Wednesday, March 2, 2016

ரெ.காவின் வெள்ளைப் பூனையும் கருப்புக் குட்டிகளும்- ஆணாதிக்க வன்மம்

                         கதை இரண்டு

ரெ.காவின் வெள்ளைப் பூனையும் கருப்புக் குட்டிகளும்-  ஆணாதிக்க                                வன்மம்

சமீபத்தில் வேலை தேடி அலையும் ஒரு வயதுப் பெண்ணை  எதேச்சையாக சந்திக்க வேண்டியிருந்தது. என்ன வேலையாக இருந்தாலும் பரவாயில்லை என்று கீழிறங்கி வந்தாள். அவளின் தோற்றம் கரிசனத்தை உருவாக்கிய வண்ணம் இருந்தது. அவளைச் சந்திக்கும் யாருக்கும் கழிவிரக்கம் பிறக்காமல் இருக்காது. அவளை மேற்கொண்டு விசாரித்த்தில் ஒரு மூன்று வயது குழந்தை இருப்பதாகச் சொன்னாள். வயதான அம்மாவையும் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும். ஆனால் கணவனோ பாதைமாறி குற்றச்செயலில் ஈடுபட்டு சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருக்கிறான். எனவே வயிற்றுப் பிழைப்புக்காவது அவளுக்கு வேலை அவசியத் தேவையாகிறது. பெரும் பெரும் பட்டணங்களில் இவ்வாறான அபலைப் பெண்களை அதிகமாகவே எதிர்கொள்ள முடியும். இவர்கள் ஒரு வகையில் ஏமாற்றப்பட்டவர்கள். கனவுப் பருவத்திl காதலுக்கு ஒரு துணை கிடைத்தால் போதும் என்ற அவசரத்தில் சிக்கித் தொலைந்து கொண்டிருப்பவர்கள். அந்தப் பட்டியல் நீண்டது.கொடியது. இவள் போன்ற அபலைகளை  அலைய விடுவதில் பொறுப்பற்ற ஆண்களே காரணம். ஆணாதிக்கம் அடித்தட்டு வாழ்க்கைத் தளத்திலும் கோலோச்சுவதைத் தவிரிக்க முடியாது. பெண்கள் அதிகமாகவும் மோசமாகவும் பாதிக்கப்படுவது சமூகத்தின் அடித்தட்டு வர்க்கத்தில்தான்.
அபலைகளின் குழந்தைக்கும் தனக்கும் அன்றாடம் உணவும்  உறைவிடமும் அவசியம்இந்த அத்தியாசவசியப் தேவை கிடைக்கப்பெறாத போது அவர்கள் மேலும் மோசமான ஆடவர்களிடம் சிக்கி உடலை விற்கும் நிலைக்கு ஆளாக்கப் படுகிறார்கள். குழந்தையைக் காப்பாற்ற வேண்டும். அந்தத் தொப்புழ் கொடி உறவு தன் உதிரத்தின் மிச்சம். அது பசியோடு கையேந்துவதை எந்தத்  தாயாலும்  பொறுத்துக்கொள்ள முடியாது. எனவே இறுதி ஆயுதமாக உடல்தான் அவர்களுக்குப்  பணம் சம்பாதிக்க மூலதானமாகிவிடுகிறது.
ரெ.காவின்இன்னொரு தடவைகதைத் தொகுப்பில் இடம் பெற்ற கதையான வெள்ளைப் பூனைகளும் கருப்புக் குட்டிகளும்அபலைப் பெண்களின் வாழ்வை மையம் கொண்டது.. ஆணாதிக்கம் கோலோச்சும் அடித்தட்டு குடும்பத்தின் கதையும் கூட இது. சில நாட்கள் விட்டு விட்டு வீடு திரும்பும் கணவன் பொன்னுசாமியின் வரவை மிகுந்த ஆவலோடு எதிர்பார்க்கிறாள். அந்த ஆவல் முழுக்க தன் உடல் தேவையைப் பூர்த்தி செய்துகொள்ள ஏங்கும் பாத்திரமாகப் பார்வதியைப் படைக்கிறார் கதை சொல்லிஒரு பெண்ணைக் உடல் இச்சைக்காக ஏங்க வைக்கும் கணவன் பொன்னுசாமியின் மீது வாசகனுக்கு கோபம் பொங்குகிறது. காம ஆசை எல்லாப் தரப்பினருக்கும் பொதுவானதுதான். ஆனால்  ஆண்களைப் போல அதற்காக வெளிப்படையாக முயற்சிக்கும் பெண்களை வேறு மாதிரி அடையாளப் படுத்திவிடுவார்கள். எனவே எல்லா உணர்ச்சிகளையும் அடக்கி வாசிக்க வேண்கடியர்வளாகவே பெண்கள் விதிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.
வெள்ளைப் பூனைகளும் கருப்புக் குட்டிகளும்கதையில் வரும்  அவள் கணவன் அவ்வப்போது தான் வீடு திரும்பும் லாரி ஓட்டுனர். அவன் ஆண் என்ற ஒரே காரணத்தால் தன் உடல் ஆசைகளைத் தீர்த்துக்கொள்ள வாய்ப்பும் வசதியும் திறந்தே கிடக்கிறது. ஆனால் பார்வதிக்கு வேறு வழியில்லை பொன்னுசாமியை மட்டுமே நம்பியிருக்கவேண்டும்பெண்ணுக்கான தேவையை எல்லா விதத்திலும் கணவன் தான் நிறைவு செய்யவேண்டும் என்ற பண்பாட்டுப் பின்புலம் கொண்டது நமது சமூக நடைமுறை. இது ஆண் வர்க்கம் கட்டமைத்த பண்பாடு. அதற்கு அவள் அடிபணிந்தே ஆக வேண்டும்அதுதான் இந்தியப் பெண்களுக்கு விதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. கதையை வாசிக்கும்போது பார்வதியின் மேல் நமக்கு பச்சாதாபம் ஏற்படுகிறது. அவள் அற்றைக் கூலிக்காரி  என்பதால் மட்டுமல்ல தனக்கும் பொன்னுசாமிக்கும் பிறந்த அங்கவீனான ஆறுமுகத்தையும் வாழ்நாள் முழுதும் சுமக்க வேண்டிய கட்டாயத்துக்கு ஆளாக்கப்பட்டு கிட்டதட்ட கணவனால் கைவிடப்பட்டவள்.. இந்த இக்கட்டுக்கெல்லாம் எது வடிகால் என்றால் அவள் ஏக்கமுறும் அவன் தரப்போகும் உடல் சுகத்துக்கு மட்டுமே. அவளை ஏங்கவைக்கும் பொன்னுசாமியின்  பொறுப்பற்ற தன்மை நம்மைச் சினமுறச் செய்கிறது. மனிதனின் பிற உணர்ச்சிக்கு முகாந்திரமான காரணியே காமம்தான் அடிப்படை என்று உளவியல் அறிஞர் சிக்மண்ட் பிராய்ட் சொல்வார்.
 தன் பசியைத் தானே வேலை செய்து தீர்த்துக்கொண்டு கால்கள் சூம்பிய ஆறுமுகத்தையும் பராமரிக்க வேண்டிய கட்டாயத்துக்கு ஆளாக்கிய பொன்னுசாமியின் பொறுப்பற்ற தன்மை கதையில் சொல்லிக் கொண்டு போகும் போது பொன்னுசாமி நமக்கு ஒரு பொறுக்கியாகவே தெரிகிறான்.
கதை பாதி முடிவுற்ற பிறகே கணவன் கதைக்குள் நுழைகிறான். ஆனால் அவன் எப்படிப்பட்டவன் என்ற பிம்பத்தை  அவன் கதைக்குள் வருவதற்கு முன்னரே கதைப் போக்கு லாவகமாகச் சொல்லி விடுகிறது. பார்வதியின் மேல் பச்சாதாபம் ஏற்படும் அதே வேளையில் பொன்னுசாமியின் மேல் வாசகனுக்கு தீராத சினம் உண்டாகிறது. கதையின் சிறிய பாத்திரமாக வரும்   தாயம்மாள் அவசரபவசரகாக  வீட்டுக்குக் கிளம்பும் பார்வதியை நோக்கிய உரையாடல் பொன்னுசாமியின் பாத்திர சித்திரத்தை வரைந்து காட்டிவிடுகிறது.
இன்னிக்கி ராத்திரி இன்னொரு டிரிப் இருக்காம். பத்து பதினோரு மணிக்கெல்லாம் திரும்பக் கிளம்பிடுவாரு. போய் ஏதாவது சமச்சி வைக்கணுங்கா,” என்று பார்வதி சொல்கிறாள். அதற்குத் தாயம்மாள், “ஆமாம் உன் சமயலத் திங்கத்தான் வர்ரான் போ ! ஒன்னத் திங்கவே அவனுக்கு நேரம் பத்தாதுஎன்கிறாள்.
ஆறுமுகத்துக்குப் பொன்னுசாமியை வருகையைப் பற்றி நினைக்கும் போது பயமாகவும் இருந்தது, மகிழ்ச்சியாகவும் இருந்தது என்று கதாசிரியர் சொல்லும்போதே பொன்னுசாமி நல்ல தகப்பன் இல்லை என்று வாசகனுக்குத் தெள்ளத் தெளிவாக்குகிறார். அவன் நல்ல அப்பனும்  இல்லை, நல்ல கணவனும் இல்லை. அப்படியானால் பொன்னுசாமிக்கும் பார்வதிக்குமான உறவிலும்  சிக்கல் இருக்கிறது என்ற முன் அபிப்பிராயத்தை வாசகன் மனதில் ஏற்றி விடுகிறார்.
பொன்னுசாமி கதைக்குள் வந்தவுடன் வாசகன் கட்டமைத்து வைத்திருந்த அவன்  பிம்பத்தைவிட பல மடங்கும் மோசமானவனாக இருக்கிறான். அவளின் உடலாசையை நிறைவாகத் தீர்த்தானா என்பதில் சந்தேகம் வருகிறது. அவன் வந்த நோக்கம் வேறு. தாயம்மாள் கோடி காட்டியது போல பொன்னுசாமிக்கு வேறு எங்கோ தொக்கு தொடர்பு இருக்கிறது. அவனுக்குப் பார்வதி ஒரு பொருட்டே அல்ல. எனவே அவன் இம்முறை வந்த நோக்கம் பார்வதி எதிர்பார்த்தஅதற்காகஅல்ல. அவள் கழுத்தில் இருக்கும் தங்கச் சங்கிலிக்காக அவன் வந்திருக்கிறான். வீட்டில் வறுமை தாண்டவமாடுவது அவனுக்குத் தெரிந்தும், அவளிடம் எஞ்சியிருக்கின்ற ஒரேசொத்தானசங்கிலியை அபகரிப்பதே அவன் நோக்கம். அதனை பொத்திப் பொத்தி காப்பது ஆறுமுகத்தின் எதிர்காலத்துக்காக. பாவம் பார்வதி அந்த அல்ப சங்கிலி ஆறுமுகத்தை எவ்வளவு தூரம் காப்பாற்றும்? ஆனாலும் அது ஒன்றூதான் பாக்கி. அது காப்பாற்றும் என்று அவளின் நம்பிக்கையின் மீது நமக்கு பரிதாபம் உண்டாகிறது. அவள் சங்கியைக் கொடுக்க மறுக்க அவன் வன்முறையில் அதனைக் கைப்பற்றுகிறான். பின்னர் அவளை அப்படியே நிர்க்கதியாய் விட்டு விட்டுக் கிளம்பிவிடுகிறான். ஆறுமுகத்துக்கு அவன் அம்மாவுக்கும் அப்பாவுக்கும் நடக்கும் சண்டை பிடிக்காமல் அவன் தான் வளர்த்து வந்த பூனைக் குட்டிகளை எடுத்து பொன்னுசாமியின் மீது வீசுகிறான். அப்பாவின் வருகையை நினைக்கும்போது  தனக்குப் பயமாகவும் இருக்கிறது என்று கதை சொல்லி சொன்னதன் பொருள் இப்போது புரிந்து விடுகிறது. அவள் பாதுகாத்து வந்த ஒரே சொத்தையும் கருணையில்லாமல் பிடுங்கிச் சென்ற பொன்னுசாமி மீண்டும் வருவானா என்பதில் சந்தேகம் வலுக்கிறது. அவன் வரமாட்டான் என்றால் பார்வதியின் கதியும், ஆறுமுகத்தில் நிலையும் கேள்விக்குள்ளாகிறது. இத்தனை நாள் ஆறுமுகத்தையும் தன்னையும் அவள் உழைப்புதானே காப்பாற்றியது. இனியும் அப்படித்தான் என்ற முடிவுக்கு நாம் வந்துவிடுகிறோம். அவளின் இருண்ட எதிர்காலம் நம் கண்முன் விரியத் துவங்குகிறது. அலைகழிக்க வைக்கும் ஒரு முடிவை வாசகனுக்குக் கொடுத்து விட்டு கதை சொல்லி போய்விடுகிறார்கதையின் முடிவே ஒரு புதியதொடக்கத்தைவாசகன் மனதில் ஏற்றிவிடுகிறது. வெள்ளைப் பூனையும் கருப்புக் குட்டிகளும் கதையை நினைக்கும் போதும் அபலைகளை உற்பத்தி செய்யும் பொறுப்பற்ற ஆண் சமூகத்தின் மேல கோபம் பீறிடுகிறது. பார்வதி போன்றவர்களை நிர்க்கதியாக்கி சீரழிவுக்குக்கொண்டு செல்லும் ஆண்களை எப்படிச் சொல்வது? பொறுக்கிகள் என்று சொல்லாமா?
இத்தருணத்தில் ஒன்றைச் சொல்லவேண்டும். என் நண்பர், ஒரு விலைமாதை பேட்டி எடுக்கச் சென்றிருக்கிறார். அப்போது அவள் கற்பினியாக இருக்கிறாள்.” எப்படிங்க இந்த எட்த்துக்கு வந்தீங்க?” என்று கேட்கிறார் அவர். அதற்கு அவள் சொன்ன பதிலில் நாம் அதிர்ச்சி யடைகிறோம். “வெளியே என் புருஷன் காத்திருக்கிறான். அவனப் போய்க் கேளு அவன் சொல்லுவான்,” என்றாளாம். பாவம் பார்வதிக்கு இந்த நிலை ஏற்பட்டு விடுமோ என்ற பயத்தை வளர்த்துவிட்டுச்  செல்கிறது ரெ.கா மேற்சொன்ன கதை.
(20.3.2016 ல் மலாயா பல்களையில் நடக்கும் ரெ.கார்த்திகேசு கருத்தரங்கை முன்னிட்டு எழுதப்பட்ட விமர்சனக் கட்டுரை.)


  




Tuesday, March 1, 2016

சிதையும் முன் அபிப்பராயங்கள் ( டாக்டர் ரெ.கார்த்திகேசு)

சிதையும் முன் அபிப்பராயங்கள்
டாக்டர் ரெ.காவின் கொல்லவரும் புலி’.
கோ.புண்ணியவான்

இந்த மார்ச் மாதம் 20ல் மலாயா பல்கலைக் கழகத்தில் நடக்கவிருக்கும் டாக்டர் ரெ.கா படைப்பின் மீதான இலக்கிய கருத்தங்குக்கு அவரின் சிறுகதைகள் குறித்தான கட்டுரை எழுத, ‘இன்னொரு தடவைசிறுகதைத் தொகுப்பைப் பலமுறை தேடியும் என் வீட்டு நூலகம் தேடிக் கொடுக்க மறுத்தது. வேலைக் காரியின் மேலும் வீட்டுக்காரியின் மேலும் கோபம் வந்தது. நூல்களைத் தூசு தட்டி அடுக்க வேண்டும் என்ற கட்டளைக்கு நூல்களை அடுக்களைப் பாத்திரங்கள் போல அடுக்கிவைத்து நல்ல பேர் வாங்கிக்கொண்டாள் வேலைக்காரி. பிற நூல்கள் கிடைத்துவிட்டன. ‘இன்னொரு தடவையைப்பல தடவை தேடியும் கிடைக்கவில்லை. சலித்து கைவிட்டுவிட்டேன். கிடைத்த நான்கு தொகுப்புகளை வைத்து கட்டுரையை முடித்தேன். ஆனால் எனக்கு நிறைவளிக்கவில்லை. எல்லாக் கதைகளையும் அலசி ஆராய வாய்ப்பில்லையே என்ற ஆதங்கம்தான் காரணம். கட்டுரையையும் அனுப்பியாயிற்று. ஒரு மாதம் கழித்து ஒரு நண்பர் பேரவைக் கதைகள் நூல் வேண்டுமென்று கேட்டார். அதைத் தேடப் போய்இன்னொரு தடவைசிக்கியது. இங்கேதான் எங்கேயோ பதுங்கி இருக்கிறது என்ற என் அனுமானம் வீண் போகவில்லை. ஒன்றைத் தேடும் போது கிடைக்காமல் பிறவற்றைத் தேடும்போதே முன்னர் தேடியது கிடைப்பதென்பது பெரும்பாலும் நடக்கக் கூடியதுதான். தேடல் எப்போது ஒரு முனையை நோக்கிப் பயணிப்பதில்லை அவை கிளை விடும். கிளகளில்தான் சுவாரஸ்யம் கிடைக்கும். அதுதான் தேடலின் மகத்துவம். ரெ.கா கதைகளைகத் தேடுவதிலும்  அந்த மகத்துவம் கிட்டும்.
இன்னொரு தடவையில்ஐந்தாறு கதைகளை வாசித்த பிறகு,பல பக்கங்கள் தள்ளி உறுமிய வண்ணம் இருந்த  ‘கொல்ல வரும் புலியை வாசிக்க உந்துதலை புறந்தள்ள முடியவில்லை . புலி என்ற சொல் என் விரட்டிக் கொண்டே இருந்தது. புலி என்ற சொல்லே கிலியைக் கிளப்பக் கூடியது. அது அடர்காட்டுப் புலியாக இருந்தாலும் சரி, விடுதலைப் புலியாக இருந்தாலும் சரி. 2001ல் வாசித்த நினைவில், அதன் கதைப் பொருள் விடுதலைப் புலிகள் சம்பந்தமானது  என்றே  நினைவுறுத்திக்கொண்டிருந்தது. வாசித்து முடித்த பிறகே விடுதலைப் புலிக்கும் இக்கதைக்கும் தொடர்பில்லை என்று முடிவுக்கு வந்தேன்.
கதையில் பேராசிரியர் பொன்னம்பலம்  தஞ்சாவூருக்கு தமிழ் ஆராய்ச்சி மாநாட்டுக்க்கு ஒரு கட்டுரையை அனுப்பி வைக்கிறார். தஞ்சை பல்கலையிலிருந்து மாநாடு நடக்கும் நாள் வரை கட்டுரை ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது பற்றியோ, மாநாட்டு அழைப்போ எதுவுமே வரவில்லை. மூன்று முறை மின்னஞ்சல் அனுப்பியும் அங்கிருந்து எந்த சமிக்ஞையும் வரவில்லை. காத்திருந்து காத்திருந்து விசா பெற்ற பின்னர், தமிழ் நாட்டையும். ஆராய்ச்சி மாநாட்டையும் ஆர்வத்தோடு தரிசிக்கக் டிக்கட் வாங்கி சென்னைக்குப் பறக்கிறார்.  கிட்டதட்ட அழையா விருந்தாளியாக புறப்பட ஆயத்தமானபோதே ஏதோ தப்பு நடக்கப் போகிறது என்ற முன் அனுமானம் வாசகனை வந்தடைகிறது. கதைப்பொருளை வாசகனுக்குக் கடத்தி அவனை கதைக்குள் கவனப்படுத்த முயல்வது ஒரு நுணுக்க வகை கதை சொல்லல் முறை. பேராசிரியருக்குத் தமிழ் நாட்டுக்கு முதல் பயணம் இதுஎனவே தமிழ் நாட்டைப் பற்றிய அவரின் முன் அபிப்பிராயங்கள் அவரை ஒரு தூய்மையான கற்பனை உலகை கனவு காண வைக்கிறது. தமிழனுக்கு தமிழ் நாட்டுக்கான முதல் பயணம் பெரும்பாலும் ஒரு கனவுலகை நிர்மாணித்துக் கொள்ளும். தன் முன்னோர் பிறந்த மண் என்ற நுண்ணர்வும். தன்னுடைய மரபணுக்கள் அங்கிருந்தே தனக்குள் கிடைக்கப் பெற்ற  பெருமையும், வள்ளுவர், கம்பர், அப்பர் சுந்தரர், ஆளுடைப்பிள்ளை, மணிவாசகர், பாரதி என்ற தழிழ் தொன்ம ஆளுமைகள் தம் நினைவை பெரு பிம்பங்களாக வரிசை பிடித்து நிற்க அவர் அம்முடிவை எடுக்கிறார். தமிழ் பிறந்த மண் என்ற உயர் எண்ணம் தமிழ் நிலத்தை பெருமையோடு நினைக்க வைக்க, அந்த எண்ணங்களே அவரின் கால்களை இழுத்த வண்ணம் இருக்கின்றது. அவர் ஆர்வம் அந்த மண்ணின் மீதும், அதனை அள்ளி வழங்கிய தமிழின் மீது பாலைப் போலப் பொங்கிக் கொண்டே இருக்கிறது. அந்த ஆர்வத்தோடே கடல் கடந்து பயணம் செய்கிறார்.
      பெரும்பாலும், கதைக்குள் மனிதப் பாத்திரங்களே மைய இடத்தைப் பிடித்துக்கொள்ளும். இக்கதையில் வரும் பொன்னம்மபலம் ஒரு உதிரி பாத்திரமாகவே இருக்க கதைக் களம் பெருவாரியான மையத்தை தன்வசம் கொண்டிருந்தது. கதைக் களத்தை மையப் பொருளாக கட்டமைப்பது சிரமம். பாத்திரங்களுக்கு உயிரோட்டத்தை கொண்டு வருவது எளிது. ஆனால் கதை நடைபெறும் நிலத்துக்கு ஜீவனைக் கொண்டுவந்து காட்டுவது அத்துணை எளிதல்ல. அவருக்கு அது எளிமையாக்க் கைகூடியிருக்கிறது.
முதல் பயணம் என்பதால் தமிழ் நாட்டை தன் கற்பனை மூலம் ஒருஆளுமைச்”  .சித்திரமாக வரித்துக் கொள்கிறார். அது எத்தனை பெரிய தவறு என்பதைக் கதை வளர்ச்சியில் நிரூபித்துக் கொண்டே வருகிறார். சென்னை விமான நிலையத்தை அடைந்து வெளியே வந்ததும் ,டேக்சி டிரைவரின் சேரி மொழி அவரைச் சற்றே விதிர்க்கவைக்கிறது. அவர் எதிர்பார்த்த  தமிழ்  இதுவல்ல! தமிழ் நாட்டிலேயே தமிழ் சிதைந்து கிடப்பதைக் கேட்டு ஆரம்பத்திலேயே அதிர்ச்சியடைகிறார். சென்னையிலிருந்து தஞ்சைக்குத் வாடகைக் கார் சேவையைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்ற இக்கட்டான நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டு, அவர் தமிழ் நிலத்தின் மேல் வைத்திருந்த நல் அபிப்பிராயம்  உடைந்து நொறுங்குகிறது. வேறு வழியில்லாமல் டேக்சி ஓட்டுனரின் தொடர் தொல்லையைத் தவிர்க்க பயணம் செய்கிறார். இடையில் உணவுக் கடையின் அசுத்தமும், பயணத்தின் போது உண்டாகும் நெரிசலும், டேக்சியை மாடு முட்டி உண்டாகும் கலேபரமும், அதனால் உண்டாகும் நேர விரயமும் பொன்னம்பலத்தை நிலைகுலைய வைக்கிறது. தஞ்சையைக் கால விரையமின்றி அடைய, மாடு முட்டி டேக்சிக்கு உண்டான பாதிப்புக்கு தானே பணம் அழுது தொடர்ந்து பயணம் செய்கிறார். வளாகத்தை அடைந்ததும் ஓட்டுனர் கூடுதல் வாடகை கேட்டுத் தொல்லை தரும்போது , அவர் அந்த மண்ணின் மீது வைத்திருந்த உயர் அபிப்பிராயம் மேலும் சிதைவதைக் காண்கிறோம்.
    உலகத் தமிழ் ஆராய்ச்சி மாநாட்டை நடத்துபவர்களின் பொறுப்பற்ற தன்மையையும் மொழி சார்ந்த அவரின் கனவை மேலும் உடைத்தெறிகிறது. இதுதான் தான் அபாரமாகக் கற்பனை செய்த தமிழ் நாடா என்று வெறுப்போடு இருக்கும் தருணத்தில் காவல் அதிகாரிகள் பொன்னம்பலத்தை விடுதலைப் புலி என்ற சந்தேகத்தின் பேரில்  உடனடியாக மலேசியாவுக்கே கிளம்பிப் போக கட்டளை பிறப்பிக்கிறார்கள். கொல்ல வரும் புலி இங்கே எது என்று நாம் முடிவெடுக்கும் தருணம் வந்துவிட்டது. அதனை வாசகனின் அனுமானத்துக்கு விட்டு விடுகிறார். விடுதலைப் புலி என்ற சந்தேகிக்க நேரும் காரணம் ஒன்றைக் கதைக்குள் செருகி வைத்தாலும் , கதைப்படி அது ஒரு காரணமே அல்ல. அவர் பயணத்தில் தமிழக மண்ணில்  நடக்கும் கதைக் களத்தையே புலியாகக் கட்டமைத்து விடுகிறது. விடுதலைப் புலியைவிட தமிழையும் அதன் விழுமியங்களையும், தொன்று தொட்டு வரும்  பண்பாட்டையும் மொழியையும் இன்றைய தமிழகம் சிதைப்பதையேகொல்ல வரும் புலிஎன்ற குறியீட்டின் வழி காட்டுகிறார். தான் மனதளவில் நிறுவிய தூய்மைவாத  நிதர்சனம் மெல்ல மெல்ல நிலைகுலைந்து போவதை கதை நெடுகிலும் நேர்த்தியாகச் சொல்லப்படுகிறது.
    தமிழக பயணத்தின் போது பொன்னம்ம்பலத்துகு உண்டாகும் கெடுபிடிகளை வாசகன் சமன் செய்து கொள்ள கதையின் ஊடுபாவாக நகைச்சுவையும் உண்டு.  அவர் ஏறி அமர்ந்த டேக்சி மோசமான நிலையில் இருக்கிறது, டேக்சியில்  இந்து தெய்வங்கள் படங்களைப் பார்க்கிறார், இந்த மோசமான நிலையில் இருக்கும் டேகிசியின் பயணிகளைக் காப்பாற்றத்தான் இத்தனை தெய்வங்கள் படம் வைக்கப்பட்டிருக்கிறதோ என்று சொல்லும்போது நமக்கு பயண இடர்களினூடே சிரிப்பும் வரத்தான் செய்கிறது. ‘பேமாணிஎன்று டேக்சி ஓட்டுனர் தன்னைத் திட்டிய  சொல்லின்  பொருளை தஞ்சை பல்கலை நூலகத்தில்,தான் தேடவேண்டும் என்று ஒருகட்டத்தில் சொல்வதிலும் பகடி இருக்கத்தான் செய்கிறது.
      ஒரு செம்மொழியின் சொந்தக்காரர்களே அதன் விழுமியங்களை புறந்தள்வதைச் சகித்துகொள்ளாத மனநிலையே  கதை நெடுக்கக் காண்கிறோம். தனக்குப் பிறந்த சிசுவை தானே வதை செய்வது எவ்வளவு தன்னிரக்கமற்றதோ அவ்வளவு கொடுமையானது சுய தாய்மொழிப் பண்பாட்டுக் கொலை. கொல்ல வரும் புலி காட்டில் இல்லை நாட்டின் நிலமிங்கும் சுற்றி அலைந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. படைப்பாளன் நிறுவிக்கொள்ளும்முன் அபிப்பிராயங்கள் சிதையும் தருணம் அறச்சீற்றம் கனன்றெரியத்தான் செய்கிறதுகொல்ல வரும் புலியில்’.