Saturday, January 5, 2013

3.சீனப் பெருஞ்சுவர்



உள்ளபடியே நாங்கள் கோலாலம்பூரிலிருந்து பெய்ஜிங் நகருக்குக் கிளம்பிய போது மாலை மணி 6.30. காலை மணி11.00 அல்ல. முன்னர் சொன்னது தவறு. பெய்ஜிங் மாநகரின் விமான நிலையத்தை வந்தடைந்தபோது நள்ளிரவைத்தாண்டி விட்டிருந்தது. இரவு மணி 1.00 இருக்கலாம். மலேசியாவுக்கும் சீனாவுக்கும் நேர வித்தியாசம் ஒரு 15 நிமிடங்கள்தான். அங்குள்ள கடிகார கணக்குப்படி. அது ஒன்றும் பெரிய வித்தியா.லேசியக் கடிகார நேரம்தான் அங்கேயும்.

விமானத்தில் இரவு உணவு கொடுத்தார்கள். முன்கட்டணம் வசூலித்த பணத்தில்தான். பரவாயில்லை பசிக்கு இறங்கும் சுவைதான்.
வந்திறங்கியதும் பசி வயிற்றைக் கிள்ளியது. எங்களின் சுற்றுப்பயண வழிகாட்டி தன்னை மைக்கல் என்று அறிமுகப் படுத்திக் கொண்டான். வெளியே இரண்டு மணி நேரம் காத்திருந்ததாகச் சொன்னார். சற்றும் தாமதிக்காமல் மெரியோட் 5 நட்சத்திர விடுதிக்கு ஒரு வேனில் அழைத்துச் சென்றார். விமான  நிலையத்திலிருந்து ஒன்றரை மணி நேர ஓட்டம். பெய்ஜிங் மாநகரம் ஒளி வெள்ளத்தில் பூத்திருந்தது. பனி கொட்டிக்கொண்டிருந்தது. விமானத் தளத்தின் வாசலிலிருந்து வேன் வந்து நின்ற இடத்துக்கு ஒரு மூன்று நிமிட நேர நடைதான். அந்த மூன்று நிமிட நேரத்தில், முழுதாய் மூடிக்கொண்டிருந்த எங்களாலேயே குளிரைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை! சில்லிட்ட காற்று முகத்தில் அறைந்தபோது முகம் உறிந்துவிட்டது. நல்ல வேளையாக வேனில் ஹீட்டர் இருந்ததால் சமாளிக்க முடிந்தது. வெளியே அந்த அதிகாலை வேளையில் குளிர் -12 ஐ அடைந்திருந்தது என்று சொன்னார் மைக்கல்.

வெளியே சில இடங்களில் பனி உறைந்து வெள்ளைச் சால்வைபோலப் படர்ந்திருந்திருந்தது. பிள்ளைகள் பனியைக் கண்டதும் குதூகளித்துக் குதித்தார்கள்.

பனிவெளிதானே (பனிப்பொழிவுதான்) மலேசியாவுக்கும் சீனாவுக்குமான பெரிய இடைவெளி! குளிரை உணர்வதுகூட உல்லாசப்பயணத்தில் ஒரு நோக்கம்தானே! ஒரு நோக்கம் என்று சொல்வதைவிட முக்கிய நோக்கம் அல்லவா! பருமாற்றம்தானே ஒரு நாட்டைப் பிறிதொரு நாட்டினின்றும் வேறொன்றாய்க் காட்டுகிறது. மக்களின் வாழும் சூழல், கலாச்சாரம், பழக்க வழக்கம், மண்ணின் தோற்றம் என்ற அக புற வாழ்வின் வித்தியாசங்களை  மையமிட்டுக் காட்டும் போதுதானே ஒரு இடம் நம்மை வசீகரம் செய்கிறத்!  ஆண்டு முழுதும் கிட்டதட்ட ஒரே மாதிரி சீதோஷ்ணத்தைக் கொண்ட மலேசியாவிலிருந்து, நான்கு வெவ்வேறு சிதோஷ்ண மாற்றத்தைக் காணும் சீனா போன்ற நாடுகளுக்குப் பயணம் போவது இந்த வித்தியாச தருணத்தை அனுபவிக்கத்தானே!

விடுதியைப் போய்ச்சேரவும், நான்கு அறைகளின் சாவிகளைப் பெற்றுக்கொண்டு அறைக்கு சென்றடையும் போது மணி மூன்றாகிவிட்டது. மறுநாள் காலை பதினோரு மணிக்கு வேன் வெளியே காத்திருக்கும் என்று சொன்னார் மைக்கல். விடுதியில் காலை பதினோருவரை பசியாறும் நேரம் என்றும் மைக்கல் சொன்னது கொஞ்சம் நிம்மதியாகத் தூங்கலாம் என்று நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட வைத்தது!









நாளை பகலில் சீன தேசத்தைப் பார்க்கப் போகும் ஆவலோடு படுக்கைக்குச் சென்றேன்.

Thursday, January 3, 2013

2. சீனப் பெருஞ்சுவரை நோக்கி ஒரு பயணம்

 
 
20 டிசம்பர் வீட்டிலிருந்து கிளம்பி மூன்று கார்களில் கோலாலம்பூருக்குப்
புறப்பட்டோம். 2 கார்களில் புறப்படலாம் என்ற எண்ணத்துக்கு  தடிமனான குளிராடைகள் குறுக்கே நின்றன. முதல் நாள் இரவில் உறவினர் வீட்டில் தங்கிவிட்டு மறுநாள காலை விமான ஏறுவதாகத் திட்டம். மூன்று கார்களையும் ஏழு நாட்களுக்கு விமான நிலையத்தில் பார்க்கிங் செய்வதற்கான கட்டணம் மிச்சம். உறவினர்களே விமான நிலையத்தில் விட்டுச்சென்று 27ம் நாள் வந்து ஏற்றிக்கொண்டனர். பாவம் சிரமம்தான்.வேலையிலிருந்து விடுப்பெடுத்து  முகம் கோணாமல் உதவியாக இருந்தனர்.
                விமானத்தில் ஏறி அமர்வதற்கு முன்னர் பூர்வாங்க வேலைகளையெல்லாம் முடிப்பதற்குள் போதும் போதும் என்றாகிவிட்டது. எங்கள் பயணப் பைகளின் சுமை 5 கிலோ கூடிவிட்டிருந்தது. அதற்கு ஒரு கிலோவுக்கு 50 ரிங்கிட் விதித்தார்கள். நான் சொன்னேன் கைப்பைகள் ஒவ்வொன்றும் 7 கிலோக்கள் இருக்காது. கூடுதல் சுமையை கைப்பைகளில் போட்டுக்கொள்ளலாமென்று.
என் இரு மகன்களும்  "ச்சும்மா போங்கப்பா நாங்க பாத்துக்கிறோம், வந்துட்டாரு கஞ்சத்தனத்த காட்ட" என்று விரட்டினர்.

"தண்டத்துக்கு 250 ரிங்கிட் கட்டாதீங்கடா!" என்றேன்.

என்னைப் பார்த்து முறைத்தார்கள். அவர்களுக்கு எங்கேயும் பேரம் பேசிவிடக்கூடாது. அது அவர்கள் கௌரவத்துக்கு பங்கம் ஏற்பட்டுவிடுமென்ற பயம்.

 நான் சொன்னேன்.... "புள்ளைய்ங்களா டோனி பெர்நாண்டஸ் நாட்டுல பத்து பணக்காரன்ல ஒருத்தர், அவர முதல் நிலை பணக்கரனாக்கப் பாக்குறீங்களே என்றேன்,"

"ஆவட்டுமேப்பா! நம்ம ஆள்ள ஒருத்தர் ப நம்பர் ஓன் பணக்காரரா வர்ரதுல ஒங்களுக்கு ஏன் வயித்தெரிச்ச?

"இப்படியே போனா எம்புள்ளைங்க நீங்க ஆகக் கடைசி பத்து
ஏழைகள் பட்டியல்ல வந்துடுவீங்களேப்பா! என்றேன்.

"ஆமாம்பா 250 ரிங்கிட்ல நாங்க ஏழையாயிடுவோம் ல?"

"இப்படியே வீண் செலவு பண்ணா? ஒங்க கௌரவ குறைச்ச ஒருத்தன மேலும் பணக்காரனாக்குதுன்னா... அது எவ்ளோ பெரிய தியாகம்டா சாமி.." என்று சொல்லிக்கொண்டே வெளியாகிவிட்டேன். இல்லை, இல்லை, வெளியாக்கப் பட்டேன்.

கடைசியில் பிடிவாதமாய் டோனியை மேலும் 250 ரிங்கிட் பண்க்காரனாக்கி விட்டார்கள் என் தங்கங்கள். அடுத்த ஆண்டு கோடீஸ்வர்னகள் பட்டியலப் பாக்கணும்!
கஷ்டப்பட்டு சம்பாதிச்ச காச இப்படி சாம்பலாக்கறானுங்களே.

என் வயிற்றெரிச்சலை என் மனைவியிடம் வந்து கொட்டினேன்." நீங்க என்னா பண்ணிக்கிட்டு இருந்தீங்க... பராக் பாத்தீங்களா..? என்றாள்.

"கடைசில இவனுங்க செய்யுறத் பராக் பாக்குற அளவுக்கு ஆக்கிட்டனுக்களே! .. "என்று முனகினேன்.

டோனி பெர்னாண்டஸ நக்கலடிச்சு யாரோ என் மின்னஞ்சலுக்கு அனுப்பிய ஒரு கதையைய விமானம் பறக்கும் போது என் பேரப்பிளைகளிடம் சொன்னேன். இப்போ அதுங்கத்தான் நம்ம பேச்ச கேக்குதுங்க! வெளங்கலன்னாளும் பராவால்ல!

டோனி கடைத்தெருவுக்குப் போறாரு. அங்க ஒரு கடையில ஒரு மக் பியர் ஒரு ரிங்கிட்னு போட்டிருக்கு. மனுஷன் ஆர்வமா கடைக்குள்ள நுழைறாரு.
                    
ஒரு மக்பியர் உண்மையிலியே ஒரு ரிங்கிட்டான்னு கேட்டாரு...

",யெஸ் சர்." என்றார் ஒரு அழகான பனணிப்பெண்.

ஒரு மக் பியர் வாங்கிட்டு  மேசைக்கு வந்து நாற்காலிய இழுத்து உட்காருகிறார்.

பணிப்பெண் வந்து," சர் உட்காரு இடத்துக்கு 2 ரிங்கிட் சார்ஜ்" என்றாராம்.

"ஓ அப்படியா," என்று 2 ரிங்கிட் கொடுத்தாராம்.

பிறகு தன்னுடைய மடிக்கணினியைத் திறந்து தன் பணிகளில் மூழக, மீண்டும் பணிப்பெண் சொன்னாராம், "சர் இங்க லேப் டோப் பாவிக்க 2 ரிங்கிட் கட்ட
ணம் சார்," என்றாளாம். மனுஷன் முனகிக்கொண்டே 2 ரிங்கிட் கொடுக்கிறார்.
பிறகு வைபை மூலம் இணையத்தைத் தொடக்குகிறார். மீண்டும் பணிப்பெண் வந்தாராம்.

"என்ன வைபைக்கு  2 ரிங்கிட்டா?" என்றாராம்.

"யெஸ் சர், " என்று கூறிக்கொண்டே 2 ரிங்கிட்டை வாங்கி விடுகிறார்.

இப்படித்தான் ஏர் ஏசிய  ஏறுவதற்கு முன்னாலும் பின்னாலும் பயணியை ஏர் உழுது  புரட்டி எடுத்து தோண்டி எடுத்துவிடுகிறது!

டோனி பெர்னாண்டஸ் ஐயா நீங்க மலேசியாவில் முதல் நிலை பணக்காரனாக என் முதற்கண் வாழ்த்துகள்! நம்ம ஆளுல்ல!

 ஐந்தேமுக்கால் மணி நேரத்தில் பெய்ஜிங் விமான நிலையத்தை அடைந்தோம். விமான சன்னல் கண்ணாடியைத் தொட்டுப் பார்த்தேன். சில்லிட்டிருந்தது.

விமான நிலையத்தில் கஸ்டம்ஸ் கிளியரண்ஸ் கஷ்டத்தில்தான் முடிந்தது. மலாய்க்காரர்கள் நிறைய பேர் சீனப் பயணத்தை மேற்கொண்டிருந்தடனர். எனக்குத் தெரிந்து சிலாங்க்கூர், பினாங்கு, ஜோகூர், கோலாலம்பூர் என் பல இடங்களிலிருந்து கூட்டங் கூட்டமாய் விமான நிலையத்தில் பார்த்தேன். அவ்விமானத்தில் முக்கால் வாசி இடத்தை அவர்களே பிடித்திருந்தனர். கொடுத்து வைத்தவர்கள்- அரசால்!
கஸ்டம்சில் ஒரு மலாய்கார வாலிபனை வெகு நேரம் துழாவித் துழாவி எதையோ கேட்டுக் கொண்டிருந்தனர்-புகைப்படத்தைப் பார்த்தவாறு!
என் பாஸ்போர்ட்டில் உள்ள புகைப்படத்தைப் பார்த்தேன். அதில் என் தலை முடியும் மீசையும் இள'மை'யாக இருந்தது. வரும் அவசரத்தில் வெள்ளையைக் கருப்பாக்க மறந்திருந்தேன். அது செம்பட்டையாகவும், சில பல வெண்மையாகவும் நிறம் மாறிவிட்டிருந்தது. இந்த 'மசிரே' என்ன பிடிச்சு கொடுத்திரும்மோன்னு பயம் வந்துவிட்டது.....புது இடம்... நம்ம ஆளுங்க சீன சிறையில் கடத்தல் குற்றங்களுக்காக 'மோய்" (தமிழ் நாடுன்னா கலி) குடிக்கிறாங்கன்னு நம்வெளியுறவு துணை அமைச்சர் ......... பிள்ளை ஒரு கூட்டத்தில் சொன்னது நினைவுக்கு வந்து விட்டது.
" மாட்னா மவனே                         அவ்வளதாண்டா   .....ன்னு!"  நிறைய தமிழ் பட வீராவேச வசனக்கள் இந்த நேரத்தில் நினைவுக்கு வருமா....

                                      என் மனைவி, மருமகன், பேரப்பிள்ளைகள்
 
                                   என் கடைசி பேரப்பிளை விதுரனோடு என் மனைவி
                                                  என் மூன்று வாரிசுகள்
 
                                                 நவீனா என் முதல் பேத்தி

தொடரும்...... 

Tuesday, January 1, 2013

சீனப் பெருஞ்சுவரை நோக்கி ஒரு பயணம்

    டிசம்பர் 21 - 27 வரையிலான சீனப் பயணம்
                                                          சீனப்பெருஞ்சுவரில்





                                           என் மகளும் மருமகனும்
என் பேரப்பிள்ளைகளில் மூவர்


“கடுமையான  குளிர் காலத்தில சீனாவுக்குப் போலாங்கிறியேஸ குளிர இந்த ஒடம்பு தாங்குமாஸ?” என்று சீனப் பயணத்துக்கான ஏற்பாடுகள் செய்த என் மூத்த மகனைக் கேட்டேன்.

“என்னாப்பா என்னமோ எவர்ஸ்ட் மலை உச்சிக்கு கொண்டு போற மாரி பேசுறீங்க! ச்சும்மா வர்ரீங்களா” என்றே கையைப் பிடித்து இழுத்துச் செல்லாத குறையாய் விட்டேத்தியாய் பேசுவான்.

“எங்களுக்கெல்லாம் வயசான ஒடம்புடா, சீக்கு செவாப்பெல்லாத்துயும் வா வா வந்து ஒட்டிக்கன்னு  வலிய போய் வரவேற்கிற ஒடம்பு ,” என்றேன்.

“எம்பது வயசுல இமய மலையெல்லாம் ஏர்றாங்க, அவங்கல்லாம் நல்லாத்தான் இருக்காங்கஸ. ஒங்களத்தான் அதிசயமா வந்து தாக்குதான்” என்று வாயை அடைத்தான். என் மேல் அவனுக்கென்னவோ பழைய கோபம் இருக்கலாம்!

 அவன் எங்கேயாவது சுற்றுப்பயண ஏற்பாடு செய்தால் எனக்கு ஒரு அதிர்ச்சித் தகவலாகவே இருக்க வேண்டுமென்றே பொத்திப் பொத்தி வைத்து கடைசி நேரத்தில் குண்டைப் போடுவான். அது எங்களுக்கு ஒரு இன்ப அதிர்ச்சியாக கொடுக்க வேண்டுமென்று என்ணுவான் போலும்! அதனால் பாஸ்போர்ட்டை ரகசியமாக எடுத்துச் சென்று டிக்கட்டுக்கு பதிவு செய்துவிட்டு, விசாவுக்குப் நிழற்படத்தையும் கொண்டு சென்று எல்லாவற்றையும் முடித்த பின்னரே ரகசியம் அவனிடமிருந்து கசியும்.

என் வயதையொத்த நண்பர்கள்,” சீனாவுக்கு இந்த நேரத்துல யாரும் போக மாட்டாஙக..அங்க மைனஸ் 5, 6, 7 ன்னு குளிர் பதிவாகுது. இந்த நேரத்துல போறேங்கிறீங்கஸ?” என்று அச்சுறுத்தினர். நண்பர்கள் இதை விடப் பெரிய கைங்காரியம் வேறென்ன செய்து விட முடியும்!

அது போதாதென்று ரஷிய குளிரில் எழுபத்தெட்டு பேர் இறந்துவிட்டார்கள் என்ற பத்திரிகை இணையச் செய்திவேறு. எனக்கு சீனக் குளிர் தாக்குமுன்னரே  நடுங்கியது. சரி விதி அங்கதான் கைவிரிச்சி காத்திருக்குன்னா என்ன பண்றது? டிக்கட் புக் பண்ணியாச்சுஸ(ஆமாம் டிக்கட் புக் பண்ணியாச்சு’) விசா எடுத்தாச்சுஸகுளிர் உடை வாங்கியாச்சு. வேற வழி.... பொறப்படு...

வெளியூர் பயணமென்றால் என் வீட்டுக்காரி.. பேரப்பிள்ளைவிட ஒரு அடி உயரேதான் குதிப்பாள். நான் படும் சிரமத்தைக்கண்டு உள்ளூற ரசித்து சிரித்தபடி! அவளுக்கு ஒரு கொசுறு மகிழ்ச்சி!

எங்கள் குடும்பத்தின் எண்ணிக்கை 14 பேர். எண்ணிக்கையை நான் இப்போது துல்லிதமாகச் சொல்வதற்குக்  சீனாவில் யாரும் காணாமல் போய்விடக் கூடாதென்பதற்காக முன்கூட்டியே எண்ணி கணக்கு வைத்துக் கொண்டதுதான்  காரணம். எண்ணியபின் நானே மலைப் படைந்திருக்கிறேன். ஒவ்வொரு முறையும் எண்ணி எழுதி வைத்துக்கொள்வதற்கு நானென்ன மக்கள் தொகை கணக்காபிசா வைத்திருக்கிறேன்? பேரப்பிள்ளைகளே 6 பேர். அதில் ஒரு வயதை எட்டிய விதுரன், என் கடைசி மகனின் மகனும் பயண நிரலிலடங்குவான். இவன் குளிரில் தாக்குப்பிடிப்பானா என்ற சந்தேகம் கூடுதலாக வேறு அச்சுறுத்திக்கொண்டிருந்தது. அப்புறம் நான் என் மனைவி,என் இரு மகன்கள், ஒரு மகள், மருமகன், மருமகள்கள்  என் ஆக மொத்தம் 14 பேர். சீனாவில் அடிக்கடி மேய்ச்சலுக்குப் போன ஆட்டுக்குட்டிகளை எண்ணியவாறிருப்பதே என் வேலையாகிப் போனது. ‘இத விட வேற வேல என்ன ஒங்களுக்கு’ என்று இதுதான்  முக்கிய பொறுப்புன்னு ஆகிப் போன வயது. என்ன பண்றது? சீனப் பயணத்துக்கு எனக்கும் சேர்த்து ஒரு டிக்கட் போட்டதற்கு இதுதான் பிரதானமான நோக்கமோ என்று சில சமயம் எண்ண வேண்டியுள்ளது. சரி விடுங்க அந்த சாக்குல சீனாவப் பாத்த மாறியும் இருக்கும்ல.

பயணத்துக்கு முன்னால அவசியமா வாங்க வேண்டிய குளிர் ஆடைகளின் விலை டிக்கட்டின் விலையைத் தாண்டி எகிறியது. லாங் ஜான் என்று சொல்லக் கூடிய இறுக்கமான உள்ளாடைகள், காதுவரை மூடும் தொப்பி, தடித்த குளிர் சட்டை, பருமனான காலுறை, கணுக்காலுக்கு மேல் ஏறி நிற்கும் காலணி, இங்கே அதிக விலை கொடுத்து வாங்க வேண்டியிருந்தது. சீனாவில் விலை மலிவு. “அங்கேயே வாகிக் கொள்ளலாமே,” என்று சொன்னதைக் கேட்ட என் மகன், “..அதுவரைக்கும் குளிரில நிக்க முடியுமா ஒங்களால?” என்றான்.

 “அம்மாடியோ அம்புட்டு குளிரா?”

 நான் ஏற்கனவே டில்லி , சிம்லா, பொன்ற இடங்களுக்கு குளிர் காலத்தில் சென்று வந்திருக்கிறேன். அந்த குளிரின் இம்சையையே தாங்க முடியவில்லை. இத்தனைக்கும் அங்கே 2 முதல் 5 செல்சியஸ் வரை குளிரடித்தது. சீனாவில் மைனஸ் 7 (-7 டிக்ரிஸ் செல்சியஸ்) என்றால் எப்படிச் சமாளிப்பது?


தொடர்ந்து வாங்க சீனா செல்வோம்..........