Friday, December 18, 2009

கவிதைக்கடவுளின் தரிசனமும் தூக்கம் துறந்த என் பின்னிரவுகளும்

( 2009 ஆண்டின் முதல் மூன்று மாதப் புதுக்கவிதைகளின் ஆய்வு.கவிதைப்பற்றிய புரிதலை உண்டாக்க கல்லூரி மாணவர்களை முன்வைத்து எழுதப்பட்டது.)

கோ.புண்ணியவான்



நேற்றைய தொடர்ச்சி........



மனிதர்கள் அணிந்து திரியும் எண்ணற்ற முகமூடிகளும்



இந்த உலகம் ஒரு நாடகமேடை,நாமெல்லாம் அதன் நடிகர்கள் என்கிறார் அறிஞர் ஷேக்ஸ்பியர்.என்ன தீர்க்க தரிசன நடப்பியல் உண்மை.நம்முடைய குணத்தை, உற்று கவனித்தால் நாம் எத்தனை பெரிய நடிகர்கள் என்று புரியும்.நாம் எப்போது அசலான நாமாகிறோம், என்று மனசாட்சியை கேட்டுப்பார்த்தால் அநேகமாக பதில் கிடைக்காது.மனசாட்சியும் குழம்பிய நிலைக்கு உள்ளாகும்.எல்லாரும் கண்ணுக்குப்புலப்படாத ஆயிரக்கணக்கான முகமூடிகளை வைத்துக்கொண்டு சந்தர்ப்பத்துக்கு தகுந்த மாதிரி மாற்றி மாற்றி அணிந்துகொண்டு திரிகிறோம். சுயநலமிகளின் உலகமல்லவா இது! வேறெப்படி இருக்கும்?



வேலைக்குச்செல்லும்போது

நண்பர்களைச்சந்திக்கும்போதும்

உறவினர்களைத்

திடீரெனச்சந்திக்க நேர்ந்தால்

வடிவமைத்துக்கொள்கிறோம்

பல முகமூடிகளை (பா.அ.சிவம் - மௌனம்)



வழிப்போக்கனின் முகத்தைப்

பொருத்திக்கொண்டு

வீதி வழி போகையில்

வியர்த்தலுக்குப்பின்

அதுவும் அலம்பப்படும்

என்பதை முன்பே தீர்மானித்திருந்தேன் (ஏ. தேவராஜன் - மௌனம்)



ஒவ்வொருவரையும் சந்திக்கும்போதும் என்ன முகமூடி அணிந்துகொள்வது என்று திட்டமிட்டு செயல்படுகிறோம் என்கிறார் கவிஞர்.ஒருவரைச்சந்தித்த பின், பிறிதொருவரைச் சந்திக்கும் இடைவெளியில் முன்னவரைச் சந்திக்கப்பயன் படுத்திய முகத்தை அலம்பிக்கொள்வாராம்.என்ன கற்பனை பாருங்கள்.ஆழ் மனத்தில் உலவும் நுண் உணர்வின் பிரதி பிம்பமாக தன்னை எழுதிக்கொள்கிறது கவிதை.



கைக்குலுக்கி விடைபெற்று நடந்து

மீண்டும் முகம் திருப்புகிறோம்

முகத்திலிருந்து கழற்றப்பட்ட ஏதும்

தென்படுகிறதாவென

மற்றவர் கைகளில் தேடுகிறோம் (ந.பச்சைபாலன் - மௌனம்)



ஒருவரோடு பேசிவிட்டுத்திரும்பும் தருணத்தில் கைகளில் ஏதும் முகமூடி வைத்திருக்கிறானா என்று தேடுவதாக அமைந்த கற்பனை அபாரம்.



எனக்கென்று புறப்பெயர்

மட்டுமே உள்ளது

இதயத்துக்குள் இருக்கும்

முகங்களுக்கு

எது புனைப்பெயர் ? (சை.பீர் முகம்மது- மௌனம்)



நம் கண்ணுக்குப்புலப்படாத அரிதாரத்தைப் பூசிக்கொண்டுதான் பிறரோடு பழகுகிறோம்.நாம் சந்தித்துப்பேசப்போகும் மனிதரின் எதிர்பார்ப்பையும்,நம்முடைய எதிபார்ப்பையும் நிவர்த்தி செய்யக்கூடிய அரிதார முகம் ஒன்று நமக்கு எப்போதுமே தேவைப்படுகிறது.இந்த ஒப்பனை முகங்கொண்டும் ஒப்பனை அகங்கொண்டும், அவரிடமிருந்து நமக்குக்கிடைக்கூடிய பயனின் குறிப்பறிந்து பாவனை செய்வதில், ஒத்திகையில்லாமலேயே பல சமயங்களில் நம்முடைய நாடகத்தை வெற்றிகரமாக அரங்கேற்றிவிடுகிறோம்.அதன் பயனையும் அடைந்து விடுகிறோம்.நம் புறத்தோற்றத்துக்கு ஒரு பெயரைச்சூட்டிக்கொண்டதுபோல அந்த முகங்களுக்கெல்லாம் என்ன பெயர் வைப்பது? அப்படி வைத்தால் எத்தனை பெயர் வைப்பது? சிக்கலான மனிதர்கள்தாம் நாம்!



நகர வாழ்வு - வணிகம் வளர்த்த வன்முறை



அவன் சுமந்திருந்த புனிதம்

சுருள் சுருளாக மிதந்து

நகரத்தின் பெரு துவாரத்தை

உற்பத்தி செய்து கொண்டது..

துவாரத்திலிலிருந்து

கடவுள்கள் வெளிப்பட்டார்கள்

நகரம் மனித ஒழுக்கக்கேடுகளை

விழுங்கிக்கொண்டு

கடவுள்களின்

புனித சேட்டைகளால்

நிரம்பிக்கொண்டிருந்தது (கே.பாலமுருகன் - மௌனம்)



இருண்மை வடிவத்திலான கவிதை இது.கவிதையை மறு வாசிப்புகளுக்கு எடுத்துக்கொண்டபோது பிரமிப்பான கருத்தாக்கங்களை முன் வைக்கிறது.மனிதர்கள் சீரழிந்து போவதற்கு நகரத்தின் பங்களிப்பு அதீதம்.எது வேண்டும் கேள் மனமே என்ற கிளர்ச்சியை உண்டுபன்ணும் வினாவோடு பயணியை எதிர் கொள்கிறது நகரம்.. கேட்டதெல்லாம் கொடுக்கும் அலாவுதின் விளக்குப் பூதமாக, அட்சய பாத்திரமாக திகழ்கிறது நகரம். இதனால் நகரத்துக்குள் நுழையும் ஒரு மனிதன் தன் சுயத்தை இழக்கும் நிலைக்குத்தள்ளப்படுகிறான்.கடவுள்கள் என்ற மனிதரைக் குறிக்கும் அவரின் குறியீடு மிகப்பொருத்தமாய் அமைகிறது.மனிதன் பிறப்பால் கடவுள் போல புனிதமானவன் தான்.குழந்தையும் கடவுளும் குணத்தால் ஒன்றுதானே! அவன் வளர வளர தீயவற்றுக்கு ஆட்படுகிறான். அதிலும் நகரம் விரித்து வைத்திருக்கும் வலைக்குள் அவன் சிக்கிச்சீரழிவதை வன்மையோடு சொல்கிறது கவிதை.



நகர வாழ்வில்

மூழ்கித்தொலைத்த

இயல்புகளைத்தேடப்போகிறேன்

என் தாய் மடியில்

...............

..................

என் சூன்யத்தை

நிரப்பிக்கொள்ள (தினேஸ்வரி -மௌனம்)



பரபரப்பான நகர வாழ்வு எப்போதுமே தனிமாயாளனை உள்வாங்கிகொள்வதில்லை.அது அவனை அவன் சொந்த இடத்துக்கே விரட்டியவண்ணம் இருக்கும்.சொந்த இடத்தின் காற்று,மண் வாசம், தாய் மடியின் சுகானுபவம், இவற்றின் ஸ்பரிசத்திற்காக ஏங்குகிறது. அது கிடைக்கும்பட்சத்தில் அதனை ஏந்திக்கொண்டு அதன் நினைவலைகளில் இன்புற ஆசைகொள்கிறது. தாய்க்கும் மகளுக்குமான பிணைப்பையும், நகரம் அவர்களைப்பிரித்துப்பார்க்கும் அழகியலையும் படிம நேர்த்தியோடு வெளிப்படுத்துகிறது கவிதை.



இன்றைக்கான நவீன கட்டமைப்பு கொண்ட கவிதை அகவய வெளிப்பாடாகவே தன்னை அடையாளம் காட்டிக்கொள்கிறது. அதன் உட்சரடு பின்னிப்பிரித்தெடுக்கமுடியாத ஒன்றாக இருக்கின்றது.கவிஞனின் உள்மனப் போராட்டத்தின் பிரதிபலிப்பாகவே கவிதைகள் உருப்பெறுகின்றன. முழுக்க முழுக்க உணர்வுத்தளத்தில் இயங்கி தன்னை வாசகனோடு சமரசம் செய்துகொள்ளகூடாத சர்வாதிகாரத்தன்மையோடு இயங்குகிறது.அதனால் கவிதையின் உள்ளுறையும் பொருளை முதல் வாசிப்பில் புரிந்துகொள்ளமுடியவில்லை.அவன் குறியீடுகளுக்கு உருவம் கொடுக்க முடியவில்லை. அவன் கையாளும் சொற்களின் உட்பொருளை உள்வாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை.இறுக்கமான மொழியில், மிகுந்த இருண்மை வடிவங்கொண்டு பயமுறுத்துகிறது.அதனைப்புரிந்துகொள்ள அக்கவிஞனின் ஒத்த வாழ்வனுபவத்தை நாம் கொண்டிருக்க வேண்டும்.இது அசாத்தியமானது.அவன் சேமித்து வைத்துள்ள நுண் உணர்வுக்கும்,அறிவுக்கும் ஈடான அறிவை நாம் அடைந்திருக்க வேண்டும்.அப்படி இல்லையெனில் கவிதை கவிதையாகவே ஸ்தம்பித்துவிடுகிறது. சாதாரண வாசக மனத்துக்குள் மேற்கொண்டு பயணிப்பதில்லை.

கவிஞன் என்ன பாடுபொருளை உள்ளீடாக வைத்துப்பின்னினானோ அதனை அப்படியே புரிந்துகொள்ளவேண்டும் என்கின்ற அவசியமில்லை.வாசகன் அதனை படைப்பாளனின் பிரதியாகப் புரிந்துகொள்வதில் சிரமத்தை எதிர்நோக்கினால், அவன் அறிவுநிலைக்கேற்ப எப்படி உள்வாங்கிக்கொள்கிறானோ அப்படியே புரிந்துகொள்ளட்டும் .வாசகனின் வாழ்வனுபவத்தையும்,அறிவையும் பொருத்ததாகவே இருக்கட்டும் கவிதையைப்பற்றிய அவனின் புரிதல், என்பதான வசதியைக்கொடுக்கிறது, இன்றைய விமர்சகர்கள் கூற்று.கவிதைசொல்லி தரமுனையும் ஒற்றைப்பொருளையும் விஞ்சும் வகையில், வாசகனின் புரிதலில் பல்வேறு பரிமாணங்களை உண்டாக்குவதும், புதிய திறப்புகளை உருவாக்குவதும், ஒரு வகையில் அவன் லாபக்கணக்கில் சேர்த்துக்கொள்ளலாம்தானே !

( முற்றும் )

Wednesday, December 16, 2009

கவிதைக்கடவுளின் தரிசனமும் தூக்கம் துறந்த என் பின்னிரவுகளும்

( 2009 ஆண்டின் முதல் மூன்று மாதப் புதுக்கவிதைகளின் ஆய்வு.கவிதைப்பற்றிய புரிதலை உண்டாக்க கல்லூரி மாணவர்களை முன்வைத்து எழுதப்பட்டது.)

கோ.புண்ணியவான்



நேற்றைய தொடர்ச்சி........



தாய்மொழி- காலனித்துவம் சிந்திவிட்டுப்போன கசடுகள்



தாய் மொழி சார்ந்த உணர்வும் கவிதையின் பாடு பொருளாகப்பரிணமித்தது.மொழிக்கு ஊறு நிகழும்போது யார்தான் தட்டிக்கேட்பது? பின்னர் எதற்கு படைப்பாளன்?



உங்கள் சாய்ஸ்

சண்டே சமையல்

சன் டிவி

டாப் டென்

தமிழை இங்கே பிறர் கொல்கிறார்கள்

தமிழ் நாட்டில்

தமிழனே கொல்கிறான்



பிலீஸ் பிரதர்

லவ் டமில் (ஓவியன் - தலைநகர்)



தமிழ் நாட்டில் ஆங்கிலக் கலப்பு, ‘செம்புலப்பெயல் நீர் போல ஆங்கில மொழியும்தான் அழுத்தமாகக் கலந்ததுவே’ என்றாகிவிட்டது விட்டது.அதனைப்பிரித்து எடுத்து, ‘இந்தா - டெட்டோல் போட்டு கழுவிய தமிழ்,’ என்று கொடுப்பதென்பது கொக்குக்குக் கொம்பு முளைத்தால்தான் ஆயிற்று.கவிதையில் என்ன அங்கதம் பாருங்கள். ‘பிலீஸ் பிர்தர் லவ் டமில்’ என்று ஆங்கிலத்தில் சொன்னால்தான் அவர்களுக்குப்புரியும் என்ற நிலை அங்கே! இங்கே மட்டும் என்ன வாழ்கிறதாம்?மலாய் ஆங்கிலம் தமிங்கலம் எல்லாம் கேட்கும் எங்கள் தனியார் டமில் வானொலியில். தமிழில் இருக்கிற கலப்பு போதாதென்று ‘புதிது புதிதான கலைச்சொற்களை’ சேர்ப்பதில் முனைப்பு காட்டுகிறார்கள் நம் ‘திமிங்கல’ தனியார் அறிவிப்பாளர்கள்.







பேரினவாதம் - ரத்தத்தோடு கசிந்து வரும் கவிதைகள்



கடலும் எல்லைக்கோடுகளும் ஒரு நாட்டின் இறையான்மையும் வரம்பை விதித்திருக்கவில்லையென்றால்,தூரதேசத்தில் நிகழ்த்தப்படும் அப்பாவித்தமிழனைக் காப்பாற்ற உதவிக்கரம் நீட்டியிருப்பான் கவிஞன்.இப்போதைக்குத் தன் கோபத்தைக்கட்டுப்படுத்த கவிதை கூடியபட்ச வடிகாலாக விடுகிறது.எழுதமுடிந்தவனுக்கு இது ஒரு வரப்பிரசாதம்.மனதில் துடித்துக்கொண்டிருக்கும் பீதி,குற்றவுணர்வு,அருவருப்பு, கழிவிரக்கம், கோபம், கசப்பு, போன்றவற்றை கவிதை வழியாக வெளியே அவனிடமிருந்து விடுபட்டு வெளியே வருகிறது. கஞனின் உக்கிரம் கவிதையில் குதிக்கிறது இப்படி,



இன்றில்லாவிட்டால்

ஒருநாள் பயப்படப்போகிறாய்

என்னைக்கண்டு

எழுதுகோலுக்குப்பதில்

கோடரியை ஏந்தும்போது

அலரி அலரி

துடிக்கப்போகிறாய்

உன் சதைகளைப்பிடுங்கும்

என் நகங்களைக்கண்டு

உன் குருதியை

கொட்டச்செய்து

படையலாக்கப்போகிறேன் (ப.ராமு- நயனம்)



பிஞ்சுகளை நச்சுக்குண்டு வீசிக்கொள்வதா

கடவுள் கண்ணை மூடிவிட்டாரென

நெற்றிக்கண்களைத்

திறந்துவிட்டார்கள்

அரசாளும் எமகாதகர்கள் (ஏ.எஸ்.பிரான்சிஸ்-நயனம்)

பேரினவாதம் செய்யுக் கொடுமை இளைப்பாறலுக்கு இடம் தராத பாலையாக நாடு மாறிவிடுவது மிகப்பெரிய கொடுமை.

இன்று காயங்கள் காயங்களாகக்

குருதியை மட்டும்

சுமந்தபடி......

எதையும் விட்டுச்செல்ல முடியாமல்

கொஞ்ச உயிர்கள்

இன்னும் எஞ்சி இருக்கின்றன

அந்த நாட்டில்

தன் உயிரை விதைத்தபடி.. (பூங்குழலி வீரன்- மௌனம்)



போர்க்காலத்தில் எதை விட்டுச்செல்வது?இனி இருக்கமுடியாது என்றானவுடன், பல காலம் குடியிருந்த வீட்டை விட்டுச்செல்லலாம், பழகிய நண்பர்களை விட்டுச்செல்லலாம்,சேமித்த பொருளை விட்டுச்செல்லலாம் மனச்சுமையோடு, எங்காவது பிழைப்பு நடத்தி இதையெல்லாம் திரும்ப வாங்கிக்கொள்ளலாம்தான், ஆனால் அதற்கு நாடு வேண்டுமே.சொந்த நாட்டைவிட்டு எங்கே செல்வது?

வேறு வழியில்லை எல்லாவற்றையும் பறிகொடுத்ததுபோல உயிரையும் பணையம் வைத்துவிடத்தான் வேண்டும் என்ற கையறு நிலையில்,பல முறை இறந்து இறந்து, உயிரோடு போராடும் அவலத்தை எழுதிச்செல்கிறது கவிதை.

தமிழன் பொம்மைகள்

எவன் கையிலும் ஆடும்

தன் முன் அழியும்

தனது இனம் கண்டு

பொம்மைகளால்

எதுவும் செய்துவிடமுடியாது

ஆட்டுங்கடா ஆட்டுங்கடா

இந்தத்தமிழ் பொம்மைகளை

எப்படி வேண்டுமானாலும்! (சை.பீர் முகம்மது- மௌனம்)

ஒரு பக்கம் தன் தாய்நாட்டைப்பாதுகாக்கப் போராளியாக மாறி உதிரம் சிந்தும் தமிழர்கள்.இன்னொரு பக்கம் தன்னைச்சுற்றி எதுவுமே நடவாததுபோலவும் எல்லாமே இயல்பாய்த்தான் நடப்பதாக பாசாங்கு செய்யும் மனிதன். இப்படி அக்கறையற்ற தமிழனை நக்கல் செய்கிறது கவிதை.



படிம உத்தியில் மரணம்



நாதன் கடைவாசலில் டீ குடிக்க

காத்திருக்கும் மூளை பிசகிய

இவனது பால்ய கால சிநேகிதன்

எல்லாமும் நேற்று

வாகனப்பாதங்களில் துவம்சமாகி

இரத்த பிண்டமாய்

இவனை அள்ளிப்போனதை..

காத்திருக்கும் காற்றுக்கும்

பறவைக்கும்

நாய்க்குட்டிக்கும்

ரோஜாவுக்கும்

பால்ய சிநேகிதனுக்கும்

இன்று யார் சொல்வது? (சீ.முத்துசாமி - மௌனம்)



திடீரென ஒருநாள் விபத்தில் இறந்துபோன ஒருவனை பெற்றோர்கள்,உறவினர்கள், நண்பர்கள் கண்ணீர் சிந்தி மறந்து விடலாம். அவன் இல்லையென்ற நிதர்சனத்தை உணர்ந்து அவனின் மரணத்தை கவலையோடு உள்வாங்கிக்கொள்ளலாம்.மகிழ்ச்சி கொள்வதும் கவலையடைவதும் மனிதமனத்தின் இயல்பான குணம். ஆனால், அவனுக்காகக் காத்திருக்கும் நாய்க்கும், பறவைக்கும்,காற்றுக்கும், ரோஜாவுக்கும், எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக,அவன் வாங்கித்தரும் டீயைக் குடிக்கக் காத்திருக்கும் மூளைபிசகிய இறந்தவனின் பால்யகால சிநேகிதனிடமும் எப்படிச்சொல்லி விளக்குவது இவன் மரணமுற்றதை?

கவிதையில் காட்சி அடுக்குகள் வண்ணத்துப்புச்சியின் சிறகென கண்முன் விரிகிறது. அந்தக்காட்சிகள் படிம நேர்த்திகொண்டு இயங்கி நமுக்குள் சோகத்தைக்கசியச்செய்து விடுகிறது. கடைசி வரியிலிருந்து இக்கவிதை மீண்டும் வாசகனுக்குள் பயணிக்கிறது சோக கீதத்தைப்பாடியவாறு.



கருமை- வெண்மையின் விதியை எழுதிவிடுமோ?



அடிமைச்சங்கிலியோடு ஆப்பிரிக்கக்காடுகளிலிருந்து இழுத்துவரப்பட்ட கருப்பர்களின் குரல் அமெரிக்காவில் உரக்க ஒலிக்க ஆரம்பித்துவிட்டது. அமெரிக்காவை மட்டுமல்ல எட்டாத அதிசயமாய்,எட்டாவது அதிசயமாய் வியக்கவைத்தது ஒபாமா அமெரிக்க ஜனாதிபதியாய் ஆனது.

புறக்கணிக்கப்பட்ட கருப்பும்

புறட்டிப்போட்டிருக்கிறது ஆட்சியை

கடல் கடந்து வந்தாலும்

எங்கள் கண்களை

உனக்கு வானமாக்குகிறோம்

எப்போதும்

நீ நிலவாய் காய்வதற்கு (கா.இலட்சுமணன் - தென்றல்)

ஒபாமா கருப்புத்தோளில் இருக்கும் வெள்ளைகாரன் என்று விமர்சிக்கிறார்கள் அரசியல் பார்ப்வையாளர்கள்.ஆமாம் அவர் உலக்கசட்டாம்பிள்ளை அமெரிக்காவின் அதிபர் என்பதை எப்படி மறுதலிப்பது? இருப்பினும், ஒபாமா நம்பிக்கை நட்சத்திரமாய் ஒளிர்ந்திருப்பது கருப்பு இனத்திற்கு ஆறுதலான விஷயம்தானே!



பெண்ணியம்- போராட்டத்தை நசுக்கும் வர்க்கம்



கோட்பாடு சார்ந்த இலக்கியம் இங்கே படைக்கப்படுவதில்லை என்ற குறைபாடு இருந்துவருகிறது.சாதிப்பிரிவினையோ, நிறப்பிரிகையோ, சாதி,சமூகச்சண்டையோ, பெண்ணடிமையோ,சுரண்டலோ, தனித்தனியே பாடுபொருளாக அடையாளம் காட்டிக்கொள்வதில்லை. ஆனால் கவிதைகளில் கோட்பாட்டுக்குரல் ஒரு ஓரமாய் இருந்து ஒலிப்பதுண்டு. அதிலும் பெண்ணியம் சார்ந்த கவிதைகள் இப்போது தன்னை தனியாகக்காட்டிக்கொள்ள விழைகிறது.இன்று முளைத்திருக்கும் புதிய கவிஞர்கள் பெண்ணடிமைத்தனத்தைப் பாட வருகிறார்கள் என்பது ஆரோக்கியமான வளர்ச்சி.



உன்னைத்தலையில் சூடினால்

பாவமென்கின்றனர்

ஆனால் உன்னைச்சூடாத

அந்தப்பெண் பாவமில்லையா? (கவிதா வீரபுத்திரன் காப்பார் - நயனம்)

பூவைப்பார்த்தா கேட்கிறார் கவிஞர்? பூவைச்சூட மறுக்கும் சமூகக்கோளாறுகளை நோக்கிய கரிசனக்குரல் இது.



கவிதை 1



மாங்கல்யம் நம் உறவின் சாசனம்!

சம்பிரதாயச் சங்கிலியால் அறுத்தெறிய முடியாமல்,

தினமும் எனக்குள் யுகவேதனை

சோகங்களில்

ஆழ்ந்து கிடக்கும் போதெல்லாம்,

உன் நெருப்பு வார்த்தைகளின்

சவுக்குச்சொடுக்கில்

பிடறி சிலிர்த்து

என் ரோஷக்குதிரை

விவாகரத்துப்பாதையில் ஓடினாலும்

மீண்டும் மீண்டும் பவித்திரமான்

உணர்வுடன்

ஒரு கூட்டுப்புழுவாய்

நம்பிக்கைக்குமிழுக்குள்

குறுகிவிடுகிறது.

உன்னைத்தொடர்வது

எனக்கு வலியாய் இருந்தாலும்

என் வழியாகிப்போனது!



பெண்ணடிமையின் மிக வலிமையான அடிமைச்சின்னம் மாங்கல்யம்.மூன்று முடிச்சுப்போடப்பட்டதால் அவள் பலரின் அடிமைச்சாசனத்தில் கையொப்பமிடவேண்டியுள்ளது.கணவனுக்கு,மாமியாருக்கு, கணவரின் ஒட்டுமொத்த குடும்பத்துக்கு, அவள் மண வாழ்வுடன் கொஞ்சமும் சம்பந்தப்படாத இந்தச்சமூகத்துக்கு, அது விதித்துள்ள சம்பிரதாயங்களுக்கு, எனக்கணக்கில்லாமல் நீள்கிறது பட்டியல்.

இந்தப்பாழாய்ப்போன மாங்கல்யத்தால் என்னால் சுதந்திரமாகச் சுவாசிக்கமுடியவில்லை என் குமுறுகிறது ஒரு பெண் குரல்.விலங்கு கைகளிலும் கால்களிலும் மட்டுமே பூட்டப்படவேண்டுமா என்ன?



அன்பில்,அழகில்

பணிவில் பொருள் ஈட்டுவதில்

பட்டை தீட்டப்பட்டதுபோல்

முன்னூற்று அறுபது

கோணத்திலும்

பிசிறியடிக்கையில்

‘வைரம்” எனப் போற்றப்படுவாள்.....

பின்னொரு நாளில்

இது வெறும் ஒளிமிகுந்த கரியென’த்

திருத்தவும் படலாம் (மீராவாணி - மௌனம்)



கவிதையில் ஒலிக்கும் குரல் பெண் குரலாக ஒலிக்கிறது.இவள் உனக்குப்பொருத்தமானவள்.அழகு அன்பு குணம் எல்லாம் உண்டு.நல்ல வருமானம் பெறும் கல்வியும் உண்டு.குடும்மபத்தைக் கட்டிகாக்கவும் முடியும் என்று பாராட்டிய அதே வாய் பின்னொரு நாளில், ஏதோ ஒரு காரணத்தால் இவள் வேண்டாதவளாகி, ‘இவளை வைரமென்று நினைத்தேன்,ப்பூ வெறும் கரி என்று இப்போதுதான் தெரிகிறது,’ என்ற வார்த்தைகளால் அவளை ஊதி அணைத்துவிடவும் தயங்குவதில்லை.



குளித்த பின்னர்

கல்யாண சேலையணிந்த பின்னர்

பெரிதாய் ஒரு பொட்டு

வளையலென அலங்காரம் கொஞ்சம்

செய்து கொண்ட பின்னர்

ஏனென்று தெரிந்துகொள்ள விரும்பா

சடங்குகளுக்குப்பின்னர்

இறுதியாய் ஒரு முறை

பார்த்துக்கொண்டபின்னர்

அம்மாவின் பெட்டி மூடப்பட்டது.

.....................

கணம் ஒவ்வொன்றையும்

பொருள் ஒவ்வொன்றையும்

செயல் ஒவ்வொன்றையும்

சார்ந்த ஒவ்வொன்றையும்

அம்மாவின் சாமியின்

பாவநிழல்கள்

சதா துரத்திக்கொண்டிருக்கிறது

சொல்லிமாயாதினி...... (பா.அ.சிவம் - அநங்கம்)



அம்மாவைப்பற்றிய துர்கதை பால்ய வயது கொண்ட மகனைச் சதா துரத்திக்கொண்டே இருக்கிறது. அம்மா இறந்தபிறகு வீட்டில் அவன் காணும் ஒவ்வொன்றிலும் அவளின் இருப்பு பிம்பங்களாக காட்சி தருகிறது.அதுமட்டுமல்ல அம்மாவின் இறப்புக்குக்காரணியாக இருந்த அம்மாவின் சாமியின் (அப்பா)பாவ நிழல்களும் படிந்தவண்ணம் இருக்கிறது.

அம்மா இறந்து போன காட்சி, அம்மாவின் பெட்டி மூடப்பட்டது என்ற வரியில் மனதை கனக்கச்செய்கிறது.பிணத்தைக் குளிபாட்டியதிலிருந்து பெட்டியில் கிடத்தும் வரையிலான படிமம் மனதை என்னவோ செய்கிறது.அம்மாவைப்பற்றிய நினைவுகள்,அடுத்த கண்ணியில் உயிர் பெறும்போது அம்மாவின் சாமிமேல் நமக்கு கோபம் பீறிடுகிறது.ஒரு வாசகனின் அடி மனதில் பெரும் அசைவையும், பச்சாதாபத்தையும் கசியவைக்கும் இக்கவிதை காட்சிப்படுத்துதலில் மிகுந்த வெற்றிபெறுகிறது

தொடரும்...........

Tuesday, December 15, 2009

நேற்றைய தொடர்ச்சி, கவிதைக்கடவுளின் தரிசனமும் தூக்கம் துறந்த என் பின்னிரவுகளும்

( 2009 ஆண்டின் முதல் மூன்று மாதப் புதுக்கவிதைகளின் ஆய்வு.கவிதைப்பற்றிய புரிதலை உண்டாக்க கல்லூரி மாணவர்களை முன்வைத்து எழுதப்பட்டது.)

கோ.புண்ணியவான்





காதலைப்பற்றி இன்னொரு கவிஞனின் பதிவு இது.



யதார்த்த நிழலில்

கடந்து செல்லும்

காற்றினுள்கூட

பயணிக்கும்

உன்னோடு பேசும்

என் வார்த்தைகள்

...........

என்னோடு

நீ நடந்த தெருக்களில்

நிறம் அறியா அறியாத

சுவடுகளாய்

பதிந்து கிடக்கிறது

உயிர்ச்சிதறல்



உன்னில்

ஊடுறுத்துச்செல்லும்

நினைவுகளினூடே

உயிரும் வருகிறது

பத்திரப்படுத்த

வரவேண்டும் நீ (ப.ராமு- நயனம்)



இந்தக் கவிதையின் வழியாக கசியும் பொருளைப்பாருங்கள்.சொல்ல வந்தது அப்படியே சொல்லிலும் விழுந்திருக்கிறது. உயிரின் நிறம் என்ன? அறிய முடியாத நிறம்.அந்த நிறம் அவளோடு நடந்த தெருக்களில் இன்னும் சிதறியே கிடக்கிறதாம். தன் நினைவாலேயே உயிரும் உடன் வருகிறது.அது காணாமற்போகாமல் இருக்க, நீதான் பக்கதுணையாய் வரவேண்டும் என்கிறான் கவிஞன்.

இந்தக்கவிதை முழுக்க முழுக்க உணர்வுத்தளத்தில் இயங்குகிறது.இது உயிர்ப்புடன் இயங்குவதற்கு அவர் கையாண்ட அற்புதமான படிமம் ஒரு காரணம் .கவிதையில் காணும் சொற்கள் முழுக்க முழுக்க படிமத்திலேயே ஜீவிக்கிறது.

பல சமயங்களில் காதல் தோல்விகள் நல்ல கவிதைகளைப் பிரசவித்து விடுகின்றன. மாறாக வெற்றி பெற்ற காதல் கவிதைகளைத் தருவதில்லை.இது நடைமுறை நிதர்சனம்.எனவே காதல் தோல்விகளையே நான் ஆதரிக்கிறேன்.



காதலை உணரும் முதல் ஊடகம் கண்தான். அவளையோ அவனையோ பார்த்தபிறகு ஏதோ மின்சாரம் பாய்ந்ததுபோன்ற பிரமிப்பு ஏற்படும். அந்தப்பிரமிப்பு காதலில் முடிகிறதோ இல்லயோ ஒருதலைக்காதலாக வளர்ந்துகொண்டே இருக்கும்.சில சந்தர்ப்பங்களில் பழகும் சந்தர்ப்பமும் வாய்க்கும்.அப்படி வாய்க்காத தருணங்களில் எனக்கு அவளைப் ஒருமுறை பார்த்தாலே போதும், நான் இப்பிறவியின் பயனை அடைந்துவிடுவேன், என்கிறான் ஒரு கவிஞன் தன் கவிதைமொழியில் இப்படி,

மேற்கொண்டு விவரிக்க எதுவுமில்லை



நாம் சந்தித்துக்கொண்டது எல்லாம்

விடிவதற்கு முன்பாகத்தான்

அவசர அவசரமாய் வருவாய்

அவசர அவசரமாய் பழகுவாய்

அவசர அவசரமாய் செல்வாய்

விடிவதற்குள் கருகி உதிர்ந்துவிடும்

எனது அனிச்ச மலர்கள்

சூரிய வெளிச்சத்தில்

எஞ்சியது

நிலவில் காயாத ஈரமும்

துயிலாத கனவுகளும்தான்.



மேற்கொண்டு வாழ எதுவுமில்லை. (பா.அ.சிவம் - நயனம்)



நான் சற்று முன் சொன்னது சரிதான் என்பதை இக்கவிதை கட்டியங்கூறுகிறது.காதல் காதலில் தொடங்கி காதலில்தான் முடியவேண்டும். இப்படியே பார்த்து பழகியவாறு இருந்தாலே உவப்பானது என்கிறான். இறுதியில் கவிஞன் கூறும்- மேற்கொண்டு வாழ எதுவுமில்லை என்ற வரிதான் காதல் சுகானுபவத்தின் உச்சம்!







மார்க்சியம்- அடக்குவோரும் என்னாளும் அடங்குவோரும்



இந்த உலகம் எப்போதும் அடக்குவோரையும் அடங்குவோரையும் படைத்துக்கொண்டே இருக்கிறது.எடுத்துக்காட்டுக்கு எங்கும் அலையவேண்டாம்.தமிழ் சமூகமே நல்ல சான்று.சில ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னாலிருந்தே அடிமைத்தளத்தில் அகப்பட்டு மீளமுடியாமல் தவிக்கும் சமூகம். அடிநாட்களில் அரசர்களிடமும்.பின்னர் நில பிரபுக்களிடமும் தொடர்ந்து கலனித்துவ வாதிகளிடமும், முதலாளிகளிடமும்,இன்றைக்கு இனவாதிகளிடமும் சிக்கிப்போராடிக்கொண்டிருக்கிறது. இதனை சில கவிஞர்கள் உற்று நோக்குகிறார்கள்.

வீணர்கள் ஆனதற்கு யார் காரணம்

கல்வியின்றி வேலையின்றி

விழிபிதுங்கும் பிள்ளைகளை

பதில் சொல்லுங்கள்

வாழைக்கன்றுகளாய்

வெட்டிப்போட்டால்

விளச்சல் எங்கிருந்து வரும்?

வறுமையில் வாடித்தவிக்கும் எங்களை

வாழத்தகாதவனென்று

சுட்டுப்போட்டால்

உங்கள் சூரத்தனத்தை

சுடுகாடும் கேள்வி கேட்கும். (வெ.தேவராஜுலு பினாங்கு-மக்கள் ஓசை)



மனித உரிமை போராளி சேகுவாரா பற்றிய நினைவுகளைக் இக்காலச் சூழலோடு ஒத்திசைத்துப்பார்க்கிறார் ஒரு கவிஞர்.

அந்த நூற்றாண்டின்

புரட்சியின் நிழல்கள்

இந்த நூற்றாண்டிலும்

விழுகிறது

நிழலின் நிஜம்

மரபாணுவால்

சாத்தியமாகும்

எனும் நம்பிக்கை

எம்மில் துளிர்கறது (செ.குணாளன் பட்டர்வர்த்-தென்றல்)



மார்க்சியக் கொள்கையின் பிரதிபலிப்பாகக் கவிதை கனன்று வருகிறது. மரபணுவால் சாத்தியமாகும்

என்ற சொற்கள் கவிதையைத் தூக்கி நிறுத்துகிறது. மரபணு என்ற வார்த்தயை போராட்டத்தின் குறியீடாக்காட்டுகிறார்.மேற்கண்ட இரு கவிதைகளும் கச்சா பொருளாகக் கையாளப்பட்டாலும், சொல்லாட்சியால் அதன் வீர்யம் மட்டுப்படவில்லை.

இதோ பல நூற்றாண்டுகளாய்

உலகின் பல பாகங்களில்

நாங்கள் தலையாட்டியே வாழ்ந்தவர்கள்

எங்களை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்

மன்றாடிய தமிழன்

விரித்துப்போட்டான்

வரலாற்று ஏட்டை

மொழி,பண்பாடு,அரசியல்,சமயம்,அமூக மதிப்புகள்

என இவனது தலையாட்டும் பட்டியல்

நீண்டு பரந்து கிடந்தது...... (ஆ.குணநாதன் - மௌனம்)

அடிமைத்தளத்தில் வாழ்ந்து பழகிவிட்டவனை யார் தட்டி எழுப்புவது.இன்னொரு சேகுவாரா, கவிஞன் அவதாரம் எடுக்கிறான். கவிஞனின் குரல் அங்கதத்தோடு உரத்து ஒலிக்கிறது கவிதையில்.

கடனுக்கும் லெவிக்கும் கட்டவே

சதா எரியும் அடுப்பு நெருப்பருகில்

உடல் நோக வெந்தும்

உயிர் நோக நொந்தும்

உழைத்ததெல்லாம் போகுமென்பது

எனக்கென்ன தெரியும்



காய்ச்சலில் கிடந்த ஊர்க்காரரின்

காதில் சொல்லிச்சென்றது

டிங்கிக்கொசு

தன் சொந்த ஊரில் பிழைக்க வழியில்லாமல் வேறு தேசத்துக்கு வந்து முதலாளித்துவத்தின் பிடிக்குள் சிக்கித்தவிப்பது மட்டுமின்றி, உயிர்க்கொல்லும் ஏடிஸ் கொசுவால் கடிக்கப்பட்டுவிடுகிறான்.கடித்த கொசு அவனின் நிலை உணர்ந்து பேசுவதாக அமைகிறது கவிதை.கொசுக்குத்தெரியாது தான் செய்த பாவம். காய்ச்சலில் படுத்துக்கிடப்பவனுக்கு அக்காள் தங்கை இருப்பதும், மனைவியில் தாலியை அடமானம்வைத்து கப்பலேறியதும்,குழந்தை இருப்பதும் !ஆனால் ஏஜண்டுக்கும், முதலாளிக்கும் கண்டிப்பாய்த்தெரியும்.அதைப்பற்றி அவர்களுக்கென்ன கவலை.அவன் வங்கி பாக்கியைப்பற்றியும்,எந்த ஊருக்கு மனைவி குழந்தைகளை உல்லாசப்பயணத்துக்கு அழைத்துப்போகலாம் என்பது பற்றியும், அடுத்து எங்கே நிலம் வாங்கிப்போடலாம் என்பதுபற்றிய கவலைகள் இருக்கும்போது, தனக்கு உழைத்த மனிதர்களைப்பற்றி ஏன் கவலைப்படவேண்டும்?



தொடரும்......

Monday, December 14, 2009

கவிதைக்கடவுளின் தரிசனமும் தூக்கம் துறந்த என் பின்னிரவுகளும்( 2009 ஆண்டின் முதல் மூன்று மாதப் புதுக்கவிதைகளின் ஆய்வு.கவிதைப்பற்றிய புரிதலை உண்டாக்க கல்லூரி மாணவர்களை முன்வைத்து எழுதப்பட்டது.)

கோ.புண்ணியவான்



வாசகனுக்குக் கவிதையைக் கொண்டுபோய்ச் சேர்ப்பதில் எது முகாமையான காரணியாக அமைகிறது?

கருவியா? கருப்பொருளா?

ஏறத்தாழ அரை நூற்றாண்டுக்கு முன்னால் புதுக்கவிதை நம் நாட்டில் கால்பதித்தபோது அது ஏற்படுத்திய மிக முக்கியமான வினா இது?அப்போதைக்கு இதற்கான பதிலைத்தரமுடியவில்லை.ஏனெனில் மரபுக்கவிதை தன் அகன்ற சிறகை விரித்து மன்னர் ஆட்சி புரிந்து வந்தது.ஆனால் காலம் செல்லச்செல்ல இதற்கானச் சரியான பதில் கிட்டியது என்பது படைப்பிலக்கியத்துறையைக் கூர்ந்து கவனித்து வந்தவர்களுக்குத்தெரியும்.கருவியைப் பின்தள்ளிவிட்டு கருப்பொருள் தன்னை வலுவாக நிறுவிக்கொண்டது. இருப்பினும் நம் நாட்டில் புதுக்கவிதை பிறப்பெடுத்த காலத்தில் இருந்த அதன் வீச்சு பிற்காலத்தில் சூம்பிப்போனது என்ற குற்றச்சாட்டை முன்வைத்தார்கள் ஆய்வாளர்கள்.புதுக்கவிதை எழுதுவதற்கு எந்தக்கட்டுப்பாடும் தேவையில்லை என்று படைப்பாளன் சிந்தித்ததன் பலனாக கவிதை ஆற்றினுள் கசடுகள்போல மிதக்க ஆரம்பித்ததன.இப்படி வரும் கவிதைகளை காகித ஊடகங்கள் பிரசுரத்ததின் பாதிப்பாகவே இன்றைக்கு கோப்பை நிரம்பி வழிந்தோடும் அளவுக்கு, குடும்பக்கட்டுப்பாடு செய்யாத பெற்றோருக்கு பிறக்கும் குழந்தைகள் மாதிரி வத வத வென கவிதைகள் பெருகிக்கொண்டிருக்கின்றன. சீடுக்கட்டு மாதிரி வார்த்தைகளை ஒன்றின்மேல் ஒன்று அடுக்கிவைத்துவிட்டால் அது கவிதை ஆகிவிடும், என்ற புதியவர்களின் சுய கருத்தாக்கம்தான், புதுக்கவிதைகள், கண்டுகொள்ளப்படாத பழமரத்திலிருந்து புளித்த பழங்கள்போல பொலபொலவென்று கொட்டி சிதறி மிதி படுவதற்குக் காரணமானது.

இதற்கு ஒரு சின்ன உதாரணத்ததைச்சொல்லிவிட்டு ஆய்வைத்தொடரலாம் என நினைக்கிறேன். நாவல், சிறுகதை, கட்டுரை போன்றவற்றுக்கு உரைநடை தன்மை எவ்வளவு முக்கியமோ,அவ்வளவு முக்கியம் கவிதைக்கு கவித்துவம். பெரும்பான்மையினர் புனையும் கவிதையில் கவித்துவம் கடுகளவுக்குக்கூட இருப்பதில்லை.உரைநடைத்தன்மையிலேயே கவிதையும் இயங்குகிறது என்பதை இங்கே கவிதை ஆர்வலர்களுக்குச் சொல்லத்தான் வேண்டும்.இந்தக்கவிதையைப்படியுங்கள்.







மலேசியர்கள்

நூறு ஆண்டுகளுக்கு

முன்பு

கள்சுமந்து

கட்டிய

ரயில்

முனையங்கள்

அரசாங்கக்

கட்டங்கள்

இப்போதைய

புதிய தலைமுறையினருக்குத்

தெரியவில்லை

காரணம்

அன்று

வெள்ளையர்கள்

எழுதிய

சரித்திரத்தில்

இன்று

கருப்புமை

அடிக்கப்பட்டு

விட்டது.

இதே போன்று இன்னொரு வார்த்தை வரிசை வலது பக்கம் இருந்தால் இதுவும் ட்டுவின் டவராகிவிடும்.இதில் உரைநடையில் இயங்குகிறது.கவித்துவம் காணவில்லை.இதனை வாசித்து முடித்த வாசகனுக்கு சொற்கள் தரும் வெற்றுப்பொருளைத்தவிர வெறெந்த உணர்வையும் எற்படுத்தாது.அதற்குமேல் வாசகனின் சிந்தனை நகராது.கவிதை அவனுக்குள் பயணம் மேற்கொள்ளாது.நடு வழியில் பழுதாகிப்போன வாகனம் மாதிரி முடங்கிப்போய்விடும்.

ஒரு நல்ல கவிதை எப்படி இருக்கும்?



மூன்று முனையிலே

மூனு குளம் வெட்டிவச்சேன்

மூனுல ரெண்டு குளம் பாழ்

ஒன்னுல தண்ணியே இல்ல.



ஆரவாரமற்ற எளிய சொற்களால் புனையப்பட்ட கவிதை இது.இக்கவிதை அர்த்தத்தை முழுமையாக ரத்து செய்துவிட்டு, உணர்ச்சியை மிகநேர்த்தியாக பதிவு செய்கிறது. ஏழை விவசாயி, தண்ணீர் காணாத கிராமம், வரண்ட பூமி, அவனைச்சுற்றி வாடும் காய்ந்த வயிறுகள், அவனின் இருண்ட எதிர்காலம் என அடுக்கடுக்கான பரிமாணங்களில் வாசகனை முற்றிலும் உணர்வுத்தளத்தில் இயங்க வைத்துவிடுகிறது. இந்தச்சொற்ப வார்த்தைகளிலிருந்து சொட்டும் சோகம், கவிதையை வாசித்து முடித்த பின்னரும் அவனை கவிதையிலிருந்து நகரவிடாமல் தனக்குள்ளேயே வைத்துக்கொள்கிறது. இதைத்தான் நாம் கவித்துவம் என்கிறோம்.





காதலில் - சொல்ல வந்ததும் சொல்லில் வந்ததும்



புதுக்கவிதை தளத்துக்குள் புதிதாய் நுழையவரும் படைப்பாளர்கள், பெரும்பாலும் காதலையே பாடுபொருளாக எடுத்துக்கொள்கிறார்கள். அதில் தவறேதும் இல்லை.மனித உணர்வுகளிலேயே காதல் மனிதன் வாழும் எல்லாக்காலத்திலும் மேலோங்கிநிற்கும் .”எனக்கு காதலிக்கும் எண்ணமே வரவில்லை,” என்றால் அவனிடன் ஏதோ கோளாறு இருக்கிறது என்று பொருள்.பருவ வயதை அடைந்தவுடன் காதல் உணர்வு கட்டவிழ்ந்து உதிர ஆரம்பிக்கிறது.அது உதிரும் தருணத்தில் காதலைக் கவிதையாகவும் சிலர் தரிசிக்கிறார்கள்.காதலாகிக்கசிந்து கண்ணீர்மல்கி உருகும் வார்த்தைகளில் காதலைப் புனைகிறார்கள்.அப்படி புனையும்போது அவனிடம் இருக்கும் சொற்ப வார்த்தைகளைக்கொண்டே கவிதை உதயமாகிறது.அதனைப்புனைந்தவன் மட்டுமே அதன் அதீத உணர்ச்சியில் லயித்து மகிழ்வானே தவிர, வாசகனிடம் அசைவையோ,அலையையோ உண்டாக்குவதில்லை. அவன் உணர்ந்ததை உணர்ந்தவாறு சொல்ல வரவில்லை.சினிமா மொழியில் சொன்னால் ‘வரு....ம்..... ஆனா வரா....து .“இது ஏன் உண்டாகிறது. தன் சொல்வங்கியில் சேமித்து வைத்துள்ள வார்த்தைகளின் எண்ணிக்கை அவ்வளுதான்.திவாளாகிக்கொண்டிருக்கும் ஒருவனின் சொல்வங்கியிலிருந்து எடுதுக்காட்டாக ஒரே ஒரு பருக்கை.

என் இதயத்தில்

உனக்கு அமைத்திருக்கிறேன்......

ஒரு சிம்மாசனம்

என்று வந்து அமரப்போகிறாய்

சொல் நிலவே.

சிம்மாசனம், நிலவு, இதயம் என்பதெல்லாம் காதலுக்கு மிகப்புராதனக்குறியீடுகள்.சொற்ப எண்ணிக்கையிலான சொற்களின் மூலதனத்தில்,கவிதை எழுத வந்தால்,அது பலவீனமான ,ரத்தச்சோகை கொண்ட சொற்கூட்டமாகத்தான் அமையும்.

காதல் கடவுளின் முகவரி என்றார் கவிக்கோ அப்துல் ரஹ்மான்.கடவுளின் முகவரியை கிழித்தெறியலாமா? காதலைக் கசக்கிக் கசக்கி பிழிந்து கடைசியில் கசக்க வைத்துவிட்டார்கள் நம் படைப்பாளர்கள்.

சில நல்ல எடுத்துகாட்டுகள்:

முந்தைய தினங்களில்

வெளிச்சம் வீசிய

எனது வானத்தில்

நீ பூசிச்சென்ற

கருமையில்

நிலவும் நட்சத்திரமும்

தோன்றாமல்

உன் முகம் மட்டுமே

தெரியவேண்டுமென்பதுதான்

உனக்கான

எனது யாசகங்கள். (ப.ராமு- நயனம்)

...................................................



பத்து பதினொன்று இருபது ஐம்பது

என ஏறிக்கொண்டே போகிறது

எழுத இயலாத எண்ணிக்கைகள்



காகிதங்கள் யாவையும் கிழித்துப்போட்டுவிட்டு

புறப்பட்டுவிட்டேன் ஒரே ஒரு முத்தத்தோடு (உமா- தென்றல்)



இவளுடைய காதலை வெற்று வார்த்தைகளில் சொல்ல முடியவில்லை.உணர்ச்சிப்பிழம்பாய் மாறிவிட்டபோது சொற்களில் அவற்றைக்கொண்டு வரமுடியவில்லை. ஒரே குறுக்கு வழி, ஓடிச்சென்று முத்தமிட்டுவிடுவது.(அதன் அடுத்த விளைவுகள் பற்றி கவிஞருக்குக் கவலையில்லை.)



காதலில் தோற்றுப்போனவளுக்குக் கரிசனக்குரலாய் ஒலிக்கிறது இந்தப்பாடல்.



அறிவு மங்கிப்போனபோதுதான்

இந்த மனதை

இருட்டு இழுங்கிவிட்டது.

காணாமற்போன

உன் காதலை

இந்தக்கருக்கிருட்டில்தான்

நீ இன்னமும் தேடிக்கொண்டிருக்கிறாய் (கனலன் - தென்றல்)

இக்கவிதையில் இருட்டு என்ற சொல் பொருத்தமான படிமமாய் விழுந்திருக்கிறது.



நீ தொடாதவரை

சாணைப்பிடிக்காத

கத்தியாய்க்கிடந்தேன்

தொட்டவுடன் தெரிந்துகொண்டேன்

எனக்குள் எண்ணிலடங்கா

கூர்மைகள் (துரைராஜ் முனியன் - தென்றல்)

இக்கவிதையில் குறியீடு படிம உத்திகள் சரியாகக்கையாளப்பட்டுள்ளன. சொற்சிக்கனம் கவிதைக்கான பல பரிமாணங்களை உருவாக்கும்.’தெரிந்துகொண்டேன்’ ‘எனக்குள்’ போன்ற வார்த்தைகளை நீக்கியிருந்தால் கவிதை இன்னும் பரிமளித்திருக்கும்.

...............................

இந்த ரோஜா அறியுமா

அதன் நிறத்திற்கு

எனது ரத்தமும்

அதன் மென்மைக்கு

எனது உயிர் மூச்சும்

எவ்வளவு முக்கியம் என்று. (அனு கோலாலம்பூர்- நிலா)

தன் காதலியை ரோஜாவாக உருவகப்படுத்தி காதலை மலரவைத்த சுமாரான கவிதை இது.



எனக்குப்பிடித்த எதுவும்

அவளுக்குப்பிடிக்கவில்லை

அவளுக்குப்பிடித்த எதுவும்

எனக்குப்பிடிக்கவில்லை

இருந்தபோதும்

வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம்

ஒருத்தொருக்கொருத்தர்

பிடித்து (சந்துரு- தென்றல்)



காதல் வெகு விரைவில் நீர்த்துப்போகாமல் இருப்பதற்கு எது காரணம்.விட்டுக்கொடுத்தலும் சகிப்புதன்மையும்தான்.உணர்ச்சிவயப்பட்டு வீசி எறியப்பட்ட வெற்று வார்த்தைகளால் எத்தனையோ காதல் கடை தேறாமல், எத்தனையோ குடும்பம் கரை சேறாமல் முறிந்து தொங்குவதை நாம் பார்க்கிறோம். அவனோ அவளோ முகத்துக்கு நேரே வெடித்த வார்த்தைகளின் வீச்சத்தை சதா சர்வ காலமும் சுமந்து கொண்டு திரிவதால் இந்தப்புனித உறவில் உடைப்பு நேர்ந்துவிடுகிறது. மிகைஉணர்ச்சி வயப்பட்டு உதிர்ந்த வார்த்தைகள்தானே, இதற்கு ஏன் அதிகபட்ச கனத்தைத்தரவேண்டும் என்ற தார்மீக சிந்தனை நமக்கு வருவதில்லை.ஆனால் மிதமான சிந்தனை கொண்டவன் வாழ்வு சொற்களால் தொலைந்து போகாமல் இருப்பதற்குப் புரிந்துணர்வைப் பகிர்ந்துகொள்வதற்குப் பாதை காட்டுகிறான். உனக்கும் எனக்கும் வெவ்வேறு ஆசைகள் இருக்கலாம்.வெவ்வேறு கொள்கைகள் இருக்கலாம், நாம் வெவ்வேறு உணர்ச்சிகளால் ஆக்கப்பட்டவர்களாக இருக்கலாம்! அதனால் என்ன? உனக்கு என்னையும், எனக்கு உன்னையும் எப்போதுமே பிடித்துப்போகிறது! அது போதும் நம் காதல் ஜெயிக்க.அது போதும் நம் வாழ்வு சுகிக்க, என்கிறான் கவிஞன்.அறிவுப்பூர்வமான வரிகள். (தொடரும்.........)