Thursday, September 17, 2009

எதேச்சதிகாரம்காரம் 1




புனையப்பட்ட

பல குற்றச்சாட்டுக்களை

முன்வைத்தும்

கடவுள் தப்பித்தே வந்தார்

ஒன்றுமே பலிக்காத பட்சத்தில்

அவரை

என்கௌண்டரில்

கொள்வதென

ஆள்பவனின் முடிவானது



எதேச்சதிகாரம் 2



அவன் இல்லாத உலகில்

ஒரு பத்து வருடம்

வாழ ஆசை எனக்கு



எதேச்சதிகாரம் 3



நீ இல்லாதபோது

இருப்பதற்காகத்தான்

இந்த ஏற்பாடென்றால்

நீ இருக்கின்றபோதே

இல்லாமல் இருப்பது ஏன்?



எதேச்சதிகாரம் 4



உன் சிலைகள்

உடைக்கப்படுவதற்காகவே

மிக நேர்த்தியாய்

கட்டப்படுகின்றன



எதேச்சிதிகாரம் 5



வாரிசாக விட்டுப்போ

மேலான உன் செருப்பை

அது போதும்.



எதேச்சதிகாரம் 6

நீ செய்த கொலைகளுள்

மிகக்கொடூரமானது

குற்றுயிரும் கொலையுயிருமாய்

நாள்கடத்தி

சாகடித்த

ஜனநாயகம்தான்.

Wednesday, September 16, 2009

நட்பின் மரணம்


கோ.புண்ணியவான்



நம்மிடையேயான நட்பு

மலர்ந்து செழித்தபோதெல்லாம்

எண்ணிக்கையற்ற வார்த்தைகள்

ஊற்றென சுரந்தன

ஒவ்வொரு சந்திப்பிலும்

தித்திக்கும் பொழுதுகளில்

வார்த்தைகளற்றும் திணறியிருக்கிறோம்

நாம் சந்தித்த இடங்களிலெல்லாம்

வார்த்தைகளின் வாசம்

ஈரமாய் மிதந்தவண்னம் இருக்க

ஒரு கரிநாளில் நட்பு மரணித்துகொண்டபோது

எல்லாம்

ஒரு நிலச்சரிவில் துர்ச்சம்பவமாய்

புதையுண்டு மடிந்தேபோயின.

நட்பின்போதில் நடனமாடிய

வார்த்தைகளில்

ஒன்றுகூட உயிர்பெற்று

அபிநயிக்கவில்லை





Ko.punniavan@gmail.com
புதிர்




எப்போதுமே பிறகு சொல்கிறேன்

என்ற தலைப்புச்செய்தியின்

புதிர்த்தன்மையோடு

புறப்பட்டுவிடுகிறார்

ஊகித்தறியா ஆர்வத்தில்

கோடிட்ட இடங்களை

நிரப்பிய வண்ணம் கழிகிறது பொழுது

அவரின் பிறகு சொல்கிறேன்

ஒற்றைசெய்தியைத்தாண்டி

என்னிடம் நிறையவே சேர்ந்துவிடுகின்றன

புதிர்கள்.



கோ.புண்ணியவான். மலேசியா

Ko.punniavan@gmail.com

Monday, September 14, 2009

கடைசி மணியின் அவலச் சப்தம்


கோ.புண்ணியவான்



கடந்த ஆண்டு இலக்கியச்சுற்றுலாவை முடித்துக்கொண்டு, சென்னை புக்செண்டரிலிருந்து என் வாசிப்பிற்கான நூல்களோடு, என் பேத்திக்கும் சில நல்ல கதைப்புத்தகங்களையும் வாங்கி வந்தேன்.அவள் பள்ளிக்குப் போகுமுன்பே எழுத்துக்கூட்டி வாசிக்க ஆரம்பித்திருந்தாள்.வாசிப்பதைத் துரிதமாக்கவும்,அவளின் சிந்தனை ஆற்றலைத் திறந்துவிட அந்தக் கதைப்புத்தகங்கள் சாவியாகப்பயன்படும் வண்ணம் தேடித்தேடி, மேலோட்டமாக வாசித்து வாசித்து நூல்களைத்தெரிவு செய்து வாங்கி வந்தேன். நூல்களில் பக்கத்துக்குப்பக்கம் வண்ண ஒவியங்கள் வரையப்பட்டிருந்தன.மிருகங்களின் படங்களும் பிராணியின் படங்களும் அவற்றுக்கான சூழலும் கிராபிக் முறையில் தீட்டப்பட்டிருந்தன. இந்தக்கவர்ச்சி என் பேத்தியை பெரிதளவில் ஈர்க்கும் என்ற நம்பிக்கை எனக்குள் இழை இழையான மகிழ்ச்சி நகர்ந்து என்னை உற்சாகப்படுத்திக்கொண்டிருந்தது. இந்நூல்களை வாசித்தறியும் ஆற்றலை அப்போதைக்கு அவள் அடையவில்லை என்றாலும் நான் கையாளப்போகும் உத்தி அவளைக் கதைக்குள் இழுத்துக்கொள்ளும் என்ற எண்ணம் என்னிடம் இருந்தது.

கதையின் முதல் கால்வாசிக்கதையை அவளுக்குப்புரியும்படி ஏற்ற இறக்கத்தோடும் உணர்ச்சிப்பொங்கவும் வாசித்துக்காட்டுவேன். அதில் வரையப்பட்டிருக்கும் ஓவியங்களையும் அவளின் புரிதலை எளிமையாக்கத் துணையாகக்காட்டி, அவளின் கதை கேட்கும் ஆவலைத்தூண்டிவிடுவேன். வலைக்குள் சிக்கிக்கொண்ட மீன்போல அவள் என் கதை வலைக்குள் பிடிபட்டு விடுவாள். கதை சூடு பிடிக்கும் நேரத்திலும்,

அவளின் ஆவல் அதிகபட்சமாக கூடிவிட்ட நேரத்திலும் மீதிக்கதையை நீயே படித்துக்கொள் என்று சொல்லி நழுவிவிடுவேன்.என்னை தொடர்ந்து வாசிக்கச்சொல்லி என் பேத்தி என்னதான் கெஞ்சினாலும் அவளே வாசித்தறியும் சுய முயற்சியைக்கடைபிடிக்கவேண்டும் என்பதில் பிடிவாதமாய் இருந்துவிடுவேன். என் மாணவர்களுக்குக் கதை படிக்கும் பழக்கத்தை இந்த உத்தியைக்கையாண்டுதான் கற்பித்து வெற்றிகண்டிருக்கிறேன்.(கதை படிக்கும், படிப்பிக்கும் நிலை இன்றைய பாட அட்டவணை நெருக்கடியில் இடமில்லாமல் செய்திருப்பது நகைச்சுவைக்குரிய விஷயம்) என் பேத்தியிடமும் என் செக்கு செல்லும் என்ற மேலாண்மை என்னிடம் மேலோங்கியிருந்தது.



நான் கொண்டு சென்ற கதைப்புத்தகங்களை ஒருநாள் அவளிடம் ஒவ்வொன்றாகக்காட்டி, பூர்வாங்க முறையில் அவளின் அடைப்படை ஆர்வத்தைக்கிளற பிரயத்தனம் செய்துகொண்டிருந்தேன்.நான் விரித்த வலைக்குள் அவள் மெல்ல சிக்குவதுபோலப் பட்டது.

எனக்கு முன்பே என் மனைவி சில அடிப்படை தமிழ்ப்பயிற்சிப்புத்தகங்களை அவளிடம்கொடுத்து பயிற்சி செய்வித்து வந்திருக்கிறாள். இந்தக்கதைப் புத்தகங்களைப் பார்த்தவள் சிவ பூஜைக்குள் கரடி நுழைந்துவிட்டதாய் திடுக்கிட்டு இதனை அபகரித்து “பரீட்சையில அவள் நல்ல மார்க்கு வாங்கணும், மொத இதெல்லாம் செய்து முடிக்கட்டும் பின்னால கதையப்படிக்கலாம்,” என்று கறாராகவே தன் அபிப்பிராயத்தை என்னிடம் திணித்தாள். பள்ளியின் துவக்க நாளே சோதனைக்குத் தயார்படுத்துவது போன்ற அவளின் ஆர்ப்பாட்டம் என்னைத் துணுக்குறவைத்தது.



எத்தனை தாய்மார்கள் இதுபோன்ற மனோநிலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்பது கூர்ந்து நோக்குபவர்கள் அவதானிக்கலாம். மார்க்கட்டில் இருக்கும் எல்லா பயிற்சிப்புத்தகங்களைச்செய்து முடிப்பதென்பது முடியாத காரியம். அது அட்சய பாத்திரம் மாதிரி முடிவில்லாமல் வந்துகொண்டே இருக்கும். இந்நாட்டில் புனைகதைகள் நூல்கள் எழுதப்படுவதைவிட பாடப்பயிற்சிப்புத்தகங்கள்தான் எண்ணிக்கையில் அதிகம் எழுதப்பட்டு விற்பனைக்கு வந்துவிடுகின்றன. அதன் வணிகத்தேவையை தூண்டிவிட்டது சோதனைகள்தாம்.

கதைப்புத்தகத்தின் வண்ண ஓவியங்களின் தன்னை மறந்து காந்தமென ஈர்க்கப்பட்டிருந்தவள் முகத்தில் ஏமாற்றம் எறும்புபோல ஊரத்துவங்கியது.

“கதையில் ஆர்வம் வந்தா, நெறைய வாசிக்க ஆரம்பிப்பா,மொழியில் புலமை ஏற்படும், அப்புறம் எல்லாப் பாடங்களிலும் நல்ல மார்க்கு வாங்குவா,”என்று நான் வாதிட்டேன்.

“பயிற்சி நெறைய செய்தாதான் நல்ல மார்க்கு வாங்கமுடியும், கதை படிச்சா புத்தி திரும்பத் திரும்ப கதைக்குத்தான் போகும்,” என்று எதிர்வாதம் செய்தாள்.(ஒரு முக்கிய அறிவிப்பு.....கதை சொல்லும் பாட்டிகள் சில அரிதாக காணப்பபடும் உயிரினங்கள் போல அருகிப்போய்க்கொண்டிருக்கிறார்கள்-extinction)

நான் எழுத்தாளானாய் இருப்பதில் அவளுக்குக் கோபம் இருந்திருக்கக்கூடும். வீட்டுக்காரியங்களைச் சரிவர கவனிக்காதது என் எழுத்து ஆர்வத்தினால் வந்தது என்ற எண்ணியிருக்கக்கூடும்.என்னுடைய நூல்கள் பல விற்கப்படாமல் வீட்டின் மூளையில் முடங்கியிருப்பதும் அவளின் ஆதங்கத்தைக்கிளறியிருக்கக்கூடும்.(ஏறத்தாழ குப்பை அந்தஸ்த்தை எட்டிவிட்டதை அகற்றாமல் வைத்திருந்தால், எந்த இல்லத்தரசிக்குத்தான் கடுப்பு வாராது) பலரின் நூல்கள் வெளியிடும்போது அதற்காக அலைந்ததும், முதல் நூல் வாங்க பிரமுகர் தேடுவதில் நான் பட்ட சிரமங்களையும் (அதில் சிறிதளவு அவமானங்களையும் என்று வாசகர் அர்த்தப்படுத்திக்கொள்ளலாம் –பாதகமில்லை) அவள் உன்னிப்பாக உள்வாங்கியிருந்திருப்பாள்.

“நான் தலைமை ஆசிரியராக இருந்தவன், முறையான ஆசிரியர் பயிற்சியை முடித்தவன். எனக்கு உளவியல், போதானாமுறை கசடற தெரியும்,” என்று என் தரப்பு வாதத்தை முன்வைத்தேன்.

“அத தூக்கி குப்பையில போடுங்க, புள்ள பயிற்சி செய்யட்டும்,” என்று அன்றைய விவாதத்தை ஹிட்லர் சர்வாதிகாரத்தனத்தோடு முடித்துவைத்தாள்.

இன்றைய பெற்றோர்களின் மனப்பான்மைக்கு இதைவிட வேறு உதாரணம் வேண்டாம்.சோதனையில் எல்லா பாடங்களிலும் தம் பிள்ளைகள் A பெறவேண்டும் என்பதில் மிகக்கவனமாக இருக்கிறார்கள்.அடுத்த வீட்டு பிள்ளைகளைவிடவும், உறவினர் பிள்ளைகளைவிடவும், சக மாணவர்களைவிடவும், தம் மக்கள் மேன்மையில் இருக்கவேண்டும் என்று கருதுகிறார்கள்.இன்றைய கல்விச்சூழல் அப்படி அமைக்கப்பட்டுவிட்டது.மக்கள் மனதிலும் அப்படிப்பட்ட ஆற்றாமை கரையான் புற்றென வளர்ந்துவிட்டிருக்கிறது.எல்லாப்பாடத்திலும் ஏ பெற்றால் வாழ்க்கையில் ஜெயித்துவிட்டதான பிம்பத்தை வளர்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்,பாவம்!

யு.பி.எஸ்.ஆர் முடிவுகள் வெளியிடப்பட்டு பரபரப்பாக ‘ஆக்கப்பட்ட’ நேரத்தில் (ஆம் பரபரப்பாக ஆக்கப்பட்டதுதான்.பத்திரிகை,மின் ஊடகங்கள் செய்யும் கைங்கர்யம்)என் நண்பர் செபஸ்தியன் எழுதி, குறுந்தகவல் மூலம் எனக்கு அனுப்பிய கவிதை ஒன்றை வாசகர் பார்வைக்கும் கொண்டுவருகிறேன். (இந்த மனுஷனை நெறைய கவிதை எழுதுங்கையா, உங்களுக்கு கவிதை நல்லா வருது. அத வளத்துக்குங்கைய்யா என்று பலமுறை தலப்பாட அடிச்சுக்கிட்டேன்)அவர் எழுதிய கவிதை இதோ.

கணிதத்தில் A

மலாயில் A

அறிவியலில் A

ஆங்கிலத்திலும் A

தமிழிலும் A

ஆனால் வாழ்க்கையில மட்டும்

முடியலைA ! என்று தன் அங்கதப்பார்வையைச் சுருக்கெனத்தைத்திருந்தார்.



பல முறை தமிழ்ப்பள்ளிகளில் நடக்கும் கூட்டங்களுக்குப்போகும்போது அங்குள்ள நூல்நிலையங்கள் இயங்குவதைப்பார்த்திருக்கிறேன். ஒரு பழைய மர அலமாரியில் புத்தகங்கள் அடுக்கி, இரும்பு பூட்டு போட்டு பூட்டி வைத்திருப்பார்கள்.சாவியும் அநேகமாக தொலைந்து போயிருக்கும்.அவசியமான நேரத்தில் திறக்கவேண்டிய நிர்ப்பந்தம் நேரும் வேளையில் சாவிக்காக நூல் நிலைய ஆசிரையரைகேட்டால் அது தலைமை ஆசிரியரிடம் இருக்கும் என்பார். தலைமை ஆசிரியரைக்கேட்டால் அது நூல் நிலைய ஆசிரியரிடம்தான் இருக்கும் என்பார். இதற்கிடையில் நூல் நிலைய ஆசிரியர்களாகப் பலர் மாறி மாறி செயல்பட்டிருக்கவும் கூடும். இவர்களுள் மாற்றலாகி சென்றவரும் இருப்பர். சாவியை யாரிடம் கேட்பது? கடைசியில் சாவி கிடைக்காது என்று ஆனதும் சுத்தியலுக்கு வேலை வந்துவிடும். அலமாரியின் துருவேறிய பூட்டை உடைக்கு நிலை வந்துவிடும்.



அலமாரியில் இருக்கும் நூல்கள் ஹைதர் காலத்து நூல்களாக இருக்கும்.இன்றைய வாசிப்புக்குத் தகுந்த நூல்களைப் பார்ப்பது கடினமான ஒன்றாகவும் இருக்கும்.அதிலும் மாணவர் வாசிப்புக்கான கதை நூல்கள் நைந்தும் கிழிந்தும் போயிருக்கும். இடையில் வாங்கப்பட்ட நூல்கள் களவாடப்பட்டிருக்கும். முறையாகத்திரும்ப பெறமுடியாத நிர்வாக முறை இடரை எட்டியிருக்கும். ஆசிரியர்களுக்கு வாசிப்பதில் ஆர்வம் இல்லாத காரணத்தால் இந்தப்பிரச்னைகள் வளர்ந்துவிடுவது உண்டு.வாசிப்பதில் ஆர்வம் இல்லையென்றால் புத்தகங்களின் பாதுகாப்புக்கு உத்திரவாதம் அளிக்கமுடியாது அல்லவா! அவர்களைச்சொல்லி என்ன செய்ய? இன்றைய கல்விநிலை அப்படிப்பட்டது.சோதனையை முன்னிலைப்படுத்தி நகர்த்தப்படும் கல்விநிலை. இல்லையென்றால் பன்னிரெண்டு வயது பாலகனிடம் எனக்கு ஏழு A வேண்டும் என்ற அராஜகத்தைச் செலுத்துவோமா? எல்லாருக்குமே ஏழு A வேண்டும் என்ற மிட்டாய் பிடிவாதம் வள்ர்ந்துவிட்ட சமூகத்திடம் படைப்பாக்கம், புனைவு ஆற்றல் பற்றிய கருத்தாக்கம் செல்லுபடியாகுமா என்ன? (ஆசிரியர் வர்க்கத்திலிருந்து உருவாகும் படைப்பாளர்களை எண்ணிப்பாருங்கள்) இந்த Aக்கள் முகாமையாக்கப்பட்டதால் மாணவர் உலகமாக இருக்கவேண்டிய பள்ளிக்கூடங்கள், அத்து மீறிய சமூக, அரசியல் போன்ற பொது அமைப்புக்கள் பங்கு போட்டுக்கொள்ளும் இடமாக மாற்றங்கண்டு வருகிறது. கிடைக்கும் ஏக்களை அவர்களும் கூறு போட்டுக்கொள்ளலாமல்லவா! இந்த லட்சணத்தில் இலக்கியச்சிந்தனை வேர்விடவேண்டிய இடம்., தூர் வாரவேண்டிய நிலைக்குத்தள்ளப்பட்டிருப்பது அவலம்.



பள்ளிகளில் கதை சொல்வது, கதைகேட்பது போன்ற மனதை குஷிப்படுத்தும் கேளிக்கை அம்சங்கள் குறைந்துவிட்டன. சோதனையில் இப்படித்ததான் எழுதவேண்டும், இதுதான் இந்தக்கேள்விக்கான பதில் என்ற இயந்திரத்தன்மை சீரிய அளவில் கையாளப்படுகிறது. இதனால் மாணவர்களின் சுய சிந்தனை வளர்ச்சிக்கு குந்தகம் உண்டாக்குகிறோம்.அதற்குமேல் மாணவர்கள் கூடுதல் சிந்தனையை வளர்க்கவிடாமல் முட்டுக்கட்டை விதிக்கிறோம்.படைப்பாக்க மனம் மாணவர்களிடமிருந்து சப்தமில்லாமல் அபகரிக்கப்படுகிறது. (கட்டுரை எழுதக்கோரும் வினாக்களை கவனியுங்கள்-80 சொற்களிலிருந்து 100 சொற்களுக்குள் கட்டுரை அமையவேண்டும் என்ற கட்டாய வரையறையானது, அதற்குமேல் சிந்திக்கக்கூடாது என்ற சர்வாதிகாரத்தைத்திணிக்கிறது.

அதனால் தான் இன்றைய கல்விச்சாலையை மாணவர்கள் விரும்புவதில்லை. இது கசப்பான உண்மை! பள்ளியின் கடைசி மணி அடிக்கும்போதும், விடுமுறை விடப்படும் பள்ளியின் இறுதி நாளிலும், மாணவர்கள் பள்ளி வளாகத்தைவிட்டு சொல்ல முடியாத மகிழ்ச்சியோடு, கூச்சலிட்டுக்கொண்டு வெளியே ஓடுவதைப்பார்க்கும்போதும் ‘கல்விச்சாலையை மாணவர்கள் விரும்புவதில்லை’ என்று நான் கூறுவதற்கான கட்டியமாகப் புரியும்.....!

Sunday, September 13, 2009

இடறிய விரல்கள்



என் கவிதை நிரம்பிக்கொண்டிருந்த தாள்

அதன் பிஞ்சுப்பிடுங்களில்

கை மாறியது

ஒரு பென்சிலும்

அதன் வசமானது.

கால் பரப்பி மெத்தென்றமர்ந்து

சிரமப்பட்டு ஒருங்கிணைந்தன

அதன் விரல்களில் சிக்கிய பென்சிலும்

அசுரக்கிறுக்களுக்கு ஆளானது தாள்



என்ன வரஞ்ச?

ப்பூ என்றது

அது உறுதியாய் பூ அல்ல

வண்ணப்பென்சிலால்

புழுக்களைத்தேடிப்பிராயும்

குஞ்சுக்கால்கால் நகங்களாய்

மேலும் திசை மறந்த கோடுகள்.



இப்ப என்ன வரஞ்ச?

ப்பூ என்றது தயங்காமல்

என் முகம் பாராத

கூர்ந்த குவிமையத்தில்

அது உறுதியாய்

பூ அல்ல



ஒருநாள் மாலை வேளையில்

விருந்தினர் அறைச்சுவரில்

அந்தக்கிறுக்கள்

பிரேமில் தொங்கியது

வீடே மணக்க

என் கவிதையை வென்றவாறு!



Ko.punniavan@gmail.com

களவாடப்பட்டுவிட்டன கவிதைகளும்

இலக்கை நோக்கிய


நெடுஞ்சாலை பயணத்தில்

கைக்குழந்தையுடன் காத்திருந்து

பின்னுக்கு ஓடி மறைந்தும்

கவிதையாய் மீள்பிரசன்னமாகிறாள்



பேருந்துக்காக காத்திருக்கும் தருணத்திலும்

இரு கால்களையும்

விபத்தாலோ வியாதியாலோ

இழந்த முகத்தோடு

அன்னாந்து கையேந்தும்

அவன் இடுப்புக்குக்கீழ்

கால்களாய் கவிதைகள் முளைத்தன



வியிற்றை நிரப்பிக்கொண்ட

புத்தி சுவாதீனமற்ற

இளம் தாயொருத்தி

சிக்குப்பிடித்த தலையோடும்

புராதன உடையோடும்

தன்னிலை மறந்து திரிகிறாள்

வாகனங்கள் சரசரக்கும்

மேய்ன் சாலையில்

அப்போதும் ஒர் கவிதை

குழந்தையை மையமிட்டிருந்தது



பள்ளிச்சீருடையோடு

பையன் ஒருவன் தள்ளிக்கொண்டுவந்த

மாணவி ஒலித்து வைத்திருந்த

புத்தகப்பையைத்தேடி

அலைந்தது

இன்னுமொரு கவிதை



பேரங்காடிப்பையோடு

வாசலைதொட்ட வேளையில்

ஓடிவந்த குழந்தை முகம்பார்த்ததும்

மையமிட்டிருந்த கவிதைகள்

சப்தமின்றி கசிந்து போய்விட்டன

பேரங்காடிகள் களவாடிவிட்ட

நோட்டுக்களைப்போல.



கோ.புண்ணியவான்.

Ko.punniavan@gmail.com

மறக்கப்பட்ட ஆளுமை (அநங்கம் கட்டுரை)

எம் ஏ இளஞ்செல்வன் மாரடைப்பால் திடீர் மரணமுற்ற தகவல் கிடைத்தபோது நான் மலாயா பல்கலைக்கழக துணைவேந்தர் மண்டப வாயிலின் எழுத்துலக நண்பர்களோடு பேசிக்கொண்டிருந்தேன்.டாக்டர் கிருஷ்ணன் மணியம்தான் என்னை நெருங்கி அவர் இறந்து போன செய்தியை என்னிடம் சொன்னார்.அவரின் வசிப்பிடத்துக்கு அருகாமையிலேயே வசிக்கும் எனக்கு கோலாலம்பூருக்குப்போன பிறகுதான் செய்திகிடைத்தது ஒரு துர்ரதிர்ஸ்டம்.மனம் பல்கலலைக்கழக மண்டபத்திலிருந்து அப்போதே விடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தது. ஒரு இலக்கிய நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொள்ள வந்திருந்த எனக்கு ஒரு இலக்கியவாதியின் மரணச்செய்தி ஒரு இலக்கியப்பேராண்மையின் மரணமாகவே என்னைக் கருதவைத்தது. ஏனெனில் எம் ஏ இளஞ்செல்வனை ஒரு நண்பராக பார்த்ததைவிடவும்,ஒரு சக எழுத்தாளனாக அவதானித்ததைவிடவும்,சக தலைமை ஆசிரிய நண்பனாகப் பழகியதைவிடவும்,ஒரு இலக்கிய மேலாண்மையை பிரம்மிப்போடு அன்னாந்து பார்க்கும் மன நிலைக்கு நான் தள்ளப்பட்டிருந்தேன்.அவருடைய சிறுகதைகளை வாசித்த பிறகு அவரை அமானுடமாக பார்ப்பதை ஒரு தரிசனமாகவே மேற்கொண்டேன். அவருடைய சிறுகதைகள் முற்றிலும் வேறொரு தளத்தில் இயங்கி இந்நாட்டின் பிற சிறுகதைகளைவிட தனித்துக்காட்டும் தன்மையைக்கொண்டதாக இருந்தது என்னை மிகுந்த வியப்புக்கு உள்ளாக்கிய வண்ணம் இருந்தது. அப்போது நான் எழுத்துலக வட்டத்துக்குள் நுழையாமல் வெறும் வாசகனாகவே வேடிக்கைப்பார்த்துக்கொண்டிருந்த காலம். அவரின் எழுத்துமேல் கொண்ட ஈர்ப்புதான் என்னையும் எழ்த்துலகுக்கு, ஒரு எறும்பு தன் இரையை மெல்ல இழுத்துச்செல்வதுபோல் என்னையும் இழுத்துச்சென்றிருக்கக்கூடும்.
இந்தியன் மூவி நீயூஸை எஸ்.எஸ் சர்மாவை ஆசிரியராக்கொண்டு இயங்கிக்கொண்டிருந்த காலத்தில்தான் பிரதி மாதமும் அவருடைய ஆரம்பகால கதைகளும், துணுக்குக்கட்டுரைகளும் பக்கத்து வீட்டு அக்கா மூலம் எனக்குவாசிக்கக்
கிடைத்துக்கொண்டிருந்தது. அப்போதெல்லாம் அதனை மாதாமாதம் காசுகொடுத்து வாங்கும் சக்தி என்னிடம் இருந்ததில்லை. இருந்தாலும் அதன் வண்ணக்கோலம்,சினிமா காட்டும் உடற்கவர்ச்சி என்னை அதனைப்படிக்க துண்டிக்கொண்டிருந்தது.அவர் எழுதிய எல்லா எழுத்துப்படிவத்திலும் அவரின் புகைப்படம் போடப்பட்டிருக்கும்.சினிமா இதழாக வெளிவந்து கொண்டிருந்த அந்த இதழில் அவருடைய புகைப்படமும் ஒரு சினிமா நட்சத்திர முகத்துக்கு ஈடான அழகோடு காட்சிதரும்.அந்த மசாலா இதழில் அவர் எழுதிய ஒரு கதையோடு நான் மிக நெருக்கமானேன்.அவர் கதையோடு பரீட்சையமாவதற்கு அதுதான் புள்ளையார் சுழியாக அமைந்திருக்கக்கூடும்.அந்தக்கதை கொஞ்சம் நீல சமாசாரங்களை உள்ளடக்கியிருந்தது.புதிதாகத் திருமணம் முடிந்த இரண்டு தம்பதியினரில் ஒருவர் வீட்டில் சந்திக்கின்றனர்.அவர்கள் மேல் தட்டு வர்க்கத்தினர் என்பதை கதையில் அழகுற காட்சிப்படுத்துகிறார்.ஒருவர் தன் நண்பரின் மனைவியை அழைத்துக்கொண்டு தன்னுடைய பிரம்மாண்டமான வீட்டைச்சுற்றிக்காட்ட அழைத்துச்செல்கிறார்.அதேபோல இவரின் மனைவியும் தன் கணவருடைய நண்பரை அழைத்துக்கொண்டு போகிறார்.ஒரே திசையில் பேசிக்கொண்டு போனவர்கள் பேச்சு சுவாரஸ்யத்தில் வெவ்வேறு திசைக்கு மாறிவிடுகிறார்கள். வீட்டின் சுற்றுப்புறம்,பூங்கா,வீட்டை அலங்கரிக்கும் அழகுப்பொருட்கள், அறைகள் என அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டிருக்கும் வேளையில் அவர்கள் மெல்ல மெல்லஅன்னியோன்யம் ஆகிறார்கள்.
பேசிக்கொண்டு போகும்போதே தன்னிச்சையாக உரசலும் தொடுதலும் தவிர்க்க முடியாத ஒன்றாக ஆகிவிடுகிறது.படுக்கை அறையைக் காட்டிக்கொண்டிருக்கும்போது படுக்கைக்கட்டில், மெத்தை, பட்டுவிரிப்பு,மெல்லிய இசை, அறைசூழல் ,அது தரும் கதகதப்பு,போதாக்குறைக்குப் புதிய துணை அவர்களை மெய் மறக்கச்செய்து உடல் உறவுவரை காந்தமென கவர்ந்துவிடுகிறது.வேறொரு படுக்கை அறையில் இவளின் கணவனுக்கும்,இவனின் மனைவிக்கும் இதே காட்சியைக்காட்டுகிறார் கதாசிரியர்.அதன் பிறகு வீட்டில் உணவருந்திவிட்டு ஒன்றும் நடவாததுபோல் விடைபெற்றுக்கொள்கிறார்கள்.கதை முடிந்துவிடுகிறது.ஆம் கதை முடிந்துவிடுகிறது. வசதி படைத்தவர்களின் மனப்போக்கைப்படம்பிடித்துக்காட்டும், அங்கதக் கதையாக இது அமைந்திருந்தது.கதையை வாசித்தவர்கள் இது நம்முடைய பண்பாட்டுக்கு முரணானது,கதாசிரியன் ஒழுக்கக்கேடான கதையை எழுதுகிறான், என்றெல்லாம் அப்போது அவரின் மீது காத்திரமான கல்லெறிகள் வீசினார்கள்.இதுதான் இளஞ்செல்வனின் பலம்.யாரும் எழுதத்துணியாத விஷயத்தை தன்னுடைய கதைக்களனாக்கி பின்னர் தன் கதையும் தானும் ஒருசேர சர்ச்சைக்குள்ளாகி பேசப்பட்டுவிடுவார். இந்தக்கதையை வாசிக்கும்போது எனக்குப்பதினெட்டு வயதிருக்கும். என் வயதும் கதையின் உள்ளார்த்தம் என்னை (கதையின் கரு, உள்ளீட்டையும் பொருட்படுத்தாமல்) கதைக்குள் லயிக்கச்செய்திருந்தது.அதற்குப்பிறகுதான் அவரின் கதையைத் தேடிப்படிக்க மும்முறம் காட்டினேன்.
சிறுகதையின் வடிவம் உள்ளடக்கம் இன்னதென்று எனக்குப்போதித்த கதை ,அவர் எழுதி சர்ச்சையையெல்லாம் தாண்டி தெருச்சண்டைவரை வந்து சச்சரவை உண்டு பண்ணிய கதை ‘பொசா’ என்ற கதை.தமிழ் நேசனில் வெளியாகியிருந்தது.தனக்கு மிக அருகாமையில் நடந்த சம்பவத்தையோ,தானே ஒரு பாத்திரமாக இயங்கிய ஒன்றையோ மிகச்சுவரஸ்யமான கதையாக வடித்தெடுக்க முடியும் என்பதற்கன சான்றாக நிறுவப்பட்ட கதை ‘பொசா’.இக்கதையின் நாயகன் ஏதோ ஒரு காரணத்துக்காக, நிஜ வாழ்க்கையில் அவரோடு பிணக்கை ஏற்படுத்திக்கொண்டவர்.இந்தக்கதையை அவர் எழுதும்போது பொசா என்றால் என்ன என்று விளக்கம் தந்துவிட்டு கதைக்குள் நுழைகிறார் இளஞ்செல்வன். பொசா என்ற தலைப்பிட்டபின் கதையைச்சொல்லிக்கொண்டு போயிருக்கலாம்.ஆனால் எங்கப்பன் குதிருக்குள் இல்லையென்று சொல்வதுபோல் பொசா என்பது யாரைக்குறிக்கும் என்று சொல்வதிலிருந்தே தோளுறித்துக்காட்டும் அவரின் துணிச்சல் வெளிப்படுகிறது. அவரின் இந்த அறிமுகம் வாசகனை நத்தையின் தலையென கதைக்குள்ளிழுத்துக் கதையை நட்புவட்டத்திலும், கதைக்களம் எடுக்கப்பட்ட வட்டாரத்திலும் பரவலாக பேசவைத்து விடுகிறது.ஏனெனில் அக்கதை அவர்களுக்கு மிக அறிமுகமான ஒருவரின் கதை. அதைப்பற்றி பேசவைத்தது மட்டுமின்றி பாத்திரத்தை ஏளனமாக்கிச் சிரிக்கவும் வைத்திருந்தது. அதற்குப்பிறகுதான் கதையின் எழுத்து விமர்சனத்தையும் தாண்டி தெருச்சண்டைவரை நீண்டுவிடுகிறது.கதையைவிடவும் அந்தத்தெருச்சண்டை பிரபலமாவதற்கு கதையே வழிவிட்டிருந்தது என்பதுதான் கொசுறுச்செய்தி.அடர்த்தியான பாத்திரத்தன்மைக்கு முகாந்திரமான இடத்தைக்கொடுத்து புனையப்பட்ட இக்கதை இன்றுவரை நம்மை பேசவைத்துவிடுகிறது. இந்தக்கதையை வாசித்த பிறகு அவரின் மீதான மோகத்தை என்னுள் கோப்பையில் ஊற்றப்படும் நீர்போல நிரம்பியவண்ணம் இருந்தது..
எழுபதுகளின் இறுதியில் மலேசிய சிறுகதை உலகின் மிகப்பெரிய ஆளுமையாக திகழ்ந்தவர் எம் ஏ இளஞ்செல்வன்.அவரின் இழைப்பு உளி, டுக்கா சித்தா,தெருப்புழுதி..ஆத்ம வீணையின் அமர சுருதிகள்,சேதாரம்,.பாக்கி,நொண்டி வாத்து,வித்தியாசமான ஒருத்தி, போன்ற கதைகள் அவரை மிக உச்சத்துக்குக் கொண்டு சென்றவை. இவற்றுள் டுக்கா சித்தா என்ற சிறுகதை எஸ் பி.எம்.மில் மலாய் மொழியில் சிறப்புத்தேர்ச்சி பெறாத ஓர் இளைஞனின் முற்போக்கான சிந்தனையை முன்னிலைப்படுத்தி பின்னப்பட்ட சிறுகதை.தன்னோடு படித்த, தன்னைவிட குறைவான மதிபெண்கள் பெற்ற மலாய் நண்பர்களுக்கு விரைவிலேயே வேலை கிடைத்துவிட, தான் எவ்வளவு அலைந்தும் வேலை கிடைக்காமல் அவதியுறுவதைக் காத்திரத்தோடு சொல்கிறது கதை.சிறுபான்மையினரை ஒரு பொருட்டாகக் கருதாத அரசின் பிற்போக்கைs சுட்டிக்காட்டுவதோடு, சுயமுயற்சி யாரையும் முன்னுக்கு கொண்டுபோய்விடும் என்பதை தன் காட்டமான கதையாடலின் வழி நீரூபிக்கிறார் இளஞ்செல்வன்.வேலைக்காக நேர்முகத்தேர்வுக்குச்சென்றுவரும் நாயகன் ஒவ்வொருமுறையும் இந்த வேலை கண்டிப்பாய்க்கிடைத்துவிடும் என்று நம்பிக்கையோடு இருக்கும் ஒவ்வொரு வேளையிலும், தனக்கு வரும் கடிதங்கள் ‘டெஙான் டுக்கா சித்தாஞா’ (வருத்தத்தோடு தெரிவிப்பது என்னவென்றால்) என்ற தொடங்கி இந்த வேலை தேர்வில் தான்தோல்விகண்ட செய்தியையே தாங்கி வருவது பின்னாளில் எதிர்பார்த்த வழக்கமாகிவிடுகிறது. மனம் நொந்து நூலாகிபோன சந்தர்ப்பத்தில்தான் தன்னோடு படித்த ஒரு சீன நண்பரை சுங்கைப்பட்டாணி மருத்துவ மனை வாசலில் சந்திக்கிறான் நாயகன்.(அப்போது அவர் வசித்த வீடருகேதான் அந்த மருத்துவமனை இருந்தது)அரசு வேலையை எதிர்பாராமல், தன் தந்தையின் சிறு வியாபாரத்தில் தன்னையும் ஈடுபடுத்திக்கொண்டு தன் வாழ்க்கைப்படிகளில் வெற்றியோடும் வெறியோடும் ஏறிச்செல்வதை அறிந்து ,தானும் சுயகாலில் நிற்க முனைந்து அதில் ஈடுபட்டு வெற்றிநடை போடுகிறான்.ஓய்வு ஒழிச்சல் இல்லாமல் இயங்குவதும்,தான் குடும்பத்தையும் அதில் ஈடுபடவைப்பதும்,தினமும் வியாபாரம் முடிந்து கல்லா கட்டும்போது கிடைக்கும் ஆதாயத்தையும் கணக்குப்பார்த்து, அத்துறையில் தன் ஒளிமயமான எதிர்காலத்தை பார்க்கமுடியும் எனவும் நம்பிக்கைகொள்ளும் நேரத்தில்தான், முன்பு ஒருமுறை அவன் நேர்முகத்தேர்வுக்குச்சென்று வந்த வேலை ஒன்றில் சேரும்படி உத்தரவு வருகிறது.இப்போது கடிதம் எழுதுவது அவன் முறையாகிறது.ஒரு கதையின் வெற்றியை அதன் அலாதியான முடிவு முன்வைத்து உச்சம் அடைகிறது கதை.அப்போது ’டெஙான் டுக்க சித்தாஞா நான் இந்த வேலை ஏற்றுக்கொள்ளமுடியாது, என்று எழுதுகிறான்.கதையை வாசிக்கும் வேலை தேடும் இளஞனுக்குப் புதிய நம்பிக்கை ரத்தம் பாய்ச்சும் கதை இது.கதையில் கண்டிப்பாய் சமூகப்பிரக்ஞை வேண்டும் என்று கேட்பவருக்கும் சரி, கதையின் முடிவு எதிர்பாராத திருப்பத்தை தரவேண்டும் என்று சொல்பவருக்கும் சரி,கதை முடிந்து கடைசி வரியில்தான் தொடங்கவேண்டும் என்று அறிவுறுத்துபருக்கும் சரி, இக்கதை முழு திருப்தியை கொடுத்துவிடுவதில் பின்வாங்கவில்லை.உணர்வுப்பூர்வமாக நகர்த்தப்பட்ட இக்கதை வாசகனை சென்றடைவதிலும் அவனை சுய பரிசோதனை செய்துவைப்பதிலும் முழு வெற்றி பெறுகிறது.
இளஞ்செல்வன் கதை சொல்லும் பாங்கு புதிய பாணியை அறிமுகப்புடுத்தியதால் பரவலான வாசகப்பெருமக்களை சென்று அடைந்தது.இன்றைக்கு கோட்பாட்டியல் பற்றி நிறையப்பேசுகிறோம். இதனை சத்தமில்லாமல் அன்றே அறிமுகப்படுத்தியவர் இளஞ்செல்வன்.அதற்கு மிகபொருத்தமான கதை ‘பாக்கி’.பெண்ணடிமைத்தனத்தையும்,ஆணாதிக்க மனோபாவத்தையும் கதையின் கருப்பொருளாக்கி புனையப்பட்டது. தோட்டப்புறத்துப்பெண்களைக்கதைக்களமாக கொண்ட இது கனையாழி இதழிலும் வெளியிடப்பட்டது.கணவனுக்கு முன்னாலேயே விடிகாலையிலேயே எழுந்து ரப்பர் மர்க்காட்டுக்கு செல்பவள், வீட்டுக்குத்திரும்பிய பின்னரும் வீட்டு வேலையில் மூழ்கி இரவு உறங்கப்போகும்வரை ஒயாமல் வேலை செய்கிறாள்.அக்கடா என்று சிமிந்துத்தரையில் பாயை விரித்து களைப்போடு படுக்கும் தருணத்தில் கள்ளுக்கடையில் குடித்துக் கும்மாளமிட்டுவிtடு வந்த கணவன் அவளை களவிக்காகத் தொடுகிறான்.”இது ஒன்னு பாக்கி இருக்கா” என் முனகியவாறே உடல் களைப்பால் துவண்டுபோன நேரத்திலும் கணவனின் ஆசைக்கு உட்ன்படுகிறாள் மனைவி.பெண்ணிய சிந்தனை சார்ந்த காதாலட்சணத்தைப் பிசிறில்லாமல் பிரதிபலிக்கிறது கதை.பெண் வர்க்கத்தைப் பாலியல் ரீதியாக வன்கொடுமைக்கு உள்ளாக்குவதையும், அவர்களின் உடல் உழைப்பையும் ஈவிரக்கமின்றி உறிஞ்சும் ஆணாதிக்க வழமையையும் கொஞ்சம் அசைத்துப்பார்க்கும் கதையாக இது வெளிப்பட்டிருந்தது. எனக்குத்தெரிந்து மலேசியப் பெண் எழுத்தாளர்கள்கூட, பெண்களுக்கு எதிரான வக்கிரங்களை எழுதியதாக எனக்கு நினைவில்லை.
அவர் எழுதிய முக்கால்வாசிக்கதைகள் இன்றளவும் உயிர்ப்போடு இயங்குபவை.அவரின் கதை சொல்லும் பாங்கு,கதைக்களன்,வீர்யம் மிகுந்த சொல்லாடல் மலேசியக் கதையுலகுக்கு இன்றளவும் பெருமை சேர்ப்பவை.
கோ.புண்ணியவான்