டும் என்னிடமிருந்து அவனை இழுத்துத் தாக்க முற்பட்டாள். நான் அவனை பாதுக்காக்க, மறைத்து, அவளை என் ‘பத்மவியூக’ அரண் உடை படாமல் தடுத்தேன். என் மேலும் சில கொசுறாய் உராய்ந்து சென்றன.
“இவனுக்கு ஏழு ஏ தகுதி இல்லை. எப்படி ஏழு ஏ சாசாரான்ல போட்டிருக்கீங்க? கணக்கு அறிவியல் ரெண்டு பாடத்திலேயும் இவனால ஏ போட முடியாது. பரீட்சைக்கு இன்னும் மூனு வாரம்தானே இருக்கு. என்னா பண்ணப் போறீங்கன்னு, நாலஞ்சி வாத்தியாரு முன்னுக்கு திட்டுறாங்க. அப்பியே மென்னிய பிடுச்சி கொன்னுறனும் போல இருந்திச்சி.”
“ஏன் அஞ்சி ஏ வாங்கனா என்னா கொறஞ்சிப் போச்சாம்? அஞ்சி ஏ எல்லாம் கணக்குல சேராதா? அப்போ 5 ஈய என்னா பண்ணப் போறீங்க? 5 ஏ அதுக்கும் கீழயும் போட்டவன் பெரிய ஆள ஆனதில்லையா என்ன?”
“ அப்பா..அதுல என் கௌரவம் இருக்குப்பா!“
“எப்படிம்மா அவன் ஏழு ஏ எடுக்கிறது ஒனக்கு கௌரமாகும்? நீ பெரும படலாம், ஒம் புள்ளன்னு. எதுக்கும் கௌரம் ஈகோ கன்றாவியெல்லாம்? அவனுக்குக் கௌரவம்னு சொல்ல மாட்டீங்கிறீங்க. அந்த இரவல் கௌரவத்தில சிலுத்துக்கிறதுக்கா? என்ன அநியாயம் இது. இந்த வயசுல அவன ஓரளவு அழுத்தம் கொடுக்கலாம். அதுக்கப்புறம் அவனுக்கு எவ்ளோ கிடைக்கட்டுமோ கெடைக்கட்டும். இன்னும் படிப்புல போக வேண்டிய தூரம் ரொம்ப இருக்குமா. இப்பியே வளர்ர பச்ச செடிய முறிச்சு போட்றாதீங்க? மெல்ல வளர விடுங்க.  பெரிசா வளர்ர மரத்த போன்சாய் போல சின்னதாக்கி பாக்காதீங்க.” குறுகய காலத்திலேயே ரசவாதத்தை நிகழ்த்த முயற்சிக்கும் விநோதத்தில் எனக்கு உடன்பாடில்லை.
“அப்பா இவன் ஒருத்தன் தான் ஏழுவுக்கு ஸ்கூல்ல டார்ஜெட் பண்ணியிருக்கோம். கெடைக்குலேன்னா பள்ளிக்கூட மானமே போய்டும்.”
“என்னம்மா இது? ஒரு பையன் ஏழு ஏ போடாததனால ஒரு நிறுவனத்தோட மானமே போய்டும்னா..அப்போ பள்ளிக்கோடத்துக்குப்  பெருமைய சம்பாதிக்க வேற வழியே இல்லையா? ஏன் இப்படி பள்ளிக்கோடத்து கௌரவம்..பெரிய வாத்தியாரு மானம், பிபிடி மரியாதை, ஜே பி என் அந்தஸ்து, பெற்றோர் ஆசிரியர் சங்க பிரசஸ்டிஜின்னு, ஒங்க ஒட்டுமொத்த அழுதத்த ஒரு பன்னெண்டு வயசு பையன் மேல திணிக்கிறீஙக? என்ன நாயம் இது?”
“அப்பா நீங்க இதுல தலையிடாதீங்க..! ஒங்க தத்துவமெல்லாம் எடுபடாது. நீங்க ஒதுங்குங்க! இவன இன்னிக்கி உண்டு இல்லேன்னு பாத்துர்றேன்.” என்று மீண்டும் பாய்ந்தாள். அவள் உடம்பில் சினம் பொங்கி எல்லா முட்களும் சிலிர்த்து நின்றிருந்தன.
இவனுடைய வெற்றியில் அவர்கள் கௌரவம் சம்பாதிப்பது எனக்குப் போலித்தனமாகவே பட்டது. ஆனால் அதே நேரத்தில் அவன் தகுதிக்குட்பட்ட வெற்றிக்குள் அவனைக் கொண்டாடா விடாமல் தடுப்பது அவர்கள் அகந்தையன்றி வேறென்ன?
அவளின் கொந்தளிக்கும் சினத்தை ஆசுவாசப் படுத்த என் சொற்கள் பலமிழந்து-பலனிழந்து நின்றன.  என் பாதுகாப்பு அரணிலிருந்து அவனைக் கைப்பற்றும் பிரயத்தனங்களை நான் முறியடித்தேன். அவனை பலவந்தமாக என் அறைக்குள் கொண்டு சென்று உள்ளே தாழிட்டேன். அடைத்த கதவு வழியாக அவளின் உரத்த குரலும், தட்டலும் ஊடுறுத்து அச்சுறுத்தியது. மூடப்பட்ட அறைக்குள், என் பாதுக்காப்புக்குள் இருந்தும் சதீஸ் மிரண்டான்.
என் கையில் கொசு அடிக்கும் ரேக்கெட் உருக்குலைந்து கிடந்தது. அதன் பகுதிகள் கட்டமைப்பை விட்டு முறிந்து கோணல மாணலாய் தொங்கியது. அடியின் தாக்கம் அதன் நிலகுலைவைப் பார்த்ததும் புலனானது. . பழுத்துகொண்டிருக்கும் பப்பாளியைப் போல திப்பித் திப்பியாய்  சிவந்து விம்மிக் கிடக்கும் தழும்புகள் அவன் மேல். அந்த தழும்புகளின் மேல் சில மின்னற் கோடுகள் தெறித்து வெளிப்பட்டன. கிட்ட தட்ட ரத்தம் கசிந்து உறைந்த கோடுகள். சிவந்த மேனியில் கனிந்தவிட்ட தழும்பு துலக்கமாய் வெளிப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது.  அந்த புண்ணாகப் போகும ரணங்களின் தடையங்களை என் கண்களால் பார்க்க  முடியவில்லை. சற்று நேரத்துக்கு கண் பார்வை பறி போயிருந்தால் தேவலாம் போலிருந்தது. இப்படி அடி வாங்குவது எத்தனையாவது முறை? நல்ல வேளையாய் நடு முதுகின், ஜீவ நரம்பு ஓடிக்கொண்டிருக்கும் முதுகுத் தண்டில் அடி விழவில்லை. எனக்குத் தெரிந்த ஒரு பையன் அடிவாங்கி முதுகுத் தண்டின் உயிர் நரம்பு செயல் இழந்து வாழ்நாள் முழுதும் கால்கள் செத்த ஜடமாய்ப் படுத்துக் கிடக்கிறான். உயிருள்ள பிணம்! சின்ன வயசு!
அவன் விலாப் பகுதிகளிலும் முதுகிலும் விம்மிச் சிவந்து கனிந்துச் சிவந்த ரணத்தை அவன் என்னக் கவனிக்காத தருணங்களில் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன், அல்லது என் கண்களை அவை ஈர்த்த வண்ணம் இருந்தன. அது என்னை என்னவோ செய்தது.
அவனை அருகில் அழைத்துக் கட்டிப்பிடித்து , அம்மாதான அடிச்சாங்க..” என்றேன். அவன் செறுமினான். சூடான மூச்சு நெஞ்சை ஏற்றி இறக்கியது.
“நான் படிக்க மாட்டேன் தாத்தாஸஎனக்குப் பிடிக்கல! நான் படிக்கமாட்டேன் ” என்றான்.
விசும்பலுக்குள் அவன் காட்டும் வெறுப்பின் அடிநாதம் எது?
அன்று மாலை சதீஸின் மாமா வீட்டுக்கு வந்திருந்தான். எப்போது வந்தாலும் ஒரு பெரிய மூட்டையில் அறிவுரைகளைச் சுமந்து வருவன். ஆனால் அவன் அந்த அறிவுரைகள் அவன் முன்னேற்றத்துக்கு எவ்வகையில் பயன்பட்டிருந்ததாக வரலாற்றில் இல்லை! சதீஸைக் கண்டதுமே,” என்னடா ஒழுங்கா படி! யுபிஎஸார் இருக்குல்ல, போடா போய்ப்படி, எந்நேரமும் புக்கும் கையுமாத்தான் இருக்கணும்.” என்றான். நான் நுணுக்கமாய் கவனித்துதான் வருகிறேன். அம்மா , அப்பா, மாமா, அத்தை, பாட்டி, அண்ணன் , அக்காள், ஆசிரியர் என எல்லாருமே  சதீஸைச்  சந்திக்குந் தோறும் ‘போய் படி’, ‘படிச்சியா,’ ‘படிக்கணும்’, ‘படிக்கலைனா மாடுதான் மேய்க்கணும்’ என்ற சொல் திரும்பத் திரும்ப சொல்லபடும் அறிவுரை வேறுரு கொண்டு வேம்பாய்க் கசக்க வைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. ‘நான் படிக்கமாட்டேன்’ என்று அவன் தீர்க்கமாய் சொல்வதன் காரணிகள் என்னுள் குமிழ்களாய் வெடித்தன. அதற்குள் அடங்கியிருக்கும் அதிகாரம், மிரட்டல், எதிர்பார்ப்பு எத்தனை கரிசனமற்றது?. ஒருவனை எத்தனை ஆயிரம் முறைதான் படி என்று வற்புறுத்துவது? தேனே ஆனாலும் குடம் குடமாய் குடித்துவிட முடியுமா என்ன? நக்கிச் சுவைத்தால்தான் தேனுக்கும் மதிப்பு.

அறிவின் தேடலுக்கு அடிப்படையை அமைக்க வேண்டிய சொல் வர வர எப்படி வன்மச் சொல்லாகிப் போனது?  விளையாட்டுப் பருவத்தை குழந்தைகளிடமிருந்து கருணையின்றி கபளீகரம் செய்யும் கல்வி எதற்கு? . தன் பிள்ளை இன்னொருவர் பிள்ளையை விட ஒரு படி மேலே இருக்கவேண்டும் என்ற ஒப்பீடுதான் ‘படியை’ அதிகாரச் சொல்லாக, படிப்பைச் சீரழிக்கும் முரணியக்கம் கொண்டியங்கியது. தன் பரம எதிரியைப் போல படிப்யை வெறுக்க வைக்கிறது குழந்தைகளை என்று எண்ணத்தோன்றியது.
இவர்கள் சிறார்களைப் படிப்பை நோக்கி நகர்த்தாமல் பரீட்சையை நோக்கி  நகர்த்துவது ஒரு குறுகிய கால வெற்றியை மட்டுமே கொண்டாடத்தக்கது என்பதை மறந்தே விடுகிறார்கள். ஏழு ஏ  கிடைக்கப் பெறாத பள்ளி மட்டமானது. அதன் தலைமை ஆசிரியர் நிர்வாகத் திறமையற்றவர். பெற்றோர் ஆசிரியர் சங்கம் பொறுப்பற்றது என்ற சமூகக் கருத்தாக்கம் ஊடகங்கள் வேறு ஊதி ஊதி கனன்று எரிய வைத்திருக்கிறது.
நான் அவனை ஆசுவாசப் படுத்த முயன்றுகொண்டிருந்தேன். ஆனால் அவனை சற்று நேரம் அழவிடுவது இப்போதைக்கான நிவாரணம் என்று புரிந்து அழவிட்டு காத்திருந்தேன். ரணங்கள் மேலும் சிவந்து விம்மி கண்களை கசிய வைத்தது. அவன் மீண்டும் சமநிலைக்கு வந்ததும் அன்று மாலை அவனை நான் நடைப் பயிற்சி செய்யும் திடலுக்கு அழைத்துச் செல்ல ஆயத்தமானேன்
ஒரு சர்க்கஸ் கோமாளிபோல உருண்டு, எம்பி, விண்ணைத் தொட்டு கால் சொல்வதைக் அடிமையாய்க் கேட்கும் காற்பந்து விளையாட்டுக்கு இந்த ஆண்டு துவக்கத்திலிருந்து அவனுக்கு தடை விதிக்கப் பட்டிருந்தது. “படி அது போதும். பந்து விளையாட்டு சோறு போடாது, என்று  வெறும் சோற்றுப் பிண்டங்ளை வளர்க்கும் கல்வி எதற்கு என்று எனக்குத் தோன்றியது.
“இன்னைக்கு விளையாட மாட்டாங்க தாத்தா,” என்றான். இல்லையே நேத்தும் பாத்தனே..விளையாடுவாங்க வா,” என்றேன். வந்தான்.
அவன் சொன்னது போலவே அன்று திடலில் விரிந்து நிர்வாணமாய் நீண்டு கிடந்தது.
“சனி ஞாயிறுதான் விளையாடுவாங்க தாத்தா.” என்றான். வாரத்தில் ஐந்து நாட்களாவது நடைப் பயிற்சிக்கு வரும் நான் அதனை கவனிக்கவில்லை. போன ஆண்டு கடைசியாக இங்கே விளையாடியவனுக்கு தெரிந்திருக்கிறது அதன் கால அட்டவணை. அதன்மேல அவனுக்கிருந்த பற்றுதல். பந்து விளையாட்டை எவ்வளவு தவறவிட்டிருக்கிறான் பாவம்! அவன் கால்கள் சதிராடும், மனம் குதியாட்டம் போடும் காற்பந்து விளையாட்ட மட்டுமல்ல, அவன் பெரிதும் விரும்பு அகவுலக குதூகளிப்பு அனைத்தும் முற்றிலுமாக பிடுங்கப்பட்டு, சோதனயை மையமிடும் வரட்டு செயல்பாடுகள் மட்டுமே அவன் எண்ணம் குவி மையமிடவேண்டும். மூளைப் பகுதியின் செயல்பாட்டை முடமாக்கும் செயல் . குழந்தை பருவத்தை அபகரிக்கும் சிறார் உரிமை மீறல்.  யு.பி.எஸ்.ஆர் மேல் எனக்கு எப்போதுமே நல அபிப்பிராயம் இல்லை. ஒரு சர்க்கஸ் யானையை வளையத்தில் பாயவும். பின்னங்கால்களில் நிற்கவும், பெஞ்சின் மேல் நடக்கவும் பயிற்சி அளிப்பதாக இருக்கிறது. காட்டில் வளரும் யானை மாதிரி கட்டற்ற எல்லையைக் கண்டடையும் நிலை தவிர்க்கப் பட்டிருந்தது!
அவனுக்குக் கிடைத்த தண்டனைக்குக் கூடுதலாக ஏன் இன்னொரு  ஏமாற்றத்தைச்  செய்தேன்?.
பலமுறை அழைத்த நீர்க்குழாய் பொறுத்துனர் வாசல் மணியை அடித்தார். குளையறையைக் காட்டினேன். குழாய் பதிக்கப்பட்ட இடங்களை விவரித்தேன். சில இடங்களில் குத்திக் கிளறிப் பார்த்தார்.பிறகு சொன்னார். முன்ன போடப்பட்ட பழைய பைப் ஸிஸ்டத்த ஒன்னும் பண்ண முடியாது. அது நாலஞ்சி எடத்துல அடைச்சு கெடக்கு. நல்ல இரும்புல செஞ்ச பைப் இல்ல அதனாலத்தான். துரு பிடிச்சு இத்து போச்சின்னு நெனைக்கிறேன். அத ஒன்னும் பலுது பாக்க முடியாது. அப்படி எல்லாத்தயும் பாக்கணும்னா ஒங்க பாத்ரூம முழுசா ஒடச்சாகணும். ரொம்ப செலவாகும் சிஸ்ட்த்தையே மாத்தியாகனும். பதுசா பைப்  லைன் தொறந்தாத்தான் தண்ணி சீரா ஓடும். இந்த முனையில கொஞ்சம் ஒடைச்சா போதும். தண்ணி சள சளன்னு ஓடிடும்,” என்றார்.

Wednesday, July 13, 2016

தாய்லாந்தில் இரண்டு நாட்கள்- இறுதிப் பகுதி





 தாய்லாந்தில் இரண்டு நாட்கள்- இறுதிப் பகுதி.





                                           இரண்டு இரவுகள் தங்கியிருந்த விடுதி
சொங்க்லாக் கடற்கரையோரம் உள்ள ஒரூ தாய் எழுத்தாள்ரின் சிலை.


மலேசிய கிராமப்புற சாலையோரங்களில் நீரா நீப்பா ( பனங்கள்) விற்பதைப் போல தாய்லாந்து கிராமங்களிலும் ஒருவகை இயற்கை பனை மர மதுவை விற்கிறார்கள். சாலை இரு மருங்கிலும் இப்படி நிறைய அங்காடிகள் இருந்தன. பானு ஒரு புட்டி வாங்கி வந்தார். 10 பாட்தான். அதனை உடனே திறந்து ஒர் மிடறு ஊற்றினார்.திறந்த கணத்தில் அதன் கெட்டிய வாடை குப்பென்று காரை நிறைத்தது. கள்வாடைதான். ஆனால் அது பலநாட்கள்  உறை போட்டதுபோல கனத்த நெடி. கிட்டதட்ட வாந்தியை வெளித்தள்ளும் நெடி. அவர் உடனே புட்டியை மூடிவிட்டார்.அலாவுதினின் 'ஜீனி' மீண்டும் அடைபட்டது. ஆனால் காருக்குள் அடைபட்ட வாடை ஒவ்வாமையை உண்டுபண்ணியது. சிறிது நேரம் வாடை வெளியேற காண்ணாடிகளைத் திறந்துவிட வேண்டியதாயிற்று. புலித்த சுவை என்றார் பானு. ஒரு மிடறு ஊற்றிவிட்டவர் ஒரு திணறு திணறினார். அவர் தலை புலித்த சுவையைத் தாங்க முடியாமல் குலுங்கி நின்றது.கேஸ்டிரிக் உள்ளவர்கள் கிட்டே நெருஙகக் கூடாது.

அன்று மாலை நடைப் பயிற்சிக்குப் போனோம். கொரியாவிலிருந்து வந்த தைகுனாண்டோ குழு தைக்குவாண்டோ விளையாட்டை அறிமுகம் செய்யும் வகையில் மக்கள் கூடுமிடத்தில் அதனை செய்து காட்டினர். ஆனால் அதில் ஒரு ரகசிய எஜெண்டா இருந்ததைப் பானு சொன்னார். கிருத்துவ சமயத்தை அதன் ஊடாகப் பரப்பும் தந்திரம். மதத்தை பரப்புவது இன்னொரு சமய விழுமியங்களுக்குச் சவால் விடுவது போன்றது. சமயம் வலிமையான விழுமியங்களைக் கொண்டிருந்தால் அது தானாகவே பரவும். போருக்கு ஆள் சேர்ப்பதுபோன்ற நடவடிக்கை தேவையற்றது. அது நான் பின்பற்றும் சமயமாக இருந்தாலும் சரி.

மறுநாள் காலை விடுதி அறையைக் காலி செய்துவிட்டு புறப்பட்டோம். ஹாட்யாயில் கடைத்தெருக்களில் எதையாவது வாங்கலாம் என்றே திட்டம். 
ரோபின்சனை அடைவதில் இம்முறை சிக்கல் இல்லை. ஆனாலும் நோண்புப் பெருநாள் கூட்டம் அதிகமாக இருந்தது. நான் நடைப்பயிற்சிக்குக் காலணி வாங்கவேண்டும் என்றேன். அசல் வகைக் காலணிகள் மலேசியாவைப் போன்றே விலையில் மாற்றமில்லை. ஆனால் போலிகளை வாங்கக்கூடாது. சற்றே விலைக் குறைவுதான். அதனைத் தொட்டுத் தூக்கியவுடனே அசலுக்கும் போலிக்குமான வேறுபாட்டை உணர்த்திவிடும். ஒரு நைக் போலியில் விலை 3000 பாட்.பேரம்பேசிக் குறைத்தால் 2500க்கு வாங்கலாம். அது போலியானது ஆனால் விலையும் குறைவில்லை. அதற்கு அசலையே வாங்கலாம் என்று வந்துவிட்டேன்.

ஒன்றும் வாங்கும் எண்ணமில்லை. அந்நிய வீதிகளைச் சுற்றித் திரிவதில் ஒருவகை மகிழ்ச்சியான கிளர்ச்சி இருந்தது. 

பகல் உணவை முடித்துவிட்டு டானோக்கை நோக்கிக் கிளம்பினோம். நள்ளிரவு முடிந்து சுங்கச் சாவடியை மூடிவிடுவார்கள் என்று சொன்னார் பானு. எனக்கு அது புதிய செய்தியாக இருந்தது. எனவே சுணங்காமல் கிளம்பினோம்.

எல்லையை அடைய இன்னும் 20 கிலோ மீட்டர்தான் இருக்கும்.

ஒரு மோட்டார் சைக்கிளில் இரு தாய் போலிஸ் காரர்கள் எங்களைக் கடந்து நிறுத்தச் சொல்லி கையசைத்தனர்.

பானு தயங்கியபடியே ஓரங்கட்டினார்.

சன்னலைத் திறக்கச் சொன்னான். திறந்தார்."லைசன்'  என்றான் எடுத்துத் தந்தார். சாலை விதி குற்றச் சிட்டையில் குறித்துக்கொள்ள ஆரம்பித்தான். நாங்கள் என்ன குற்றம் என்றோம் ஆங்கிலத்தில். 'நோ தாய்?' என்று கேட்டான். 'நோ ஓன்லி இங்கிலிஷ்' என்றார்.

சாலை சமிக்ஞை விளக்கில் நீங்கள் நிறுத்தவில்லை என்று பரிபாசையில் சொன்னான்.

சாலை சமிக்ஞை கடந்த இருபது நிமிடத்தில் எங்கேயும் கடந்ததாய் நினைவில்லை. 

"நோ" என்றார்.

"யு நோ ஸ்டோப்" என்றான்.

"யு கோ போலிஸ் ஸ்டேசன். 3000 பாட்" என்றான். அப்போதும் எழுதுவதை நிறுத்தவில்லை.

"ஐ ஹேவ் ஓன்லி 2000 பாட்," என்றார்.

2000 பாட் என்றதும் ஆள் கவனமாகிவிட்டான். " 2000 பாட், 2000 பாட் ,ஓகே கம்" என்று சொல்லும்போது அவன் அளவற்ற மகிழ்ச்சியில் இருப்பதாகத் தெரிந்தது. சற்று மறைவான இடத்துக்கு அழைத்துச் சென்று, 2000 பாட் என்று கேட்டான். லஞ்சம். தான் எனப் புரிந்து கொண்டது. என்னிடம் 1000 சொச்ச பாட் இருந்தது. அவரிடம் 800 பாட் இருந்தது. இரண்டையும் சேர்த்துக் கொடுத்தோம். அவசரமாய் வாங்கிக் கொண்டு 'நோ கொம்ப்ளேம்" என்றான். மூன்று நான்கு முறை நோ கொம்ப்ளேம் என்று எச்சரித்தான். நாங்கள் 'நோ...ஒகே" என்றோம். அதுவரை உடும்புப்பிடியாய் கையில் வைத்திருந்த லைசன்சை கொடுத்துவிட்டு. குற்றச்சிட்டையையும் வாங்கி கொண்டு போய் விட்டான். மிகுந்த பதற்றத்தில் இருந்து பானு சற்றே பெருமூச்சு விட்டு ஆசுவாசமானார். 

"கொடுத்துத் தொலைத்தது நல்லது. இல்லையென்றால் போலிஸ் ஸ்டேஷன் கொண்டு போவான். போலிஸ் வேண்டுமென்றே தாமதப் படுத்துவான்- லஞ்சம் கேட்க. தாமதமானால் இன்னொரு நாள் விடுதியில் தங்க நேரிடும். எதற்கு வீண் வில்லங்கம். அவன் போலிஸ் ஸ்டேசனில் பேசும் மொழியில் நாம் இருவரும் சேர்ந்து ரத்த வாந்தி எடுக்க நேரிடும்," என்றேன்.

அவர் பேசாமல் காரைச் செலுத்தினார்.

ஆனால் அவர்களின் மேல் எல்லை போலிசில்' கொம்ப்லேய்ம்' செய்தால் என்ன என்று எண்ணமிருந்தது.  'விடு புள்ளக்குட்டிக் காரன் பொழச்சி போகட்டும்' என்றே விட்டு விட்டோம்.

ஊழலை இப்படித்தான் வளர்த்து விட்டிருக்கிறோம் நாம். ஒரு ரிங்கிட்டிலிருந்து 700 மில்லியன் வரை ஊழல் வளர்ந்து கொண்டிருப்பது எப்படி? இப்படித்தான்.

முற்றும்.

Tuesday, July 12, 2016

தாய்லாந்தில் இரண்டு நாட்கள்- பகுதி 5





அன்று இரவு நிறைவான தூக்கம் கிடைத்தது. அதிகக் களைப்புதான் காரணம். தூக்கம் வராதவர்களுக்குப் பல்வேறு ஆலோசனைகள் சொல்லப்படுகின்றன. என் பங்குக்கு நானும் சொல்லிவைக்கிறேன். சாயங்கால நேரத்தில் உடல் களைக்க பயிற்சிகள் மேற்கொள்ளுங்கள். உடல் வலிக்க வலிக்க. அல்லது குனிந்து நிமிர்ந்து தோட்ட வேலை செய்யுங்கள். நன்றாகச் சாப்பிடுங்கள் பயிற்சி முடிந்து. இனிப்பு நீர் உள்ளவரகள் குறைந்த கேலரி உணவை அதிகம் சாப்பிடலாம். தினமும் சரியான நேரத்தில்உறங்கப் போவது மிக முக்கியம். உறங்கப்போகும் கால வரையறையைச் தள்ளிப்போடாதீர்கள். நாளாக நாளாக  11 மணி என்பது  பின்னரவு இரண்டு மூன்றுக்குத்தான் தூக்கம் வரும். உலகமே தூங்கிவிடும் நாம் மட்டுமே படுக்கையில் புரண்டுகொண்டிருப்போம். அதற்காக தூங்கும் உலகத்தைப் பார்த்து பொறாமை படாதீர்கள். தூக்கம் துக்கமாகிவிடும். நம்முடைய தூக்கம் கெடுவது கால அட்டவணையைக் கறாராகப்  பின்பற்றாததுதான் காரணம். இரண்டாவது, புத்தகம் வாசிக்கும் பழக்கத்தை மேற்கொள்ளுங்கள். கண்கள் தூக்கத்தை வேண்டி மல்லுக்கு நிற்கும் வரை நீயா நானா என்று சவாலுக்கு நில்லுங்கள். படுக்கை விளக்கு கைக்கெட்டிய தூரத்தில்தான் இருக்க வேண்டும். மூன்றாவது மெல்லிய இசையைக் கேளுங்கள். இந்த ஆலோசனைகள் 60 வயதைக் கடந்தவர்களுக்கு. அந்த வயதை கண்டிப்பாக எட்டிப்பிடிக்கப் போகிறவர்களுக்கும்.

மறுநாள் காலை என்னவெல்லாம் போய்ப் பார்க்கலாம் என்று லோபி பணிப்பெண்ணிடம் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். அவர் முக்கியமாச் சொன்ன இடம் தலாய் நோயிலுள்ள  வலசைப் பறவை சங்கமிக்கும் இடம். தலாய் நோய் கிட்டதட்ட 120 கிலோமீட்டர் தூரம். நெடுக்க  ஏரி. நீண்ட பாலங்கள். எங்களிடம் மோபைல் டாத்தா இல்லாததால் வேஸ் போட்டு இடத்தைத் தேட முடியவில்லை புற நகர்ப்பகுதியைத் தாண்டி கிராமப்புறத்துக்கு சாலை வழிகாட்டிப் பலகைகள் காட்டிக்கொண்டிருந்தன. முக்கால் வாசிப் பலகைகள் தாய் மொழியில் எழுதப் பட்டிருந்தன. சாலை பிரியும் முக்கிய  இடங்களில் மட்டுமே ஆங்கிலம்.

ஒரு சாலையில் தவறாக நுழைந்து, திரும்பி வந்து மீண்டும் தலாய் நோய் பதையைப் பிடித்தோம். ஒரு ஏரிப்பகுதியைப் படம் எடுக்க நிறுத்தினோம். சொங்க்லாக் முழுதும் ஒரே ஏரிதான். கடல்போல  சொங்க்லாக் நகரை சுற்றி அகன்று கிடக்கிறது. எத்தனை ஆயிரம் கில்லோமிட்டர் என்று தெரியவில்லை. மிக அகலம். பினாங்கு பாலத்தைப்போல இரண்டு பாலங்களைக் கடந்து செல்ல வேண்டியிருந்தது. டோல் கிடையாது மக்களே. கோடிக்கணக்கான  டோல் வசூலிப்பு அடுத்த தேர்தலில்கோல்மால் செய்ய உதவும் என்ற 'தூர நோக்கு'  ஆளுங்கட்சிக்குக் கிடையாது.


ஒரு ஏரிக்கரையில் புத்தர் கோயில் இருந்தது. ரசிக்கும்  படியான காட்சி. இறங்கி படம் எடுக்கும் அளவுக்கே அதன் ரசனை இருந்தது. பெரிதாக ஒன்றும் இல்லை. பினாங்கு சயன் புத்தர் சிலைபோல பத்து மடங்கு பெரியது. கோயில் வளாகத்தின் திறந்த வெளியில் சயனித்துக் கிடந்தார். தாய் லாந்தில் பௌத்த சமய நெறிகள் முறையாகப் பின்பற்றப் படுகிறது. அங்குள்ள மக்களோடு பழகிப் பார்த்தாலே அந்த மென்மையும் தன்மையும் புலனாகிறது. தன் நாற்காலியில் வஜ்ரம் தடவி உட்கார்ந்துகொள்ள சமயத்தை ஒரு போராயுதமாகப் பயன் படுத்தும் கீழ்மை மனிதர்களை அங்கே பார்க்க முடியாது. மக்களை அச்சுறுத்தும் வகையில் சமயத்தை காலிகள் வைத்து மிரட்டுவதுமில்லை.

அங்கே ஒரு ஐஸ்கிரம் சாப்பிட்டோம். 25 பாட்தான். இங்கே அதன் விலை 5 ரிங்கிட் குறையாமல் இருக்கலாம்.

மீண்டும் காரை எடுத்து தலாய் நோய்க்குப் பயணமானோம். சிலரிடம் விசாரிக்க வேண்டியிருந்தது. ஆங்கிலம் அறுத்துப் போட்டாலும் வராது, பட்டணப் புறங்களிலும். பானு சொன்னார் இங்கே ஆங்கிலம் சொல்லிக் கொடுத்தால் ரத்த வாந்தி எடுக்க நேரிடும் என்று. நான் மலேசிய இடைநிலைப் பள்ளியில் கிட்டதட்ட எடுத்திருக்கிறேன். குறிப்பாக கிராமப் பகுதிகளில்.

தலாய் நோய்க்கு எப்படியோ வந்தடைந்தோம். அங்கே தாய் மன்னர் பிறந்தநாள் நினைவாக ஒரு புதிய சாலை அமைத்திருந்தார்கள். வயல் வெளியையும் ஏரியையும் கடந்து செல்லும் ஒரு அழகிய சாலை. வலசைப் பறவைகள் சாலையின் இருபுறத்திலும் பார்க்க முடிந்தது. இன்னும் 30 கிலோ மீட்டர் போனால் அங்கே பறவைகளைப் பார்க்கலாம் என்று சொன்னார்கள். கொஞ்ச தூரம் சென்று திரும்பிவிட்டோம். 30 தா? 300ஆ? என்ற குழப்பம்.



பசி வயிற்றில் தாளமிடத் துவங்கியது. நாங்கள் வரும் வழியில் ஒரு சிறு பட்டணத்தைக் கடந்து வந்தோம் அங்கே பசி போக்கலாம் என்று திட்டம். திரும்பி விட்டோம்.

மீண்டும் பாதையைத் தவற விட்டோம். தலாய்  நோயாயைத் தேடித் த்ஏடி தலை நோய்தான் எடுத்தது.




ஒரு கடையில் இறங்கிக் கேட்டோம். ஒரு அழகிய பெண் தெளிவான ஆங்கிலத்தில் பேசினாள் திருஷ்டிப் பரிகாரமாய். எப்படி உனக்கு மட்டும் ஆங்கிலம் என்று கேட்டேன். நான் . புக்கெட்டில் வேலை செய்தேன் என்று சொன்னாள். அப்போ சரி.

தலாய் நோயில் ஓரிரவு தங்கி வலசைப் பறவைகளைப் பார்க்க வேண்டும். அப்போதுதான் பார்த்த நிறைவு கிடைக்கும் என்றாள். அதற்கு முன்னமேயே விடுதியைப் புக் செய்திருக்க வேண்டுமாம்.



மீண்டும் விடுதி நோக்கிப் பயணம்.


நாளை முடியும்.....(தெரியல முடியுமாமுடியாதான்னு)






Sunday, July 10, 2016

தாய்லாந்தில் இரண்டு நாட்கள்...பகுதி 4

4..தாய்லாந்தில் இரண்டு நாட்கள்
தாய்லாந்தின்  இப்போதைய மன்னர்.

விடுதி அறை ஏழாவது மாடியில் இருந்தது. அறை கண்ணாடிக் கதவு வழியாக கடல் அலைகள்  எங்ளை அழைத்து அணைத்துக் கொள்ளத் துடித்துக் கொண்டே இருந்தது.

காணக் காணக் கடல் சலிப்பதில்லையே ஏன்?  நீர் இலயல்பாகவே தண்மையானது. மனதைச் சமன் செய்யும் தன்மை மிக்கது.  கொஞ்ச நேரம் கடலைப் பார்த்தால் எல்லாத் துயரும் அலையில் அடித்துச் சென்று விடும். உலகில் அதிகம் பயணிகள் செல்லுமிடம் நீர் நிலைகளாகத்தான் இருக்க முடியும். தண்ணீர் என்று அதற்குப் பெயெரிட்டதே நம் சான்றோரின் அறிவுடமையைக் காட்டுகிறது. குளித்தாலும் குடித்தாலும் பார்த்தாலும் அது தரும் பரவசம் அலாதியானது. ஐரோப்பியன் கண்டு பிடித்த மது வஸ்த்களைக்கூட நாம் லாவகமாகத் 'தண்ணி' என்று பெயரிட்டு அதிலும் 'தண்மையை' அடைந்து சமன் செய்துகொள்கிறோம்.

நான்தான் முதலில் அறைக்குச் சென்றேன். களைப்பில் சற்று நேரம் கண்ணயர்ந்துவிட்டு பின்னர் வெளியே போகலாம்..  முதலில் கடலோரம் நடைப் பயிற்சி செய்யலாம் என்றே முடிவெடுத்திருந்தோம். ஆனால் சுங்கச்சாவடியில் சாவடியாகக் காத்திருந்ததும், வெயிலில் பசியோடு பயணித்ததும் உடலைச் சக்கையாக்கிவிட்டிருந்தது. உடல் படுக்கையில் சாயவே யத்தனித்தது/

 அவர் அறைக்குத் தாமதமாகத்தான் வந்தார். வந்தவர் அறையைப் பரிசோதனை செய்ய ஆரம்பித்தார்.

"நான் நெனச்சேன்," என்று வில்லங்கமாக ஆரம்பித்தார்.

"தோ பாத்தீங்களா கண்ணாடிக் கதவு இடது பக்கம் நகரவில்லை. அது பழுதாகிவிட்டது என்றார். ஒரு சுவர் விளக்கின் மேல் கண்ணாடியும் காணாமல் போயிருந்தது. தொலைபேசியில் அழைத்தார்.

"நாம சொல்லலனா. காலி பண்ணும் போது நீங்கதான் ஒடச்சதுக்கு நஸ்ட ஈடு கட்டணும்னு சொல்லிடுவாங்க. ரூம  மாத்துர்றதுதான் நல்லது," என்றார்.

அவங்ககிட்ட சொன்னா போதாதா, ரூம வேற மாத்தணுமா என்றேன். நான் கைலிக்கு மாறி  ஓய்வெடுக்கும் மனநிலைக்கு ஆளாகியிருந்தேன்.

"இல்ல வேற ரூம கேப்போம்."

"சீ வியூ ரொம்ப நல்லாருக்கு பானு"

" சீ வியூ உள்ள வேற ரூம கேப்போம்." என்று கொக்காய் நின்றார்.

சரி வாதிட விடுமுறைக்கு வரவில்லை. இன்னொரு அறைக்கு மாற்றினார்கள். அது முன்புள்ள அறை கொடுத்த விசாலமான காட்சியைக் கொடுக்கவில்லை. ஒன்றை அடைந்தால் ஒன்றை இழக்க நேரிடுகிற்து.
அந்த அறையிலும் கண்ணாடிக் கதவு ஒரு பக்கம் இயஙவில்லை. எல்லா அறையிலும் பாதுகாப்புக்காகவே இந்த முன்னேற்பாடு.

அறையில் இணையம் கிடைக்கவில்லை. "நான் கீழே போய் கேட்கிறேன்" என்றார். அவர் முகத்தில் கடுகு வெடித்தது. நானும் சில இணைய தளங்களை தினசரி வாசிப்பவன். எனக்கும் கோபம் வந்தது.

கீழே  இறங்கிப் போனார் பானு.

திரும்ப வரும்போது லாபியில் மட்டும்தான் கிடைக்கும் என்றார்கள் என்றார். நான் சண்டை போட்டுவிட்டு வந்தேன் என்றார். தொடர்பு கொள்ள இணையம் வழி வாட்சாப்பு, முகநூலும் மட்டுமே எங்களுக்கான வசதி அப்போது. சரி விடுங்க என்றேன். நியாயத்த கேக்கணும் என்றார். "பணம் கொடுத்தாச்சு. நியாயம் செத்துப் போச்சு," என்றேன்.  (மலேசிய சமீபத்திய அரசியல் தில்லுமுல்லுக்கு இந்த தத்துவத்தை ஒப்பு நோக்கிப் பார்க்கும் படி தாழ்மையோடு கேட்டுக் கொள்கிறேன்).

உறவுகளைக்  கொஞ்ச நேரம் தொடர்பு கொள்ளப் போறோம். அவ்வளவுதானே. ஆனால்  வெளியூரிலிருந்து உடனடியாகத் தொடர்பு கிடைக்காதுதான்.

கீழே போய் உணவருந்திவிட்டு மீண்டும் அறைக்கு வந்தோம். அந்தி நேரத்தில் கடற்கரையில் உள்ளூர் மக்களே நிறைந்திருந்தனர்.வெள்ளையர்கள் கருப்பர்கள் ஜப்பானியர்கள் யாரையும் காணவில்லை. சொங்லாக் முன்னர் அந்நியர் விடுமுறையைக் கழிக்கும் பிரசித்தி பெற்ற இடம்.

கடலோரம் இரண்டொரு பல்கலைக் கழகங்கள், விடுதிகள் பெயர் சம்ஸ்கிருதத்தில் இருந்தன.  அதில் ஒன்று ராஜமங்கலா கடல்கன்னி விடுதி. ராஜா- மங்கலம் என்று பிரித்தால் பொருள் வந்துவிடும். சொங்லாக் பட்டணத்தில் ராஜபாட் பலக்லைக் கழகம் ஒன்றையும் பார்த்தோம். இதனை நான் ராஜ பாட்டை என்று மொழிபெயெர்த்துக் கொண்டேன். அரசர் அரசிகளுக்கு விரிக்கப்படும் மஞ்சள் கார்ப்பெட் நடைப் பாதை. பாட்டை என்று சொல்லை மருவியே இச்சொல் வந்திருக்கக் கூடும். இந்து சாம்ராஜ்யம் கிழக்காசியா முழுதும் கொடி நாட்டிய ஆதாரங்கள், அதன் தொன்ம அகழ்வாய்வுகள் மூலமும், அதன் மொழி ஆயிரம் ஆயிரம் ஆண்டுகள் நீட்சி கண்டதன் மூலமும், பௌத்த , இந்து சாம்ராஜ்யங்களின் அடையாளங்களாக இன்றும் காண் முடிகிறது. அங்குள்ள பள்ளிகள் வித்யா என்று முடிகிற சொல் காணக்கிடக்கிறது. உதாரணமாக பூமிபால் வித்யா.... என்று பள்ளிப் பெயரை நாடு முழுவதும் காணலாம். வித்யா என்றால் சம்ஸ்கிருதத்தில் வித்தை. வித்தை பயிலும் இடம் குருகுலம். இப்போது பள்ளி என்று   அதனை மொழியாக்கம் செய்து கொள்ளலாம்.




அந்தி சாயச் சாய உல்லாசப் பயணிகள் கூட்டம் கடற்கரையில் அதிகரித்துக் கொண்டே இருந்தது.

கடல் , கெண்டை மீன்கள் புரண்டு புரண்டு துள்ளுவது போன்று பள்பளத்துக் கொண்டே இருந்தது.சூரியன் தனக்கான ராஜ பாட்டையைப் போட்டுகொண்டதுபோல கீழிறங்கிய கதிர்கள் கடலில் ஒரு நேர்க் கோட்டில் பயணித்து கடற்கரையைத் தொட்டிருந்தது.  கடலின் வண்ணத்தை சிவப்பாக்கி தக தகக்க் வைத்திருந்தது கடல்.

தமிழ் நாட்டின் கன்னியா குமரியின் சூர்ய உதயமும், அஸ்தமனமும் மிகவும் ரம்மியமானது.  ஆனால் கடற்கரையில் மனிதக் கழிவுகளை மிதித்துவிடாமல் கவனமாக நடக்க வேண்டும்.

தாய்லாந்துக்குப் போய்வந்த பிறகு, எனக்கும் சம்ஸ்கிருத மொழி வந்துவிடும் போலிருக்கிறது. ஏற்கனவே நான் இந்த மொழியை கதைகளில் உபயோகித்து கண்டனத்துக்கு உள்ளானவன். என் முதல் சிறுகதைத் தொகுப்புக்கு 'நிஜம்' என்று பெயரிட்டுச் சர்ச்சைக்கு உள்ளானேன். என் தனிப்பட்ட கருத்து என்னவென்றால் மொழிக்கலப்பு ஒரு கிண்ணத்தில் உப்பும் இனிப்பும் கலந்ததுபோல கலந்து விட்டது. தனித் தமிழ் மொழியில் கதை கவிதை எழுதுவத்ற்கு மிகுந்த சிரத்தை எடுத்துக் கொண்டால்தான் சாத்தியமாகும். ஆனால் கதை உற்பத்தியாகும் வேகத்துக்கு மொழி தடையாக இருந்தால் புனைவு சிதையலாம். (யாரும் என் வலைப்பூவில் கருத்து கூறுவதில்லை . நான் கிளப்பிய இந்தக் கூற்றுக்காவது கண்டனம் தெரிவித்து என் கருத்துப் பெட்டியை நிறைவு செய்யலாம்.)
கதிரவன் போட்டுக்கொண்ட ராஜ பாட்டை



கடற்கரையில் வாடகைக்கு விடப் படும் மோட்டர் சைக்கிள்.
 தொடரும்....


Friday, July 8, 2016

3. தாய்லாந்தில் இரண்டு நாட்கள்

3. தாய்லாந்தில் இரண்டு நாட்கள்


ஹாட் யாய் நகரத்தை அடைய பசியும் பற்றிக்கொண்டது.

               இது பினாங்கில் உள்ளதைவிடப் பத்து மடங்கு பெரிய சயன புத்தர் சிலை


ரோபின்சன்' பேரங்காடிக்குப் போனால் அங்கே மலேசியாவில் கிடைப்பது போல சிக்கன் ரைஸ் கிடைக்குமென்றார். ஆனால் வழியை மறந்துவிட்டிருந்தார். ரேய்லவே ஸ்டேசன் ரோடு வழியாகச் சென்றால் ரோபின்சனைப் பிடித்துவிடலாம் என்றார். நகரம் நெரிசலில் திணறியது. நாளை மறுநாள் ஹரிராயா கொண்டாட்டப் பெருநாள். ஹாட்யாயும் சொங்க்லாவும், பட்டாணியும் பெரும்பாலும் இஸ்லாமியர்கள் நிரம்பிய ஊர். எனவே நகரம் திணறிக்கொண்டிருந்தது. அலைந்து அலைந்து ரேய்ல்வேய் ஸ்டேசன் சாலையைக் கண்டுபிடித்து ரோபின்சனை அடைந்தோம். மதியம் மணி 3.00. தாய்லாந்துக்கும் மலேசியாவுக்கும் ஒரு மணிநேர வித்தியாசம். ரோபின்சனின் கார் நிறுத்துமிடத்தில் இலவசமாகக் காரை நிறுத்த்லாம். மற்ற இடங்களில் கட்டணச் சிட்டை இல்லாமல் நிறுத்தினால் கிளேம்பிங்தான். இரண்டு முறை அலைந்து ஒரு கார் வெளியானது இடம் கிடைத்தது. ரோபின்சன் கீழ்த் தளத்தில் உணவு சிற்றங்காடிகள் இருந்தன. கட்டணம் கட்டி டோக்கன் வாங்கிக்கொண்டு உணவை வாங்கினேன். சுவை நம் நாட்டு சிக்கன் ரைஸ் போல அல்ல. கொஞ்சம் கவிச்சி வாடை வீசியது. பசிக்கும் கவிச்சிக்கும் சம்பந்தம் உண்டா தோழர்களே?

பியரின் விலை மிக மலிவு. இங்கே அரை லிட்டர் டின் ஆறு ரிங்கிட். அங்கே மூன்றரை ரிங்கிட்தான். வெயிலுக்கு இதமாக இருந்தது.

"வாங்க உங்களை முக்கியமான இடதுக்கு கொண்டு காட்டுகிறேன்," என்றார்.
காரை வேறெங்கும் நிறுத்தமுடியாது. அங்கே இருப்பதே பாதுகாப்பு. எனவே நாங்கள் நடந்தே சென்றோம். ரொம்ப தூரமில்லை. அதுவும் ஒரு தினசரி சந்தைதான். அவர் கொண்டு சென்று காட்டிய இடம் பலான பலான உபயோகத்துக்குப் பாவிக்கும் பொருட்கள். செயற்கை ஆண் குறி, செயற்கை பெண் குறி. வீர்ய மருந்து வகைகள். போலி வயாக்ரா, நீல பட கேசட்டுகள் இன்னும் என்னென்ன எளவெல்லாம் விற்கிறார்கள்.  ஆண்களதான் நம்மை கூப்பிட்டு விளக்கி வனிகத்தில் ஈடுபடுகிறார்கள் என்றால் பெண்களும் ஈடான எண்ணிக்கையில் கூச்சமே இல்லாமல் பலான பலான பொருட்களை விற்கிறார்கள். அந்த இடம் முழுதுமே அதற்காகவே ஒதுக்கியிருக்கிறார்கள். பார்த்ததோடு சரி. அது பெரிய ஈர்ப்பைக் கொடுக்கவில்லை. ஆனால் பெண்களும் அவ்வியாபாரத்தில் ஈடுபடுவது அந்நாட்டின் ஏழ்மையைப் பறை சாற்றுவதாக இருந்தது. வயிறு எல்லாருக்கும் உண்டுதான். ஆனால் பசிக்கும் மனிதர்கள் வயிறுக:ளுக்காகத்தான் இந்த கீழ்மை வேலையெல்லாம் செய்ய வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுகிறது.. இருந்தும குடிமக்களின் ஏழ்மையைப் போக்க வரி வசூலிக்கிறோம் என்று ஜி எஸ் டி யோ, சாலை டோல் கட்டணமோ பிடுங்குவதில்லை.



அங்கிருந்து மீண்டும் சொங்க்லாக் பயணம்.மாலையாகிவிட்டால்  ரூம் புக்கிங் கேன்சலாக வாய்ப்புண்டு. பெருநாள் சமயம் என்றார். எனவே சுணங்காமல் புறப்பட்டோம். வெயில் கொலுத்திகொண்டிருந்தது.

நெடுக்க கடல் போல விரிந்தி நிறைந்திருந்தது ஏரிகள்.  இது கடலா ஏரியா என்ற சந்தேகத்தில் கேட்டேன். ஏரி என்றார். அது மேடான் ஏரியைவிடப் பெரியது.சுவிட்சர்லாந்தில் பார்த்த ஏரிகள் நினைவுக்கு வந்ததன. ஆனால் சிவிட்சர் லாந்தின் ஏரிகளின் கரை யோரங்களில் உல்லாசம் கொப்பளித்துக் கொண்டிருந்தன.    ஆறுகளையும் ஏரிகளையும்   அற்புதங்களாக, சுவர்க்க பூமியாக மாற்று வித்தை தெரிந்தவர்கள். இங்கே அப்படியில்லை. அவற்றை  இன்னும் பெரிய சுற்றுலாத்தளமாக ஆக்க முடியும். பெரும்பாலும் மீன்பிடி கிராமங்களே உருவாகி வந்திருக்கின்றன.




.

அரை மணி நேரப் பயணம்தான். நெடுக்க சுற்றுலா தளங்கள் இருந்தன. அவற்றில் மிதக்கும் சந்தையைப் பார்க்க ஆவல் தூண்டியது. மெக்கோங்க் நதிக் கரைகளில் இந்த மிதக்கும் சந்தை பெரும் கவர்ச்சியான சுற்றுலாத் தளம். படகுகளில் இருந்தபடியே விதம் விதமான வணிகம் நடக்கும் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். சொங்லாவிலும் அதனைப் பார்க்கமுடியும் என்றால் மகிழ்ச்சிதான். சரி வரும்போது பார்த்துக்கொள்ளாலாம் என்று முடிவெடுக்கப்பட்டது. 
அசல் கடல்பெண் சிலை

அவர் ஏற்பாடு செய்த விடுதி 4 நட்சத்திர விடுதி. விருந்தினர் அறை கப்பல் போல விசாலமாக இருந்தது. திரும்பும் இடமெல்லாம் கடல் பரந்து கிடந்தது. மெர்மேய்ட் என்று சொல்லக் கூடிய கடல்கன்னி சிலை விருந்தினர் அறையிலிருந்து பார்க்கலாம். கடல்பெண் அங்கே கறைக்கு  வந்தாள் என்ற தொன்மக் கதையொன்று உண்டு. இப்போதும் கடல்பெண்கள் கடற்கறைக்கு வந்துகொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்- கிராபிக்கில். ஹாட்யாய் சொங்க்லாக் முழுவதும் கடல்கன்னி பொம்மைகள் விதம் விதமாக விற்பனைக்குக் கிடந்தன்.

விடுதி அறையை மூன்று இரவுகளுக்கு புக் செய்து வைத்திருந்தார். அவருக்கு வீட்டை விட்டு வெளியே கிளம்பி ஊர் சுற்றுவது மிகப் பிடித்தமான விஷயம்.  தனி ஆள். ஆளற்ற வீடு. சூன்ய உலகம் அவருடையது. மூன்று நாளைக்கு

முன்பணம் கட்டுங்கள் என்று அடம்பிடித்தாள். நான் இருண்டு நாளைக்குப் போதும் என்றே  ஒற்றைக் காலில் நின்றேன். இரண்டு நாளைக்கு நீங்கள் தங்களாம். ஆனால் மூன்று நாளைக்குப் பணம் கட்டவேண்டும் என்றாள் பணிப்பெண். வேறு விடுதிக்குப் போக முடியாது. எல்லாம் நிறைந்திருக்கும் என்ற பயம் வேறு. நான் கேட்டேன் எந்த விடுதியில் இப்படியான சட்டம் அமலில் உண்டு என்று. நான் இரண்டு நாட்களுக்குத் தான் தங்குவேன் என்றேன். பின்னர் சற்று இறங்கிவந்து நான் மேலிடத்தில் பேசுகிறேன் என்று பேசி இரண்டு நாடக்ளுக்கான கட்டணத்தைப் பெற்றுக்கொண்டாள்.

விடுதி விருந்தினர் அறையில் ஆள் நடமாட்டமே குறைந்து இருந்தது. சொங்லாக் விடுதிகள் எப்போதுமே நிறைந்திருக்கும். பெருநாள் காலங்களில் இன்னும் மோசமாக இருக்கும். ஆனால் அன்று அப்படியில்லை. வெளியே கார்களும் அதிகம் இல்லை. நம்மிடம் பணம் பிடுங்கத்தான் அவள் நாடகமாடியிருக்கிறாள். கொஞ்சம் மிரட்டவே சமரசத்துக்கு வந்திருக்கிறாள்.
மற்ற விடுதிகளும் சுற்றுப் பயணிகள் குறைவாக இருப்பதான அடையாளமே தென்பட்டது. வெறிச்சோடிக் கிடந்தது விடுதி வளாகம். கடலின் குரல் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது. ஏன் இந்த அமைதி? என்ன காரணம்?

முதல் முக்கியக் காரணம் பயங்கரவாதத் தாக்குதலுக்கு சொங்லாக் ஹட்யாய் நகரங்கள் பாதித்திருப்பதே . ஹட்யாயில்  குண்டு வெடிப்புக்கு சில வருடங்களுக்கு முன்னர் பாதிக்ககப்பட்ட  ஒரு விடுதியைப் பார்த்தோம். சுஙகச் சாவடியில் லஞ்சம் பெறுவதிலேயே குறியாய் இருந்தால் தீரவாதிகளின் நுழைவை எப்படித் தடுப்பது?

தொடரும்.....


Thursday, July 7, 2016

2.தாய்லாந்தில் இரண்டு நாட்கள்

2. தாய்லாந்தில் இரண்டு நாட்கள்.





டானோக்கில் பானுவுக்காக காத்திருந்த வேளையில் கழிப்பிடம் தேடி அலைந்தேன். பொதுக் கழிப்பறையைக் காணவில்லை. அப்படியே இருந்தாலும் அது அழையா விருந்தாளியாய் நம்மை விரட்டும். ஒரு விடுதி இருந்தது . உள்ளே நுழைந்து பாத்ரோம்' என்றேன் . அவள் வலது பக்கம் கையை காட்டினாள். படியேறியதும் சீருடை அணிந்த பெண்கள் பலர் லோபியின் சோபாவில் அமர்ந்தும் படுத்தும் கிடந்தனர். என்னைப் பார்த்ததும் எழுந்து " கம் கம்" என்று அன்பொழுக அழைத்தார்கள். நான் அங்கிருந்து உடனே வெளியேறிவிட்டேன். இளம் வயதில் என் நண்பனை கொனோரியா நோயில் பார்த்த அச்சம் என்னை  விரட்டியபடியே இருக்கிறது)

"ஏன் கழிப்பறை போகவில்லை?" பானு கேட்டார். அங்கே பெண்கள் சீருடையில் அமர்ந்து என்னை அழைத்தார்கள் என்றேன். எனக்கு ஒவ்வவில்லை திரும்பிவிட்டேன் என்றேன்.

தாய்லாந்தில் இதெல்லாம் சகஜம்யா? அவளுங்க அவளுங்க வேலைய செய்றாளுங்க, நீங்க உங்க வேலைய முடிச்சிட்டு வரவேண்டியதுதானே என்றார்.

"என்னால் அப்படி முடியாது," என்றேன். அவளுங்க ஏன் சீருடை போட்டிருக்காளுங்க? சீருடை அணிவது ஒழுங்கின் குறியீடல்லாவா? என்றேன்.

சீருடை அணிந்தவனெல்லாம் ஒழுங்காவா இருக்காணுங்க?  என்று எதிர்க் கேள்வி கேட்டார்.

ஓ அதுவும் ஒருவகை வி......ம் தானோ? என்றேன்.

"யெஸ்யு  ஆர் கரெக்ட்," என்றார்.


இருநாடுகளின் எல்லை டானோட்டிலிருந்து, சாலை விரிந்து வாகனம் செல்வதற்குப் போதுமான வசதியை அளித்திருந்தது. புயல் போல பறக்கத் தூண்டும் அகன்ற சாலைதான். ஆனால் எல்லா வாகனங்களும் 80/90 கிலோ மீட்டர் வேகத்தில்தான் பயணப் பட்டுக்கொண்டிருந்தன.பானு அடிக்கடி தாய்லாந்துக்குக் காரில் செல்பவர். அவரிடம் கொஞ்சம் வேகமாகப் ஓட்டுங்கள் என்றேன். இங்கே இதுதான் ஆகக் கூடுதல் வேகக் கட்டுப்பாடு என்றார். சாலையின் விரிசல் நம்மைச் சவாலுக்கு அழைக்கிறது. மலேசிய மனநிலை அது. வேகமாக செலுத்திய பழக்க தோசம்  அது. 110ல் ஓடலாம் என்ற விதியை வைத்துவிட்டு,  வேகத்தைக் கொஞ்சம் தாண்டினால், 2 வார்த்தில் சமன் வந்து சேரும். நாம் சமநிலை குலைந்துவிடுவோம்.

 இது அந்நிய மண். வீணான வில்லங்கத்தில் முடிந்தால் இரண்டு ஓய்வு நாட்களைப் பலி கொடுக்க நேரலாம். மொழி மிகப்பெரிய தடைச் சுவர். ஒரு பயலுக்கு ஆங்கிலம் தெரியாது. தாய் பாசையில்தான் பேசுவான். சாலை விதி மீறலை எதிர்கொண்டது மட்டுமல்ல, அவன் மொழியே நம்மை இம்சித்துக் கொன்றுவிடும்.

இன்னொரு வசதி இங்கே டோல் கட்டணம் கிடையாது. தாய்லாந்து முழுவதிலுமே. மலேசியாவில் டோல் கட்டணத்தை ஏன் அதிகரிக்கிறீர்கள் என்று கூச்சலிட்டால், "உங்களுக்குத்தான் பழைய சலை இருக்கிறதே என்று ஒரு புத்திசாலித் தனமான ஆலோசனை சொல்வார்கள். கங்காரிலிருந்து ஜோகூர் பாரு வரை பழைய சாலையைப் பயன்படுத்தச் சொல்லும் அவர்களின்  அரிய ஆலோசனைக்கு, பின்னர்,"  ஏன் நெடுஞ்சலை போட்டீர்கள் என்று கேட்க வேண்டும்?"  அது நாட்டு முன்னேற்றத்துக்கு என்பார்கள். அவர்களுக்கு நாடு வேறு குடிமக்கள் வேறாகிவிட்டார்கள்.சமீபத்தில் லங்காவி நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்  என் சம்பளத்தை அரசாங்கதான் கொடுக்கிறது. மக்களின் வரிப்பணத்தில் இல்லை என்று சொல்லி தன் அறிவின் ஆழத்தைப் பொதுவில் வைத்து கும்மாங்குத்து வாங்கிக் கொண்டார். எங்களுக்கு ஒரு வழி சொலுன்னு கேட்டா ..மேலும் வலியைக் கொடுக்கிறியே ஏன்? பாரதி இவர்களுக்காகவே பாடினான்... என்னைச் சுடர்மிகும் அறிவுடன் படைத்துவிட்டாய்...என்று.

சரி பயணத்துக்கு வருவோம்.

பானு மிகக் கவனமான கார் ஓட்டி. நான் பையில் என் லைசன்ஸை வைத்திருந்தேன். சும்மா படம் காட்ட. நான் ஓட்டப் போவதில்லை என்று கிளம்புவதற்கு முன்னமேயே முடிவெடுத்திருந்தேன். மூன்று கிலோ மீட்டருக்கு ஒரு விதியையாவது மீறி விடுவேன். என் மனைவி பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்தால். "சிக்னல் போடுங்க. பிரேக் போடுங்க.. நாய் போவுது பாருங்க, இப்போ தாண்டாதிங்க," என்று கட்டளைப் பிறப்பித்துக் கொண்டே இருப்பாள். கட்டளைகளைக் கேட்டுக் கேட்டு அவள் இல்லாமல் செலுத்தும்போது கட்டளைப் பிறப்பிக்க ஆள் இல்ல அனாதை நிலைக்கு ஆளாக நேரிடுகிறது. பழக்க தோசம்தான்.  பானு மிகக் கறாரான பேர்விழி. முதலில் என் காரை எடுப்பதாகத்தான முடிவில்தான் இருந்தோம். அங்கே டயர்களைப் புதிதாக மாற்றினால் 40 விகிதம் வரை விலை மலிவு என்று மகன் சொன்னான். ஆனால் அதற்கு இரு நிபந்தனைகள் இருக்கிறது 4 நாட்கள் அந்நாட்டில் தங்கி வரவேண்டும். இரண்டாவது, காரின் அசல் உரிமைப் பத்திரம் கையோடு கொண்டு செல்லவேண்டும். உரிமைப் பத்திரம் மே வங்கியில் கடனில் சிறைபட்டிருந்தது. அதனைப் பெற்றுவிடலாம் , ஆனால் 4 நாட்கள் தங்கி வரவேண்டும் என்ற விதிக்கு தான் பின்வாங்க வேண்டியிருந்தது. இரண்டு நாட்களே போதும், மிஞ்சிப் போனால் மூன்று நாட்கள் தங்கலாம். அதற்குமேல் தாங்காது. அந்த ஊர் உணவை என்னால் தாங்கிக்கொள்ள முடியாது. அவ்வூரின் தொம்யாமை சகிக்க முடியாது. என்றாலும்  . நீங்கள் தொம்யாமை நிராகரித்தாலும் பிற உணவு  வகைகளில் அதன் சாயல் இருந்துவிடும். புளிப்போடு சேர்ந்துகொண்ட கொஞ்சம் இனிப்பு.  அது தேசிய சுவை.

சில கருத்துப் பரிமாற்றங்களுக்குப் பிறகு என் காரையே எடுத்து வருகிறேன் என்றார். என் கார் டயர்கள் நீண்ட பயணத்துக்குச் சரி வராது என்று அவரே நிராகரித்தார். லைசன்ஸைக் கொண்டு வந்திருக்கிறீர்களா என்றார். ஆமாம் என்றேன். ஆனால் அவர் காரை ஓட்டப்போவதில்ல என்று முடிவை  என் ரகசியமாகவே  வைத்திருந்தேன். ஒரு சிறிய சாலை விதி மீறல் நடந்தாலும் ஊசி மிளகாய் கடித்துவிட்டது போல சினம் கொள்வார். எதற்கு வம்பு? அவரோடு ஐந்து வருடமான நட்பின் பிரதிபலன் அது. அவர் கோபம் நியாமாகத்தான் இருக்கும். ஆனால் அதனை வெளிப்படுத்தும் தன்மைதான் விவாதத்திற்குரியது.  நான் அவரோடு பயணிக்க உடன் பட்டதற்கு மூன்று  காரணங்கள் சொல்வேன். ஒன்று மிகச் சரளமாக ஆங்கிலம் பேசுவார். முன்னால் ஆங்கிலப் பேராசிரியர். நான் என் ஆங்கிலத்தை பள் பளக்கச் செய்ய  வாய்ப்பு ஒன்று. நெடுக்க ஆங்கிலம்தான், தவறியும் தமிழ் வராது. மலையாளம் வரும். எனக்கு வராது. இரண்டாவது  சோசியலிசம் பேசுவார். நாம் நூலில் கற்பதை விட ஒரு சராசரி மனிதனின் சோசியலிச நடைமுறை வழக்கம் எப்படியுள்ளது என்று ஆழமாக அறிந்து கொள்ளலாம். ஒரு படைப்பாளனுக்கு சோசியலிசம் ஆழமாகத் தெரிந்தாக வேண்டும். அதுதான் விளிம்பு நிலை மக்களுக்காக்  குரல் கொடுக்கும் எழுத்து  அரசியல் முறையைக் கற்றுத் தரும்.  மூன்றாவது முக்கியமானது. என் சகிப்புத் தன்மையை வளர்த்து கொள்ள.

ஐந்து ஆண்டுகளாயும் சகிப்புத் தன்மை வளரவில்லையா என்று கேட்கலாம். நமக்குள் உடன் பிறப்பாய் இருக்கும் அகந்தை அதற்கு எளிதில் வழிவிடாது.

நான்கு பேர் கிளம்புவதாகத் முன்திட்டம். ஆனால் இருவர் பயணய்த்திலிருந்து கழட்டிக் கொண்டனர்.
பயணத்தின் போது அவர் இதனைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக் குறைபட்டுக்கொண்டே வந்தார். "கடைசி நேரத்தில் இப்படிச் செய்யக் கூடாது,"  என்று சினந்தார்.

நான் சொன்னேன். "அதற்கு யார் காரணம் தெரியுமா?" என்றேன். சாலையிலுருந்து கண்களை எடுத்துவிட்டு ஒரு கணம் என்னைப் பார்த்தார்.
நான்," நீங்கள்தான்," என்றேன். அவருடைய் விழிகள் விரிவதைப் பார்த்தேன்.
நீங்கள் நேரடியாகப் பேசக் கூடியவர். உங்களை அவர்களால் சகித்துக் கொள்ள முடியவில்லை அதனால் என்றேன். சகிப்புத் தன்மையை நான் மட்டுமே வளர்த்துக் கொண்டால் போதுமா? அவருக்கு...?

"யெஸ் ஐ எம் அவுட் ஸ்போக்கன்," என்று ஒத்துக் கொண்டார்.

ஜனநாயக நாட்டில் சோசியலிஸ்ட்டுகள் ஒத்துப் போக முடியாது. இரண்டுமே எதிரெதிர் முனை.குறிப்பாக ஜனநாயம் பணநாயகமாக பரிணமித்த பிறகு சோசியலிசத்துக்கு இடமற்றுப் போகும். இந்நாட்டில் சோசியலிஸ் கட்சி இருக்கிறது. ஒரே ஒரு நாடாளுமன்ற சீட்தான் அதற்குக் கிடைத்திருக்கிறது- சுஙை சிப்புட். அதுவும் எதிர்க் கட்சியோடு இணைந்திருந்ததால். தமிழர்கள் கிட்டதட்ட அனைவருமே ஜனநாயக மனநிலை கொண்டவர்கள் அவர்கள் கொள்கையோடு சோசியலிஸ்ட் மோதி மாறறிவிட முடியாது. எங்கள் நடைப்பயிற்சியில் இக்காரணத்தாலேயே நண்பர்களிடையே விரிசல் உண்டாகும். அவர் அரசியல் கொள்கையை யாரும் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள். அவரும் பிறருக்கு வழி கொடுக்க மாட்டார்.  அதனால் முடிந்தவரை உரையாடலில் அரசியல் நுழையாமல் கவனமாக இருப்போம். மலேசிய அரசியலைப் பேச்சில் கலந்துவிடாமல் இருக்க அது  உப்பு சப்பற்றதா என்ன?

ஹாட்யாயை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தோம். பெரும் பட்டண  நுழைவாசல் தெரியத் தொடங்கியது. மூலை முடுக்கெல்லாம் தாய் மன்னரின் பதாகைகள். பள்ளியில், அரசு கட்டடங்களில், புத்தர் ஆலயங்களில், சாலை முடுக்குகளில் அங்கெங்கெனாதபடி நீக்கமற நிறைந்திருந்தார். தாய் மன்னர் பூமிபால் அங்கே மாபெரும் ஆளுமை. கடவுளுக்கு நிகரானவர்.  நாட்டு ஆட்சியின் கடைசியான தீர்க்கமான சொல் அவருடையதுதான். மக்கள் நலனை முன்வைக்கும் தீர்ப்பாகும். நியாயமானதும் கூட.

தொடரும்....