Friday, June 7, 2013

ஆணாதிக்கக் குரலும், பெண்ணிய சிந்தனையும்


                        
    கடந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை என் நண்பர் எனக்குச்சொன்ன ஒரு அபலைப் பெண்ணின் கதையை உங்களுக்கும் சொல்கிறேன். இந்த ஒரு வாரமாய் என்னை நிலைகொள்ளாமலாக்கிய கதை. நம் வாழ்வில் அடிக்கடி சந்திக்கும் சம்பவங்களில் ஒன்று இது என்றாலும், இது பெண்களின் கதையென்பதால்தான் சோகம் ஒவ்வொரு முறையும் பழையதை வென்று புதிய துயரத்தைப் பெயர்த்து கொண்டுவந்து அலைக்கழிக்க வைத்துவிடுகிறது.
  
 அவள் வீட்டை விட்டு ஓடி வந்தவள். அதற்குப் பெரும்பாலும் காதலன்றி, வேறு காரணமாக இருக்க முடியாது. தன் காதலின் பிடிப்பால் அம்மாவின் அறிவுரையை தூக்கியெறிந்தவள். அண்ணன் அடியையும் வாங்கிக்கொண்டு காதலே பெரிதென தாங்கிக்கொண்டவள். குறுக்கே நின்றை அத்தனைத் தடைகளையும் உடைத்து நொறுக்கிவிட்டு சுவரேறிக் குதித்தவள்.
  
ஓடிவந்தவள் அந்தப் பட்டணத்தில் குறைந்த சம்பளத்தில் வேலைக்கு அமர்ந்தாள். ஆரம்பத்தில் எல்லாம் நன்றாக நகர்ந்து கொண்டிருப்தாய்த்தான் பட்டது. வானத்தில் எப்போதுமே முழு நிலா நிலைப்பதில்லை. ஓடைகள் நீர் நிறைந்து சலசலப்பதுமில்லை!
 
  •  மலேசியாவுக்கு வருகை தந்த ஜெயமோகனோடு எங்கள் இலக்கிய நண்பர்கள்
  •  

 அநேகமாக எல்லா ஓடிவந்த காதலும் எதிர்கொள்ளும் அதே வாழ்வை இவளுடைய காதலும் எதிர்கொண்டது. திட்டமிடப் பாடாத வாழ்வின் இன்னல்களால் சிலந்தி வலையெனப் பின்னல்கள் சிக்கு மாட்டத் துவங்கின. வாயுக்கும் வயிற்றுக்குமான போராட்டம் தின்னத் துவங்கியது.
   அந்தப் பதிய தம்பதிகளின் காமம் கரைந்ததோடு புரிந்துணர்வும் கரையை அரிக்கும் அலையென கரைத்துச் செல்லத் தொடங்கியது. காதலன் இவளை வெறுக்க ஆரம்பித்திருக்கிறான்.


      “நீ என்னோடு ஓடிவந்தவள். உடலிச்சைக்காக அவசரப்பட்டவள்,” என்றெல்லாம்  கீழ்மையாகப் பாவிக்க ஆரம்பித்தான். அவன் வரம்பற்ற சொற்கள் அவளைச் சுட்டன. காதலித்தபோதும், அதன் பொருட்டு ஓடிவந்தபோதும், காமம் துய்த்தபோதும் உண்டான மகிழ்ச்சி இப்போது புரண்டு கொண்டது. மேனியில் புண்கள் புதிதாய் முளைத்துவிட்டாதாய் புரட்டிப் போட்டது.
       பெண்களுக்கு நேரக் கூடாத இன்னொரு துயர், கணவன் இன்னொரு பெண்ணின் மேல் கொண்ட மையலில், கொண்டவளை துச்சமாக்குதல். அவன் அவளை ஒதுக்க ஆரம்பித்தான். அவளிடம் நேரடியாகவே நீ எனக்கு வேண்டாம், எனக்குப் புதியவள் போதும் என்று கூறி அவளை குப்பையைப் போல கசக்கித் தூக்கி எரிந்தான்.வெள்ளத்தின் புரளலில் கரை ஒதுங்கிய வண்டலாய் நின்றாள்.

     அவளிடம் போராடும் குணமில்லை. நசுக்கினால் சத்தமில்லாமல் சாகும் பூச்சி இனம் அவள். அங்கீகாரமற்ற முறையில் அவனோடு வாழ்வதே இந்த இக்கட்டான நிலைக்குக் காரணம் என்றே அவள் செய்வதறியாது தவித்தாள்.

      கொஞ்ச நாள் பொறுமையாக இருந்து பார்த்துவிட்டு, இது சரிபட்டு வராது என் முடிவெடுத்து  தனக்கான உடமைகளை எடுத்துக் கொண்டு  வேலை செய்யும் இடத்துக்கு வந்து விட்டாள். அடுத்தத் திக்கு புலப்படவில்லை. அவள் மௌனமாக அழ, அதைக் கண்ட அவளின் முதலாளி என்ன ஏதென்று விசாரிக்க, அவள் நடந்ததைச் சொல்கிறாள். அவளுக்கு உடனடி ஆறுதலாக தன் வீட்டில் அடைக்கலம் கொடுத்திருக்கிறாள் முதலாளி. இதற்கிடையில் அப்பெண்ணின் தாயிடன் போய் நடந்ததைக் கூறச்சொல்லி அனுப்பியிருகிறார்கள். தாய் மனம் அவளை மன்னித்து ஏற்றுக்கொள்ளும் என்றார்கள்.
  
   ஆனால் அது நடக்கவில்லை. தன்மானம் அவளை ஏற்கவில்லை. குடும்ப அந்தஸ்து அதற்கு இடம் கொடுக்காது என்றாள். நீ இங்கே இனி வராதே என்றாள் பெற்ற தாய். ஓடிப்போனவள் என்ற பட்டம் குடும்பத்தையும் பறக்கவிடும் என்றாள். அண்ணனோ இனி வந்தால் அடி உதைதான் கிடைக்கும் என்று மிரட்டினான். அரவணைக்க வேண்டியவர் அனைவரும் அவளை அப்புறப்படுத்தவே நினைத்தனர். அவளுக்கு என்ன செய்வதென்றே புரியவில்லை. வாழ்வின் மிகத் துயரமான, எந்தத் திசைக்குப் போவது என்ற நிச்சயமற்ற நாற்சந்தியில் நின்று அவள் குழம்பினாள். ஒரு கணம் தன்னையே முடித்துக் கொள்ளலாமே என்றுகூட நினைத்தால். குழப்பமும் குமுறலும் குடைந்தெடுத்தது. நல் வாழ்வென்ற கனவு வெடித்து கண்முன்னாலேயே சிதலம் சிதலமாகித் தரையில் விழுந்தது. அவள் கதி என்னாகும் என்று தெரியவில்லை!
   
 பெண்களை இந்தச் சமூகம் எப்படிப் பார்க்கிறது?  உடலால் தப்பிழைத்தால் வேசி என்றே கருதுகிறது. ஆனால் ஆண் செய்தால் அவனை ‘ஆம்புல புள்ள’ எப்படியிருந்தா என்ன என்கிறது.  இந்த அவதானிப்பு ஒரு கையில் சுண்ணாம்பும் மறு கையில் வெண்ணையும் இடும் செயல். ஆணாதிக்க வர்க்கம் தொன்றுதொட்டே தன் கைகளில் விடாப்பிடையாய் வைத்திருக்கும் அதிகாரமிது. பெண்களின் உடல் பலவீனமும், தற்காப்புக்காக ஆண்களையே சார்ந்திருக்கும் போக்கும் ஆண்களுக்கு இரட்டிப்பு மனவலிமையைக் கொடுத்துவிடுகிறது. பெண் எப்போதுமே ஆணின் உடமை என்ற ஆதிக்க மன்நிலையும் பெண்டிமையை உரமிட்டு வளர்க்கிறது. பெண்களைச் சிறுமையாகப் பார்க்கும் காரணத்தையும் நம் சமூக மரபு முன்வைக்கிறது. குடும்ப சொத்துக்கு ஆண்தான் வாரிசாக இருந்து அடுத்தடுத்த சந்ததிக்கு அதனை எடுத்துச் செல்ல முடியும் என்ற கற்பிதத்தை நிலைக்கச் செய்துவிட்டது. ஆண்கள் கைகளில் இருக்கும் இந்த நிலப்பிரபுத்துவ மரபுச் சரடை கறாராக வைத்திருந்தே கைமாற்றிக்கொள்ளும் தந்திரமும் இதில் உண்டு. பெண்கலை வீட்டுப் பொறுப்பேற்க வைத்து ஆண்கள் போருக்குச் செல்லும் ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னாலிருந்த வரலாறு இன்றைக்கிருக்கும் நவயுக வாழ்விலும் பயன்படுத்துகிறார்கள். இடத்துக்கும் காலத்துக்கும் தகுந்தார் போன்று மாற்றிக்கொண்டு. ஆனால் ஆணாதிக்கப் போக்கின் நிறம் மாறாமல். பெண்கள் கல்வி கற்று வெளியுலக அனுபவத்தைக் கவசமாகக் கொண்டிருந்தாலும் பெண்களின்மேல் செலுத்தப்படும் ஒடுக்குமுறையும் வன்முறையும்  காலத்துக்கேற்றபடி மாறியிருக்கிறதேயன்றி ஒட்டு மொத்தமாய் ஒழிந்துவிடவில்லை.
  
  பெண்களை இன்றைக்குள்ள முக்கிய எழுத்தாளர்களில் ஜெயமோகன் எப்படி அவதானிக்கிறார் என்று பார்க்கலாம். அவர் எழுதிய ‘கூந்தல்’ ஆண்வர்க்க அடாவடிக்கு அங்கதக் குரல் கொடுக்கும் சிறுகதை . ஜெயமோகன் போன்ற ஒரு முழுமையான தமிழ் எழுத்தாளரை நான் வாசிப்பு பரப்பில் கண்டதில்லை. அவர் ஓர் ஈட்டற்ற எழுத்தாளுமை. மற்ற எழுத்தாளர்கள் படைப்பின் ஒரு வரையறைக்குள் நிறுத்திவிட முடியும். இவர் அதற்கு முரண். ஒரு காட்டாறு.
   
  கூந்தல் சிறுகதையில் மையமிட்டு உரக்க ஒலிப்பது ஆணாதிக்கமே. ஆனால் அக்குரலை அடையாளம் தெரியாமல் ஆக்கிவிடுவார் இறுதியில். பெண்கள் ஆணாதிக்கச் சிந்தனைக்கு எதிர்க்குரல் கொடுக்கும் ஒரு போர்க்குணத்தை மடித்து உள்வைத்து திடுமெனப் பிரித்துக் காட்டி மலக்கச் செய்கிறார்.
  
   ‘கூந்தல்’ கடந்த நான்கு தலைமுறையில் ஆண்கள் பெண்களை நடத்தும் கேவலமான நிலை பற்றிப் பேசுகிறது. என்னதான் நூற்றுக்கு மேற்பட்ட ஆண்டுகள் கடந்தாலும் அதன் ஊடுபாவக சமூக மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தாலும், பெண்களை நடத்து நிலையில் பெரிய மாற்றம் ஏது நிகழ்ந்துவிடவில்லை என்பதை கதை சொல்லிச்செல்கிறது.

     நீலாயதாட்சி நான்கைந்து தலைமுறைக்கு முன்னால் பிறந்தவள். அவள் கணவன் ஒரு இருதய நோயாளி. அவள் கணவன் இறந்தபின் புத் என்ற நரகத்துக்குப் போவதற்கு அஞ்சி நீலாவை அவனுக்கு மணம் செய்கிறார்கள். மனம் செய்துவைத்தால் அவன் விமோசனம் மாறும் என்பது நம்பிக்கை! இவள் ஏழைக் குடும்பத்தில் பிறந்த பாவத்தால் பணக்காரனுக்குப் பலி கொடுக்கவேண்டியதாயிற்று. எதிர்பார்த்தபடியே அவன் இறந்துவிடுகிறான். விதவையாகிறாள் நீலா. அதற்குப் பின்னர்தான் நீலாவின் நரகம் தொடங்குகிறது. விதவைக்கு தினமும் மொட்டையடிக்க மாமியார் உத்தரவிடுகிறார். தினமும் காலையில் ஒரு பெண் நாவிதர் இTஹைச் செய்தாக வேண்டும். அவளுக்குப் பிரதி தினமும் பொழுது மொட்டையாகத்தான் விடியவேண்டும்.

அவள் கூந்தல் மிக கரிய தேர்வடம் மாதிரியான மயிர்க் கற்றை. நீலாவுக்குக் கூந்தலே யவ்வன அழகை அள்ளிக் கொடுக்கிறது. அந்த அழகுதான் சமூகம் பாவமாகக் கருதுகிறது. விதவைக்கு அழகு தேவையோ. தலையை அம்மனமாக்கு! முக்கால் அழகு போய்விடும். கணவன் இறந்ததற்கு அப்புறம் அவளுக்கு எதற்கு கொண்டாட்டமெல்லாம்? மூலியாகக் கடவாய்! இதுதான் அன்றைய பிற்போக்கான சாபம்!
நீலாவுக்கு கூந்தல் மேல் ஒரு பிரேமையே உண்டாகிவிடுகிறது. முன்பு போல தரை வரை தட்டும் மயிர்கற்றையை கைகளில் கோர்த்து பார்த்து மகிழ ஆசை அவளுக்கு. நடந்துவிடக்கூடிய ஆசையா அது? ‘பொம்மனாட்டி அப்படியெல்லாம் ஆசைப் படக் கூட்டது!
 
   ஐந்து தலைமுறை தாண்டி அவளுடைய கொள்ளுப் பேத்தியின் கதையைச் சொல்கிறார் ஜெ. கிட்டதட்ட பிரச்சினை தலை முடிதான். அவள் பெயரும் நீலா. அவளுக்கும் கருநாகம் மாதிரி கருத்துச் சுருண்ட தலமுடி. தரையைத் தாவித்தொட முனையும் நீளம். கணவனுக்கு அவளின் முடிமீது ஆசை. அந்த ஆசையை அவனின் அகந்தையாகவும் காட்டுகிறார் ஜெ.
   
அவளுக்கு வேலை செய்யும் இடத்தில் பதவி உயர்வு கிடைக்கிறது. கணவனுக்குப் பொறுக்குமா? பொறுமல் அப்போதே ஆரம்பித்துவிடுகிறது கணவனுக்கு.

    நீலாவின் முதலாளி பழைய மாதிரி உடுத்தக் கூடாது. மேல் நாட்டு உடைதான் இவ்வேலைக்குப் பொருந்தும். எனவே உடைக்குத் தகுந்தார் போன்று முடியையும் கச்சிதமாய் வைத்துக் கொள்ளவேண்டும் என்று அறிவுருத்துகிறார். கணவனின் அபிப்பிராயம் என்னவாக இருக்குமோ என்று குழம்புகிறாள்.

     அவள் நினைத்தபடியே கணவன் அவளிடம் கூந்தலில் கை வைக்காதே எனக் கட்டளையிடுகிறான். இப்பொழுது அவளுக்கு வேலையா கணவனா என்ற குழப்பம். இரண்டில் ஒன்றைத் தேர்வு செய்ய வேண்டும். அவனிடம் மன்றாடிப் பார்க்கிறாள். உன் தலைமயிரை வெட்டுவதாக இருந்தால் நான் உன்னை விவாகரத்து செய்ய நேரிடும் என்கிறான். அவனுக்கு உள்ளே குமையும் காழ்ப்பின் நெருப்பு இவலைத் தீண்டுகிறது. குடும்பம் செழிக்கத் தானே பதவி உயர்வு. அதற்காக முடியைக் கத்தரிப்பது அவ்வளவு பெரிய குற்றமா? தன்னை ‘மயிராகவா’ அவர் பார்க்கவேண்டும் என் இரவு முழுதும் தூக்கமின்றி  தவிக்கிறாள். மன்றாடிப் பார்த்தாயிற்று. கணவன் தன் பிடிவாதத்தை தளர்த்துவதாய் இல்லை. ஆண் கர்வம் அவனை மனம் இரங்கவிடாமல் செய்கிறது. பெண்ணைச் சுயமாய்ச் சிந்திக்க விடாமல் தடுக்கும் ஆணாதிக்கப் போக்கு அவளை அருவறுக்கச் செய்கிறது. தனக்கு வேலைதான் முக்கியம் எனக் கருதி ஒரு முடிவெடுக்கிறாள்.னந்த இரவு வேளையிலேயே ஒரு கத்தரிக்கோலை எடுக்கிறாள். கற்றையாகப்  பிடிக்கு அடங்காமல் இருக்கும் கனமான முடியைக் கத்தரிக்கிறாள். கை வலிக்கிறது. மொத்தத்தையும் வெட்டி ஒரு உறையில் திணிக்கிறாள்.

      பின்னர் கைப் பேசியை எடுத்து, “காலையில் நான் இருக்கமாட்டேன். டிரஸிங் மேசையின் மேல் ஒரு பொட்டலம் இருக்கிறது. அதுதான் என் முடிவு.” என்று கனவனிடம் சொல்லிவிட்டு போனை அணைத்து விடுகிறாள்.

     கதை முடிந்து விடுகிறது. “தலை முடிதானே வேண்டும் உனக்கு. இதோ எடுத்துக் கொள், எனக்கு வேலைதான் முக்கியம். என் சுய சிந்தனைக்கும் செயலுக்கும்தான் இனி முக்கியத்துவம் கொடுப்பேன், ” என்பதை கதை சொல்லாமல் சொல்கிறது.

    இக்கதை ஆணாதிக்கக்கதை எதிர்த்துப் போராடும் ஒரு நவயுகப் பெண்ணைக் காட்டிச் செல்கிறது. ஐந்து தலைமுறைப் பெண்ணுக்கும் இப்போதுள்ள பெண்ணுக்குமான பெண்ணடிமைத்தன இடைவெளி குறைந்திருப்பதைச் சொல்கிறது. ஆண் வர்க்கத்தின் அகந்தை மனநிலை பெண்கள் வலிந்து வளர்த்துக் கொள்ளவேண்டும் என்று வலிந்து நிறுவுகிறது.

    பெண்கள் ஆண்களை முன்னிறுத்தி வாழும் வாழ்க்கை தன் சுயத்தைத் தின்றுவிடும். தான் முடிவெடுப்பதை நிறுத்திவிடும். தன் முன்னேற்றத்தைக் குலைத்துவிடும். மனைவிமார்கள் தன்னைவிட அறிவாளியாக இருக்கக் கூடாது என்பதில் மிகக் கவனமாக இருக்கும் கணவன்மார்களை நான் பார்த்திருக்கிறேன். அவர்களின் குறுகிய புத்திக்கு ஒரு சாட்டையடி இக்கதை.
  
 கதை எப்போதுமே வாசிப்புக்கான மனமகிழ் கதைகளாகவே இருந்துவிடுவதில்லை. மனக்கிலேசத்தை கிளறிவிடுபவை.அவை வாழ்வின் அனுபவப் பிரதி. கறை படிந்த மரபான மனநிலையை மாற்றும் மந்திர சக்தி.சிந்திக்க வைத்துச் சீர் செய்யும் வார்த்தைக் கருவி. போராட்ட குணத்தை விதைக்கும் படிப்பினை.



  

Wednesday, June 5, 2013

காதல் போயின், காதல் போயின் சாதல்



                                                                 ஓ ஹென்ரி

        அவள் எனக்கு முகநூலில் அறிமுகமான பெண் என்றே முதலில் நினைத்தேன். ஆனால் என்னிடம் படித்த மாணவி என்பதை அப்பெண் தன்னை அறிமுகப் படுத்திய பின்னர்தான் தான் தெரியும். மொட்டுக்களாகவே இருந்துவிடுவதில்லை பெண்கள், சீக்கிரம் மலர்ந்துவிடுகிறார்கள். பின்னர் முற்றிலும் வேறான தனி அடையாளம் வந்துவிடுகிறது  அவர்களுக்கு. ஆண்களைவிட பெண்கள் சீக்கிரம் வயதுக்கு வந்துவிடுவதால் அவர்களின் அறிவு வளர்ச்சியும் ஆண்களை மிஞ்சியதாகவே இருக்கிறது. இதை அனுபவப்பூர்வமாகப் பார்க்கவேண்டும். அவர்களின் அகம் சார்ந்த முதிர்ச்சியும் புலனாகும்.  அறிவு வளர்ச்சியின் உண்மை நிலை மனதில் ஏறும். இப்பெண்ணின் கதை இதற்கு நல்ல சான்றாக அமைகிறது.
என்னிடம் அவள் முகநூலின் இன்பொக்சில் உரையாடத் தொடங்கியது தன்னை எனக்கு நினைவு படுத்தத்தான். அப்போது அவள் ஒரு பையனை காதலித்துக் கொண்டிருந்திருக்காலாம். ஏனெனில் அவள் ஒரு ஆண்டுக்குப் பிறகு உரையாட வந்தபோது அவளிடம் காதல் புயலடித்துச் சிதலமான வார்த்தைகள் எஞ்சி இருந்தன.

ஒரு நாள் “ உங்களிடம் ஒன்னு கேக்கணும்” என்றே துவங்கினாள்.
என்னிடம் மேற்கல்வி பயில என்ன துறையைத் தேர்ந்தெடுக்கலாம் என்ற ஆலோசனை கேட்டு வந்தவர்களே அதிகம். இவளும் அப்படித்தான் துவங்கினாள் ஒரு வருடத்துக்கு முன்னர். ஆனால் இம்முறை அவள் கேட்க வந்தது வேறு விஷயமாக!

“ சொல்லும்மா என்றேன்”

“என்னக் காதலிச்சிவன் ஏமாத்திட்டான்” என்றாள். அவள் வார்த்தைகளில் ஏமாற்றமும், சிறுமைப் படுத்தலும் நிறைந்திருந்தது.

காதலிப்பது புதிதல்ல. ஏமாறுவது புதிதல்ல. ஆனால் காதல் எப்போதுமே புதிது. மாநுடக் காதல் முடிவற்று நீடிக்கும் . வகை வகையாய் வண்ண வண்ணமாய் பரிமளிக்கும். வெற்றியிலும் தோல்வியிலும் அதன் கதைகள் கலவையான சுவாரஸ்யம் மிகுந்தவை. ஆனால் அந்த சுவாரஸ்யம், சோகம், தெய்வீகமெல்லாம் ஒரு குறிப்பிட்ட காலக் கட்டம் வரை மட்டுமே  உயிர்ப்போடு இயங்கும்.  ஒரு பத்திருபது ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் அதே தெய்வீகக்காதல் பெரிய நகைச்சுவையாய் வேறொரு பரிமாணம் எடுத்து நிற்கும்..... காதலித்தவருக்கே. அதே உயிர்க்காதலை காலமும், வாழ்வனுபவமும், காதலைப்பற்றிய நம்முடைய அவதானிப்பும்  முன்பிருந்த தெய்வீகத் தன்மையைக் குப்புறப் புரட்டிப் போட்டிருக்கும்.

“நான் அவனை உயிருக்குயிராய் நேசித்தேன். அவன் இப்போ என்ன வேண்டான்னு சொல்லிட்டான்.”

“அவன் உன்னைக் காதலித்தானா? என்று கேட்டேன். ஒருதலைக் காதலாக இருந்துவிடக் கூடதல்லவா?

“ சார் வீடு வரைக்கும் வந்த அப்பா அம்மாக்கிட்ட பொண்ணு கேட்டான் சார்” என்றாள். “அவங்களும் ஒத்துக்கிட்டாங்க கொடுக்க”

“ இப்போ ஏன் வேணாங்கிறான்?”

“ அவங்க அம்மா ஒத்துக்கிலன்னு காரணம் சொல்றான்,” என்றாள்.

“ அவங்கம்மாவ கேட்டுட்டுத்தான் ஒன்ன காதலிச்சானா? கண்டிப்பா இருக்காது இல்லையா? உம்மேல உள்ள அவன் காதல் உண்மையில்லேனு புரியுது.” என்றேன். “அம்மா சொல்றாங்கங்கிறதுக்காக அவன் வேண்டானு சொல்ல மாட்டான்! வேற காரணம் ஏதாவது இருக்கும்!” என்றேன்.

“ எனக்கும் அவன் மேல சந்தேகம் இருக்கு!” என்றாள். அவன் வேலை செய்ற எடத்துல வேற பொண்ணோட பழகிறதா சேதி வந்துச்சி.” இது இவளை வெறுத்தற்கான சரியான காரணமாகவே இருந்தது.

“எனக்கு அவன் வேணும். அவனும் உங்க மாணவந்தானே?” என்றாள். “நீனக் பேசுங்க அவனிடம்” என்றாள்.

“தோ பாரும்மா..நான் சொல்றது நல்லா கேளு. அவன் உன்னை வேண்டானு சொல்லிட்டான். ஒரு பெண் புதிதாய் அவன் வாழ்க்கைக்குள்ள புகுந்துட்டானா அவன அங்கிருந்து வெளியாக்கிறது முடியாத காரியம்..அவன நீ மறக்கணும்” என்றேன் தடாலடியாக.

“ என்னையுந்தான காதலிச்சான்...என்ன மட்டும் எப்படி மறக்க முடிஞ்சது அவனால? இப்பல்லாம் வன் என்ன பாக்கறதோ பேசறதோ இல்ல ” என்றாள்.

“ ஆண்களுக்குப் பெண்கள் சீக்கிரம் சலித்துவிடுவார்கள். நீ அவனுக்குச் சலித்துவிட்டிருக்கிறாய்” என்றேன்.

“அவன என்னால மறக்க முடியல...வேல செய்ய முடியல.. சதா அவன நெனப்பாவே இருக்கு..”என்றாள்.

“ வேற ஒரு பெண்ணுக்கிட்ட மனச கொடுத்தவன்கிட்டே நீ போய் கெஞ்சி நிக்க போறியா? அது உன் சுய மரியாதைக்கு இழுக்கில்லையா?” என்றேன்.

“இல்ல சார்.....அவன மறந்துட்டு என்னால நிம்மதியா இருக்க முடியாது..”

“அவன் ஒன்ன மறந்துட்டான் றியே!” அவள் மௌனித்தாள்.

“உன்ன கல்யாணம் பண்ணிட்டு இத செஞ்சிருந்தானா நீ என்ன கதியாயிருப்ப.. கொஞ்சப் நெனச்சிப் பாரு..” என்றேன்.

அவளிடமிருந்து பதில் இல்லை.

“நீ அவன மீண்டும் உன் வசமாக்க பெரிய போராட்டம் நடத்தியாவனும்! அவங்கம்மாவுக்கு எதிரா ஒரு போராட்டம்! அந்தப் பொண்ணுக்கு எதிரா ஒரு போராட்டம்! அவன மீட்க ஒரு பெரிய போராட்டமே நடத்தனும்! அதுல உன் தன்மானம் விலைபோகும். அப்படியும் நீ ஜெயிக்கிறது நிச்சயமில்ல. அவ்ளோ அவமானத்தையும் தாங்கணுமா நீ?” என்று நேரடியாகவே சாடினேன். அவள் விதிர் விதிர்த்திப் போனாள்.

“நீ தோக்கறதவிட, விலகி வந்துர்றது கௌரவமானது இல்லையா?

“நான் மன்னிச்சி ஏத்துக்குவேன்,” என்றாள்.

“நீ இவன காதலிச்சிக்கிட்டே , வேற ஒரு பையங்கிட்டேயும் மனச பறி கொடுதீருந்தேன்னா, அவன் ஒன்ன ஏத்துக்குவானா?”

கொஞ்ச நேரம் உரையாடல் திரை வெளறி எழுத்தற்றுக் கிடந்தது." நீ அவன புறக்கணிக்கணும். அவன இனிமே கண்டுக்காத.....இதுதான் நீ அவனுக்கு நடத்துற மொத பாடம். நீ தொங்கிக் கிட்டு போன, ஒன்ன மேலும் அவமதிப்பான். அவன் மனசு அவகிட்ட பொதைஞ்சிடுச்சி.. விட்டுடு.. விடுதலையாகிடு, இப்படி அவமானத்திலேர்ந்து விலகறததுகூட ஒருவகை வெற்றிதான்” என்றேன்.

சற்று நேரம் திரையில் எழுத்துகள் தோன்றவில்லை.


"உனக்கு இப்போது அவன் மேலிருப்பது காதல் இல்லை, காதலித்த உன்னையே  வெறுக்கிறானே என்ற ஆத்திரத்தில் உண்டான அகந்தை மட்டுமே, அந்த அகந்தை காதலாகிவிடாதே ," என்றேன் . அவள் உணரத் தொடங்கி இருக்கலாம்.

நான் “நாளைக்குப் பேசுவோம். நீ பொறுமையா சிந்திச்சிப் பாக்கணும்,” என்றேன்.

ஒரு புன்னகை பொம்மை முகம் தோன்றியது திரையில்.

மறுநாள் வந்தாள். “சார் நான் நேத்து பூரா நெனச்சிப் பாத்தேன். நீங்க சொல்றதுதான் சரி. நான் அவன மறந்துட்டேன் என்றாள்.”

“நெஜமாவா? இவ்ளோ சீக்கிரமா?”

“ஆமாம் நெஜமாவே மறந்துட்டேன். என்ன வெறுத்தவன் மேல ஆசைய வளக்கிறது முட்டாள்தனம்னு புரிஞ்சிக்கிட்டேன்,” என்றாள். நான் இங்க வேலைய விட்டுட்டு கே. எல். போறேன் சார். அங்க வேல கெடச்சிருக்கு,” என்றாள்.

வேரூன்றிப்போன காதலைப் பிடுங்கி எடுப்பது இளங்காதல் மனதால் எளிதில் நடக்காது. அதிலும் பெண்களால் ஆகாத காரியம். மரபு ரீதியாக அவர்கள் ஆண்வர்க்கத்தை நம்பியே வாழ்பவர்கள். அவர்களின் முழு பாதுகாப்புக்கு ஆண்களை நம்பும் போக்கு இன்று நேற்று தோன்றியதல்ல. அது மரபணுக்குள் இரண்டரக் கலந்துவிட்ட ஒன்று. சரி, இந்தப் பெண்மட்டும் என்ன விதிவிலாக்கா? தன் பிரச்னையைப் பேச பேற்றோரை அணுக மாட்டார்கள் பெண்கள். காதல் உணர்வுகள் தனிமனித ரகசியம். அதனைப் பெற்றோரிடம் பேசுவது நாகரிகமற்றது என்ற கற்பிதம் நம்மிடம் வேரூன்றி கிடக்கிறது. அவள் வயதை ஒத்தவர்களால் அவளுக்கு அறிவுரை சொல்ல முடியாது. அனுபவம் போதாது. அவள் மனக் கிலேசத்தை உடைத்தெறிய அவர்களிடம் வார்த்தைகள் போதாது.

சரி, தெய்வீகக் காதலைப் பற்றிய கதையொன்றைச் சொல்கிறார் ஓ ஹென்றி. ஓ ஹென்ரி யதார்த்த வாழ்க்கையைக் கதையாக்கியவர். பாவனையற்ற மனிதர்கள்தான் அவரின் பாத்திரங்கள். கதைகளில் சுவாரஸ்யமான திருப்பங்கள் தருவதில் சமர்த்தர். இக்கதையும் அதற்கொரு சான்று.
‘பரிசு’ என்ற தலைப்பிட்ட கதை. ஸ்டெல்லா ஜிம் இருவரும் கணவன் மனைவி. ஸ்டெல்லா அழகான பெண். அவள் அழகுக்குக் கூடுதல் மெருகேற்றுவது அவளின் நீண்ட நேர்த்தியான கேசம். அவளின் கூந்தலின்மேல் அவன் தீரா மையல் கொள்பவன்.
அவர்கள் அன்னியோன்யமான தம்பதிகள். இருவருடையே நித்தியமான காதல் நீடிக்கிறது. ஆனால் இருவரும் குறைந்த வருமானத்தில் வாழ்க்கையை ஓட்டுபவர்கள். வரும் கிரிஸ்மஸ¤க்கு பரிசுகளைப் பரிமாறிக்கொள்வது வெள்ளையர்கள் வழக்கம். (அந்தப் பண்பாடுதான் இப்போது நம்மிடையேயும் பரவி இருக்கிறது.) கணவனுக்கு  என்ன பரிசு வாங்குவதென்று குழப்பத்தில் அலைமோதுகிறாள் மனைவி. கண்ணைப்பறிக்கும் எல்லா பரிசுமே விலையேறிக்கிடக்கிறது. கடைசியில் ஒரு கைக்கடிகாரம் வாங்கித்தரலாம் என்று முடிவெடுக்கிறாள். கணவன் கட்டி இருக்கும் கடிகாரம் பழையதாக இருக்கிறதே என்ற கரிசனத்தில்.

மனைவிக்கும் பரிசு தரவேண்டுமென்பது கணவவனின் ஆசை. கடைகளில் அழகழயாய் மின்னும் பரிசுகளைப் பார்க்கிறான். பையில் இருக்கிற பணத்துக்கும் மேலான விலைகளிலேயே பரிசுகள் கிடக்கின்றன. அவளுக்குத் திருப்தியாகவும் இருக்கவேண்டும் விலையும் மலிவாக இருக்க வேண்டுமென்றால் எப்படி? ஒரு பரிசை வாங்கிக்கொண்டு வீட்டுக்கு வருகிறான்.

வீட்டில் நுழைந்த ஸ்டெல்லாவைப் பார்த்தவுடன் அவன் துணுக்குறுகிறான். அவளையே கண்கொட்டாமல் பார்க்கிறான். அவளின் தோற்றத்தில் ஏதோ வேறுபாடு தெரிகிறது. அவன் மேலும் உற்று நோக்குகிறான்.

“என்னை அப்படிப் பார்க்காதே...” என்று கூறுகிறாள். அவள் தலைமுடி குட்டையாக சுருண்டு ஒரு பாள்ளி மாணவனின் தோற்றத்தில் இருக்கிறது.

“என்ன கோலம் இது?” என்று ஜிம் ஆச்சரியப் படுகிறான்.

“ஒன்று மில்லை என் தலை முடியை வெட்டி விற்றுவிட்டேன்”.


“என்ன? என்னா ஆச்சு?” வியப்பும் ஏமாற்றமுமான கேள்வி ஜிம்மிடமிருந்து.

“இந்த கிரிஸ்மசுக்கு உனக்கொரு கைக்கடிகாரம் வாங்கவே என் முடியை விற்றேன்,” அப்பொழுத்தான் கவனிக்கிறான் ஜிம். அவளின் அழகைக் கூட்டிக் காட்டிய நீண்ட முடி காணாமற்போனதை!

என்ன நடந்தது என்றால்...... ஸ்டெல்லாவின் நீண்ட அழகிய கேசத்தின் மேல் ஒரு பணக்காரிக்கு கண். தனக்கு அப்படி இல்லையே என்று குறைபடுகிறவள். ஸ்டெல்லாவின் முடியைச் ஸ்பரிசித்து ஆதங்கப் படுகிறாள். ஸ்டெல்லாவிடம் கனவனுக்குப் பரிசு வாங்க வேண்டும் என்ற ஆசை மட்டும் இருக்கிறதேயன்றி அதனை நிறைவேற்றும் பணபலமில்லை. எனவே இருபது டாலருக்கு தன் முடியைப் பணையம் வைத்துவிடுகிறாள். அதைச் சௌரியாக்கிக் தனக்குச் சௌகர்யமாக்கிக் கொள்வாள் அந்த பணக்காரி.
ஜிம்முக்கு அவள் மேல் மெல்லியதாய் கோபம் வருகிறது. ஆனால் அது அவள் செய்த தியாகத்துக்கு ஈடாகாது என்று தன் சினத்தை வெளிக்காட்டிக்கொள்ளவில்லை. அவள் மீதான அன்பு மேலும் பன்மடங்காகிறது. அவளை கட்டி அணைத்துக் கொள்கிறான். கண்களில் நீர்த் திரையிடுகிறது.

“இதோ பார் உன் கூந்தலை பராமறிக்க ஒரு செட் சீப்பு வாங்கி வந்திருக்கிறேன்,” என்று என்று அவளிடம் அதனை நீட்டுகிறான். அப்போதுதான் கவனிக்கிறாள் அவன் கையில் கட்டியிருந்த அவன் கடிகாரத்தைக் காணவில்லை. அது அவன் தாத்தாவின் கடிகாரம். அது பரம்பரை நினைவுப் பொருள். பழையதாக இருந்தாலும் பழையதை நினைவுபடுத்தும் பொக்கிஷம். எப்போதுமே அதைதொட்டுப்பார்த்து பெருமையில் திளைத்துக் கொள்வான் ஜிம். இதெல்லாம் ஸ்டெல்லாவுக்குத் தெரியும். அந்தப் பெருமையில் அவளும் பங்குகொள்வாள். ஆனால் அவர்களின் காதலுக்கு முன்னால் அது எம்மாத்திரம்? கோடி கொடுத்தாலும் அன்புக்கு ஈடாகுமா? ஒரு சொட்டு ஆனந்தக் கண்ணிருக்கு சமமாகுமா? என்ன பெரிய ‘மசிரு’? (ஐயா காதலர்களே  ரொம்ப வேண்டாம்! உங்கள் காதலியின் தலைமுடிய லேசாக கலைத்துவிடுங்கள் பார்க்கலாம்.) கைவைக்க தைரியமுண்டா உங்களுக்கு? ஒரு ரத்தக் களறியே அரங்கேறும்!
ஆத்மார்த்தமான காதலின் அடையாளம் ஓ ஹென்ரியின் இக்கதை.  இப்போதெல்லாம் இப்ப்டியா? இன்னொரு காதலரைச் ‘ஸ்பேராக’ வைத்துக்கொண்டல்லாவா ‘ஆத்மார்த்தக் காதல் நடத்துகிறார்கள்!