Saturday, January 12, 2013

7. சீனப்பெருஞ்சுவரை நோக்கி ஒரு பயணம்









மறுநாள் காலை குழந்தைகள் சுறுசுறுப்பாக இருந்தனர். பனிச்சறுக்கு விளாயாட்டு இடத்துப் போகலாம் என்ற முடிவால் நேர்ந்த மகிச்ச்சி காரணமாகத்தான்.  நல்ல வேளையாக அதற்கு சறுக்கு என்ற சொல் இருப்பதால் சறுக்கி விழுந்தாலும் தப்பில்லை என்றாகிவிடும்! விளையாட்டே சறுக்குதான் என்பதால் பனியில் சாகசம் காட்டினாலும் சறுக்குதான். சாகசம் காட்டத் தெரியாவிட்டாலும் சறுக்குதான். எனவே தாராளமாகச் சறுக்கலாம். பெண்கள் எவ்வளவுதான் வழுக்கி விழுந்தாலும் அங்கே கெட்ட பெயர் வந்துவிடாது.
விடுதியிலிருந்து இரண்டு மணிநேர ஓட்டம். பட்டணத்திலிருந்து முதல் முறையாக கிராமப்புறம் வழியாக வேன் செல்கிறது. எங்கு பார்த்தாலும் வெண்மை பூசிக் கிடக்கிறது பூமி.பனி பெய்து கெட்டி தட்டிப்போய்க் கிடக்கிறது. சாலையில் வாகனங்களைத் தவிர  வெளியே மனித சலனமே இல்லை. விவசாய நிலம்போலத் தெரிகிறதே தவிர, மனித நடமாட்டமே இல்லை.ஆங்காங்கே சுவர்க்குடிசைகள் இருக்கின்றன. விவசாயிகளுடையது. கடும் குளிருக்குப் பயந்து உள்ளே பதுங்கி இருக்கிறார்களோ என்ற எண்ணத்தைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. அவர்கள் ஏகழைகள்தான். கம்னியூஸ்ட்நாடாகச் சீனா இருந்தபோதே ஏழைகளாக இருந்த குடியானவர்கள் அதே நிலையிதான் இருக்கிறார்கள். பட்டணங்கள் வணிகங்கள், பெரும் பணக்காரர்கள் பெருகிவிட்டால் இந்த ஏற்றத்தாழவு இருக்கத்தான் செய்யும். சோசியலிஸ்ட் கொள்கை நீர்த்துப் போகும் போது ஏழை பணக்காரன் என்ற நிர்ப்பந்தம் இருக்கத்தான் செய்யும். முதலாளித்துவ நாடுகளில் தவிர்க்க முடையாத நிலைப்பாடுகள் இவை! குளிர்காலத்தில் விவசாயம் ஸ்தம்பித்துப் போய்விடுகிறது என்று சொன்னார் மைக்கல். நாங்கள் கடந்து போகும் இடங்களில் குளம் குட்டைகள் ஆறு எல்லாம் பனியில் கட்டிப்போய்கிடக்கிறது.மேல் மட்டத்தில்தான் பனி கட்டிப்போய் இருக்கிறது. உறைந்த பனி அடுக்குக்குக் கீழே ஆறு மௌனமாய் ஓடிக்கொண்டுதான் இருக்குமாம். தப்பித்தவறி அதன் மேல் நடந்தால்.. நமக்கு சனி ஏழாம் இடத்தில் இருந்தால் மேல் மட்டம் உடைந்து ஆறு நம்மை ஆழத்தில் இழுத்து நீரோட்டத்தில் அடித்துச் சென்று விடுமாம்.அப்படியே காப்பாற்றினாலும் பிணமாய்த்தான் கிடைக்குமாம். அழகாய் இருப்பதெல்லாம் ஆபத்து. ஆழமறியாமல் காலை விடாதே என்ற பழமொழி இங்கிருந்துதான் 'மிதந்து' வந்திருக்கவேண்டும்!

சாலை நெடுக்க தூண்கள் இருகின்றன.நாம் நினைப்பதுபோல அவை தொலை பேசிக் கம்பி இணைப்புத்தூண்கள்  அல்ல. தூண்களின் மேலே சோலார் சக்தித்தட்டுகள்  இணைக்கப் பட்டிருகின்றன. கிராமங்களில் மின்சாரமும், பயிர்களுக்கான நீர்ப்பாய்ச்சலும் நடக்கவேண்டுமென்பதற்காக அரசாங்கத்தின் முன் ஏற்பாடு இது.  பெய்ஜிங் பெருநகரத்தின் கட்டட வெளி கண்ணாடிகளில் சூரிய வெப்பத்திலிருந்து சக்தியை சேகரம் செய்யும்  கூட வகையச் செய்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் தமிழ் நாட்டைப்போல காவெரி நீரையோ மற்ற ஏரிகளின் நீரையோ
 நம்பி வாழும் நிலையில் இல்லை. கேரளாவையும் கர்நாடாகாவையும் கெஞ்சியும் ஆர்ப்பாட்டம் செய்தும் அரசியல் நடத்தவில்லை. நடுவன் அரசு ஆடும் அரசியல் லாப  நாடகத்துக்கு பலியாகிப்போகும் மக்களும் அங்கில்லை! எல்லாம் மக்களாட்சி கோட்பாட்டுப்படி, மக்களே மக்களால் மக்களுக்கான அரசாங்கம் அங்கே நடக்கிறது. மைக்கல் தன் நாட்டின் பெருமையை சொல்லிச் சொல்லி
புளகாங்கிதம் அடைகிறார்.  

வெள்ளிப்பனி மலையை அடைந்தபோது நூற்றுக்கணக்கானோர் சறுக்கு விளையாட்டில் மகிழ்ந்திருந்தனர். பனிச்சறுக்கு விளையாட்டுக்கான பொருட்களை பெற்றுக்கொண்டு எல்லாரும் சறுக்கக் கிளம்பிவிட்டார்கள். எனக்கும் மனைவிக்கும் முக்கியமான வேலை. அதாவது பனிச்சறுக்கு விளையாட முடியாது வயதுப் பிள்ளைகளை பார்த்துக்கொள்ளும் பணி. எதற்குப் போய் சறுக்கி விழவேண்டும் பேசாமல் 'ஆயாக் கொட்டாய்' வேலையே செய்யலாம் என்று முடிவெடுத்தது எவ்வளவு பெரிய முட்டாள் தனம்! வெளியே போய் விளையாடும் குழந்தைகள் வழுக்கி விழுந்து அழுவதும் அவற்றை ஆசுவாசப் படுத்த தின்பண்டங்கள் வாங்கித் தருவதுமாக இருக்கவேண்டியதாய்ப் போய்விட்டது. விலையோ பயங்கரம். ஒரு டின் பானம். பதினைந்து வெள்ளிக்கு மேல். ஐஸ் கிரீம் அதைவிட அதிகம். குழந்தைகள் அந்தப்பனியிலும் ஐஸ்கிரீம்தான் வேண்டுமென்று அடம் பிடிக்கின்றன. வெளியே குளிரோ அதிகம். கிட்டதட்ட மைனஸ் பத்து. இப்படியாகக் குழந்தைகள் செய்த சேட்டையைத் தாங்க முடியவில்லை. பிள்ளைகள் வந்தவுடன். இதற்கு விளையாடவே வந்திருப்பேன் என்றேன். சரி வாங்க விளையாடுஙக என்று சறுக்கு விளையாட்டுக்கான பொருட்கள மாட்டி விட்டான் பெரியவன். ஒரு அடி நகர்ந்தால் பின்புறமாய் விழுகிறேன். தூக்கிவிட  ஆள் வேண்டும். மீண்டும் முயற்சி. மீண்டும் விழுதல். அப்பா தாங்காத என்னை விட்டுடு என்று சொல்லித்திரும்புகிறேன். மகனைக் காணோம். பிறகு யாருஒரு அந்நியர் தூக்கி விட்டார்.( இதற்குப் பேசாமல் baby sitting வேலையே மேல்)
அங்குள்ள மக்கள் சீனர்கள் மாதிரி இல்லை. நான் இந்திய சீன எல்லையின் சிக்கிம்மில் பார்த்த முக ஜாடை. ஏறத்தாழ நேப்பால் கார்கள் மாதிரியான முகத்தோற்றம். அல்லது மங்கோலியக் காரர்கள் மாதிரி இருந்தார்கள்.
அந்த இடத்தை விட்டு வெளியேற மறுத்தன குழந்தைகள். குளிரோ அங்கிரு விரட்டுகிறது.







மீண்டும் வேனில் ஏறி விடுதிக்குப் புறப் பட்டோம். அன்றைக்கான் பகல் உணவு உட்கொள்ள நான்கைத் தாண்டிவிட்டது. அதனால் இனி அகல் உணவு பெய்ஜிங்கில் கிடைக்காது. இரவு உணவுதான். ஆனாலும் பிளைகளுக்குப் பசி. எங்கேயோ நின்று சாப்பிட்டோம். இருட்டிக் கொண்டிருந்தது.

தொடரு.......ம்

Thursday, January 10, 2013

6. சீனப் பெருஞ்சுவரை நோக்கி ஒரு பயணம்



  சீனர்கள் ஒலிம்பிக் விளையாட்டுகளில் தங்கங்களை குவிப்பதற்குக்

காரணம் தேடுபவர்கள் முதல் நாளில் நாங்கள் பார்த்த அக்ரோபேட்டிக்

விளையாடுகளைப் பார்த்தாலே புலனாகிவிடும்!

   இரண்டு கைகளாலும் இரண்டில் தொடங்கி  20 பந்துகளை விடாமல் வீசிப்

பிடிக்கும் சாகசமும் சரி, ஒற்றை சக்கர வண்டியில் கம்பிமேல் பலவித

சாகசங்களை செய்து காட்டிய விளையாட்டிலும் சரி பார்ப்பவரை கண்சிமிட்ட

விடாது, பிரக்ஞை பிறழ விடாது அப்படியே சிலையாய் பிடித்து வைத்து

விடுகிறது. ஒரு மந்திரக்கோலின் அசைவுக்கு கட்டுப்பட்டதுபோல

பார்வையாளர்கள் நிலைகுத்திய பார்வையிலிருந்து விலகவில்லை! ஒருவன்

ஒற்றைச் சக்கர சைக்கிலில் சாகசம் செய்யும்போது நம் உயிர் நம் கையில்

இல்லை. நாம் விழுந்து தெறித்துவிடுவோமோ என்ற அச்சம் உடலில்

எறும்புபோல ஊடுருவிய வண்ணமே உள்ளது.



    ஐநூறு பேருக்கும் மேல் கூடியிருந்த கூட்டத்தை என் ஒரு வயது பேரனின்

செய்கையும் சிரிக்கவைத்து விட்டது. ஒரு சாகச நிகழ்வு முடிந்த இன்னொஉரு சாகச நிகழ்வுக்கு இடையில்   ஒரு 20

வினாடிக்கு விளக்கு அணைக்கப் படுகிறது. இருள் சூழ்ந்ததும் அவன் ஒரு

அதிருப்தி கூச்சல் போடுவான். அவ்வொரு முறையும் அதே போன்ற சிறு

சலனம். அவர்கள் சாகசத்தை இடைவிடாது பார்க்கவேண்டும் என்ற துடிப்பே

அவனை கூச்சலிட வைத்தது. அவன் கூச்சலிடவும் வெளிச்சம் விழுந்து

அடுத்த சாகசம் ஆரம்பிக்கவும்  சரியாக இருந்தது. நிசப்தம் நிலவும் அந்தத் 

தருணத்தில் அவனின் குரலொலி சமிக்ஞை நமக்கு மேலுமொரு 'சாகச

நிகழ்வாகவே' பட்டது.

சாகசங்கள் அவ்வளவு நுட்பமாகவும் அத்துணை

நேர்த்தியாகவும் இருந்தது. வண்ண ஆடையில் இளம்பெண்களும் ஆண்களும்

தங்கள் உடலசைவுகளைக்கூட கலை நேர்த்தியோடு செய்யும் போது.. 'அடடே"

என்று வியப்பு வார்த்தைகள் நம்மிடமிருந்து கசியும். அவ்வளவு ஒழுங்கு,

இழை பிசகாத செய்நேர்த்தி!


அவ்வளவும் நெடுங்காலப் பயிற்சியும், உழைப்பும், வலியைத்

தாங்கிக்கொள்ளும் சக்தியும் அவர்களை இந்த முழுமையை நோக்கி

உயர்த்தியிருக்கிறது. இதுபோன்றன் நிகழ்வுகள உலக மக்களை ஈர்த்தும் இருக்கிறது. The chinese- really mean  business.

ஆம்,இடைவிடாத பயிற்சி, தேச பக்தி, இனப் பற்று.. உலக நாடுகளை

அனைத்தையும் வென்று  ஈடு இணையற்றுத் திகழ வேண்டுமென்ற வெறியை

நான் சீனர்களிடம் பார்த்தேன்.

அது ஒரு கம்னியூஸ்ட் நாடாக இருந்து பின்னர் அதிலிருந்து

விடுபட்டு, பொருளையலிலும், வணிகத்திலும், தற்காப்பிலும்

அந்நாடு காட்டும் முன்னேற்றம், இரண்டாம்

உலக யுத்தத்துக்குப் பிறகு ஜப்பான் முனேறியதை விடப் பன்மடங்கு

அதிகமாகும்.

சரி, அதை விடுங்கள்..


நிகழ்வு முடிந்து வெளியே வந்த போது இருட்டிவிட்டிருந்தது. கடிகாரத்தைப்

பார்த்தேன் மணி ஐந்து. அதாவது இரவு மணி ஐந்து. இங்கூயும் ஒரு முரண். நம்

நாட்டில் வெயில் மேற்கில் இறங்கும் நேரம் ஆனாலும் அதன் தகிப்பு

குறைந்திருக்காது. மாலை 5.00 நமக்கு.


மண்டபத்துக்கு வெளியே குளிர் கூடியிருந்தது. குளிர் மைனஸ் 10ஆகப்

பதிவாகியிருக்கிறது. மண்டபத்தின் உள்ளே சூடேற்றி இருந்தபடியால்

வெளியே 'கனன்றுகொண்டிருந்த' குளிர் தெரியவில்லை. வெளியே

வந்தவுடனே காற்று நம் மேல் குளிரின் உக்கிரத்தைப் பூசியபடி இருக்கிறது.


உடனே குழந்தைகளை ஒன்று சேர்த்து வேனுக்கு ஓடினோம். வேன்

இத்தனைக்கு 100 மீட்டருக்கு அப்பால்தான் இருந்தது.


ஹோட்டலுக்கு வந்ததும், பசி எடுத்தது. இந்தக்குளிரில் மீண்டும்

கடைத்தெருவுக்குள் இறங்க முடியாது. குஞ்சு குலுவானெல்லாம் தாங்காது

என்பதல்ல, எங்களால் கண்டிப்பாய் முடியாது.


என் மகன்களும் மருமகனும் போய் உணவு வாங்கி வந்தனர். கொய்த்தியோ,

பிரட்டிய சோறெல்லாம் அதிக விலை கொடுத்து வாங்கி வந்தார்கள். ஒரு

ஆள் உணவு கிட்டதட்ட 15 ரிங்கிட். சீனச் செலவாணிக்கு முப்பது யுவான்.

நம்முடைய பணத்துக்கு அங்கே இரட்டிப்பு  மதிப்பு. ஆனால் விலைவாசியோ

விஷமாய் கிடக்கிறது.


மறுநாள், முன்னர் ஆண்ட ராஜ அரண்மனைக்குப் போவதாய்த் திட்டம்.

சீனப்பெருஞ்சுவரை கட்டி, உலக அதிசயங்களில் ஒன்றாக்கப் பட்ட அரச

பரம்பரை வாழ்ந்த அரண்மனைகள் அவை. மிங் என்ற கடைசி அரச

பரம்பரையோடு, (மிங்  டினாஸ்டி) ஆட்சி நிறைவு பெற்றிருக்கிறது...ஒரு

மாபெரும் புரட்சியின் வழியே.



தொடர்ந்து பார்ப்போம்.....(படங்கள் அடுத்த தொடரில்.. சில தொழில் நுட்பச் சிக்கல்)

Wednesday, January 9, 2013

5. சீனப் பெருஞ்சுவரை நோக்கி ஒரு பயணம்













பாண்டா கரடிகளை தொலைகாட்சிகளில் பார்த்ததுதான். சில சமயங்களில்

நம் நாட்டு அரசியல் வாதிகளோடு அவற்றைப் பார்ப்பதில் குழப்பம்

உண்டாகிவிடுகிறது. எது கரடி , எது அரசியல் வாதி என்று அடயாளங்

காண்பதில்!

 குழந்தைகள் அவற்றைப் பார்க்கப் போகிறோம் என்பதில்

பேரானந்தம். பாண்டாக்கள் குளிர் பிரதேசத்து  மிருகங்கள். அங்கே அவறுக்கான

வாழும் சூழல் பொருத்தமாக அமைந்திருக்கிறது என்று நினைக்கிறேன்.

தியடோர் பாஸ்கரிடம்தான் அவறைப்பற்றி மேலதிக விபரங்களைக்  கேட்டுத்

தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். வளர்ப்புப் பிராணிகள் மீதே எனக்குப்

பிரியமில்லை. நிறைய பேரப்பிளைகளை வளர்த்தாயிற்று!

இரண்டு பாண்டாக்கள் புரண்டு புரண்டு விளையாடியதை வெகுநேரம்

குழந்தைகள் ரசித்துக்கு கொண்டிருந்தனர். ஒன்றையொன்று கட்டிப்பிடித்து

உருள்வதும், முத்த மிடுவதும், குழியில் விழுந்து புரள்வதுமாய்

'சாகசங்களாகவே' குழந்தைகள் பார்த்துச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தன.

பெரியவர்கள் கூட சற்று நேரம் கவலை மறந்து சிரிக்கலாம். ஆனால் குளிர்

அங்கிருக்க விடாமல் விரட்டியது. என்னதான் உடல் முழுதும் தடித்த

துணியால் போர்த்தி இருந்தாலும் குளிரின் தாக்குதலிலிருந்து தப்பிக்க

முடியவில்லை. உடனே ஓடிப்போய் சூடூட்டி இருக்கும் வேனில் ஏறிப்போய்

உட்கார்ந்து விடவேண்டுமென்றே தோன்றியது. ஆனால் அங்கிருந்து நகர

முடியவில்லை. குழந்தைகள் பாண்டாக்களிடம் தங்கள் மனதை பணையம்

வைத்து விட்டிருந்தார்கள். நன்றாகக் கொழுத்து, உருண்டு திரண்டு திப்பி

திப்பியான, கருப்பு வெள்ளையில் பாண்டாக்கள் செய்யும் சேடைகளில்

குழந்தைகள் லயித்துப் போயிருந்தார்கள். பாண்டக்கள் பற்றிய

திரைப்படங்கள், கேளிக்கைப் படங்களைப் பார்த்தவர்கள் இப்படி நேரடி

தரிசனம் தரும்போது லேசில் விட்டு விட்டு வந்துவிடுவார்களா என்ன? தங்கள்

பெற்றோரைத் துருவித் துருவி வினாக்களைத் தொடுத்த வண்ணம் இருந்தன

குழந்தைகள். குழந்தைகளை விட்டு பேருந்துக்கு ஓடவும் மனம் வரவில்லை.

அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக சிதறிக்கிடந்தார்கள்.

குழந்தைகளுக்கு குளிரைத்தாங்கும் சக்தி அதிகமாம். அவற்றின் வளரும்

உடற்செல்கள் கடுங்குளிரைத் தாக்குப் பிடிக்கும் சக்தி உண்டாம். நமக்கோ

செல்கள் (உயிர் அணுக்கள்) நாளெல்லாம் அதிகப் படியாகச் செத்த

வண்ணமிருக்கிறது. குழந்தைகளுக்கு அதிகம் வளர்ந்த வண்ணமிருப்பதாலே

அவற்றுக்கு தாங்கு சக்தி அதிகம் என்கிறார்கள். ஆனால் குழந்தைகளைத்

தாங்கும் சக்தி நமக்கு அதிகம் இருந்தாலே போதும்!

ஒவ்வொரு கணமும் குளிர் உடல் முழுக்க ஊர்ந்து மிரட்டியது. குறிப்பாக

கைவிரல்கள் மரத்தன. கால் பாதங்கள் ஈரமானது போன்று இருந்தது. காலுறை

நனைந்துவிட்டதோ என்ற உணர்வு மேலிடுகிறது. கால் விரல்களும்

மரத்துவிட்டிருந்தன. உடனே வேனுக்குள் நுழைந்துவிட வேண்டும்.

குழந்தைகளை ஒன்றுதிரட்டி  வேனுக்கு ஓடினோம்!
   
என் ஒரு வயது பேரனின்  

முகம்குளிரில் சிவந்து வீங்கி விட்டது போன்றிருந்தது. எந்தச் சலனமும்

அவனிடமிருந்து வருவதில்லை.

அழுவதுமில்லை! சிரிப்பதுமில்லை! புள்ளையார் சிலை போல கண்களும்

முகமும் அசைவற்றே இருந்தது. எங்களுக்கு பயமாகவே இருந்தது . பேரன்களில்

அவனுக்கு மட்டுமே பேசும் வயதில்லை. எனவே மனதில் கொஞ்சம்

அச்சம்தான். ஆனால் வேனுக்குப் போனவுடனே அவன் பழைய ஆளாகி

விடுவான். அப்போது அவனும் குளிரைத் தாங்கி கொள்கிறான் என்று மனம்

ஆசுவாசப் படும்.

வேனில் ஏறும் போது மணி இரண்டாகிவிட்டது. பசி வயிற்றைக் கிள்ளியது.

வேன் ஒரு உணவுக்கடையை நோக்கிப்போனது.

சீன உணவில் எப்போதுமே எங்கள் குடும்பத்தாருக்கு ஆசை அதிகம்.

மலேசியாவில் கூட என் கட்சி யாருமில்லை. நான் இந்திய உணவகத்துக்கு

அழைத்தால் மற்றவர் அனைவரும் சீன உணவை விரும்புவார்கள்.

இங்கே சொல்லவே வேண்டாம்.சீனாவில் உணவு ஒருபடி சுவை மிகுந்தது.

கீரை வகைகள்தான் ஏராளம். பத்து வகைக்கும் கூடிவிடும்.அசைவத்தில்

 வளர்ப்பு மீனோ, பன்றி வகையோ கிடைக்கும். நண்டு இறாலென்றெல்லாம்

கிடைக்காது. ஏன் என்றால் பெய்ஜிங் கடற்கரை பட்டினமல்ல. நம்

இந்தியாவில்

பஞ்சாப் போல அங்கேயும் கடல் உணவு கிடைக்காது. அவை இருந்தாலும்

அதற்கு துட்டு அதிகம் வேண்டும்!





சீன உணவகத்தில் இருந்த சீனர்கள் எங்கள் பேரப்பிளைகளை வளைத்து வளைத்து

படமெடுத்தனர். இது சீனாவில் எல்லா இடத்திலும் நடந்தது. தெருவில்

போனாலும் நம்மை அனுமதி கேட்டு கூட நின்று படமெடுத்தார்கள்.

எங்களுக்கும் மட்டும் இந்தக் கௌரமா என்று புள்காங்கிதமடைந்தோம்.

கண்டிப்பாக நான் மலேசியாவின் முக்கிய எழுத்தாளர் என்று சீன தேச

மக்களுக்குத் தெரியாதுதான். பின்னர் ஏன் இந்தப்புகைப்படப்

பிடிப்பு. பின்னர் சொல்கிறேன். (இனியும்

புகைப்பட மென்றெல்லாம் சொல்லிக் கொண்டிருக்கக் கூடாது) டிஜிட்டல்

முறை வந்த பிறகும் இன்னுமென்ன புகை வேண்டிக்கிடக்கிறது. ஹைதர் கால

கேமராவெல்லாம் எப்போதோ காலாவதியாகிவிட்டது.புகை அடுப்பில் கூட

வருவதில்லையே.)

உணவு உண்ட பின்னர், கீழ்த் தளத்தில் முத்து மாலைகள், தோடு ஆகியவை

விற்கும் கடைக்கு அழைத்துச் சென்றார் மைக்கல். சுற்றுலா வழிகாட்டிகள்

இவ்வகையான வணிக இடங்களுக்கு அழைத்துச் செல்வது வழக்கம். அந்நிய

தேசத்தில் விஷேச உற்பத்திப் பொருட்களை நம்மை வாஙக்வைக்கவும்

அதனால் வழிகாட்டிகளுக்கு கொஞ்சம் உபரி வருமானம் ஈட்டிக்கொள்ளவுமான்

முன் ஏற்பாடு . இங்கே கடல் இல்லையென்றால் என்ன , செயற்கையாக

முத்துச்சிப்பிகளை உருவாக்குகிறார்கள். ஒரு சிப்பியை உடைத்து

கண்முன்னாலேயே முத்து வளர்ந்திருப்பதைக் காட்டினார்கள். ஆனால் அசல்

முத்தைப் போன்று கவர்ச்சி இல்லை. மனித அறிவின் கண்டுபிடிப்பு என்பதால்

கொஞ்சம் ஈர்ப்பு உண்டாகிறது. அவ்வளவுதான்!


அன்று மணி நான்குக்கெல்லாம்  சீன எக்ரோபேட்டிக் கலைக்காட்சி நடக்கும்

மண்டபத்துக்குள் நுழைந்தோம். அதுபற்றி சொல்லும் போது நம் இந்திய

நாட்டார் கலை வடிவம் நினைவுக்கு வருகிறது. ஆனால் அப்போதே நமக்குக்

கோபமும் வந்து விடுகிறது தமிழ்நாடு மீது. இங்கே எக்ரோபேட்டிக்குக்கு நம்

பணம் ஒரு தலைக்கு ஐம்பது ரிங்கிட்டுக்கு மேல் வசூலித்து, கலையை

விரிவாக்கி அதனை சுற்றுலாமூலம் வரும் பெரும் வருமானமாக மாற்றி

இருக்கிறார்கள். ஆனால் இந்திய நாட்டார் கலை, விளையாட்டுகள் இன்னும்

தெரு நாடகமாகவே

வளர்ச்சியற்று கிடக்கிறது. அதனைச் சுற்றுலாப் பயணிகளுக்கென எல்லா

நகரங்களிலும் வணிக

நோக்கத்தோடு மேம்படுத்தி இருந்தால் அக்கலை விளையாட்டு பல

கலைஞர்களை வாழ்வைத்திருக்கும். அந்நிய செலவாணியும்

அதிகரித்திருக்கும்.நடக்கிறதா? அரசியல் கூத்து நடக்கிறது மிக அசிங்கமாக!


தொடரும்......




Tuesday, January 8, 2013

4. சீனப் பெருஞ்சுவரை நோக்கி ஒரு பயணம்






        4. மறுநாள் காலையில் சீனப் பூமியைப் பார்க்க எப்படி இருக்கும் என்ற ஆர்வம்

மிகுந்திருந்தது. புது மண், புது காற்று ,புது சூழல், ஆர்வத்தைத் தூண்டியது.

ஆனால் பழக்கப்பட்ட அதே மஞ்சள்   நிற மனிதர்கள்.

அதிகாலையில் பத்துக்கெல்லாம்   எழுந்துவிட்டோம். பதினோரு

 மணிக்கு மேல் காலை உணவு  உண்ண முடியாது என்பதால்

அப்படி 'வெள்ளனெ' எழுந்துவிட வேண்டியிருந்தது. சீன உணவு வகை உலகப்

புகழ் பெற்றது. அதிலும் 'டிம் சம்' என்ற பலகார உணவை ஒரு கை

பார்க்கவேண்டி நா துடித்தது. என் மகன் தான் ஈப்போவில் ஒரு முறை அந்த

உணவை அறிமுகப் படுத்தினான். அதிலிருந்து அதன் மேல் ஒரு தனியாத

மோகம்.  எல்லாரையும் கதவைத் தட்டி எழுப்பிவிட்டு கீழ் தளத்துக்கு

வந்தோம். ஒரு சிலரே அங்கே இருந்தனர். குறிப்பாக ஐரோப்பியர்கள்.

சீனர்கள் சுறுசுறுப்புக்கு பேர் போனவர்கள். பதினோரு மணிக்குள் பகல்

உணவுக்கு தயாராகி விடுவார்கள் அல்லவா? உணவுதானே அவர்களுக்கு

வாழ்க்கையே! இன்றைக்கும் சீனர்களை நாம் சந்திக்கும்போது , அது எந்த

நேரமாக இருந்தாலும் ''சாப்பிட்டு விட்டாயா?" என்றுதான் நலம்

விசாரிப்பார்கள்.

எல்லாரும்  இறங்கி வந்துவிட்டார்கள். என் கடைக்குட்டி  பையனும் அவன்

குடும்பத்தாரையும் காணோம். பன்னிரண்டாவது மாடிக்குப் போய் அவன்

அறைக் கதவைத் தட்டினால் என் செல்லம் அசதியில்

தூங்கிக்கொண்டிருந்தது.

காலை உணவை அவர்கள் அன்று எடுக்க முடியவில்லை. வேஸ்ட்தான்.

நான் சொன்ன டிம் சம் உணவு வகை இருந்தது. ஆனால் மாறு வேசத்தில்தான்.

அங்கே டிம் சம் என்று எழுதப் பட்டிருந்ததே தவிர நான் பார்த்த வடிவத்தில்

இல்லை. இட்லியை விடச் சிறயதாய், பல வண்ணங்களில் இருந்தது. கலி

போன்ற  கருப்பாக ஒரு கோழி முட்டை சைசில் இருந்தது. சரி வடிவம் தான்

வேறு. சுவை ஒன்றுதானே என்று சாப்பிட்டுப் பார்த்தால் ஈப்போ சுவையைக்

காணோம்.   உணவை உண்ணும் வகையும் முக்கியமல்லவா?    

வேறு                                            உணவு வகையைச் சாப்பிட வேண்டியதாயிற்று. பரவாயில்லை . வைக்கப்பட்டிருந்த

பல வகை உணவுகள் பார்த்தாவது திருப்தியடைய வேண்டி இருந்தது.

என்

பேரன் கேப்பச்சினா காப்பி கொண்டு வந்து வைத்தான். உயர்தர காப்பி வகை,

நல்ல சுவை. "இன்னொன்னு கலக்கிட்டு வாடா," என்று சொன்னேன். அவன்

கலக்குவதுபோல நாமும் நாளைக்கு கலக்கிக் குடிக்கலாம் என்று எட்டி

இருந்து பார்த்தேன். "எப்படிக் கலக்கின?" என்று இந்த வயதில் அவனைக்

கேட்பது கௌரவக் குறச்சலாகிவிடுமே. தாத்தாதாவுக்கு ஒன்னுமே தெரியாது

உலகமே புரியாது என்று சொல்பவனிடம் கேப்பசினா கலக்கச் சொல்லித்தர

கேட்கலாமா? நெலம மோசமாயிடும்! சில சமயங்களில் கணினி சார்ந்த

விசயங்களைப் பேரப்பிள்ளைகளிடம் கேட்டே தெரிந்து 

கொள்ளவேண்டியுள்ளது.

"இது செய்யத் தெரிமாடா ஒனக்கு.. செய் பாப்பம்." என்று ஒரு கெத்தா உடல்

செருக்கைக் காட்டி உளவியல் தனமாகத்தான் அணுக வேண்டியுள்ளது. 

பேரப்பிளைகள நாம் கையாண்ட உளவியலைத் தோற்கடிக்கும் வண்ணம்.

செய்து காட்டிவிட்டு," என்னா தாத்தா இவ்ளோ சின்னாங்கா இருக்கு, இது கூட

தெரிலங்கிறீஙக," என்று நம் 'தலையில் தட்டி' விட்டுப் போய்விடுவார்கள்.

என்னா பண்றது கணினி யுகம் ஒங்கயுகமில்லியா? பழி வாங்கலாம்னா

எங்களுக்குன்னு எங்க இருக்கு யுகம் இனிமே? விடுடா... இனிமே கவலப் பட்டு

ஆவப்போறது ஒன்னுமில்ல!

    மைக்கல் லோபியில் காத்துக் கொண்டிருந்தார். வெளியே குளிர் -ஏழு

என்றார். நல்ல வேளையாக வெயில் அடிக்கிறது..காற்று கம்மி என்றார்.

காற்றடித்தால் குளிர் முகத்தில் ஈரமில்லாமல் வந்து அறையும் என்றார்.

நேற்று இரவு அதன் வெள்ளோட்டத்தை அறிந்தே இருந்தோம்.

இன்றைக்கு நாம் பாண்டா உயிர்காட்சி சாலைக்குப் போகலாம் என்றார். உடல்

மறைக்க மறைக்க குளிராடையை அணிந்து கொள்ளுங்கள். கையுறை

காதுகளையும் கண்டிப்பாய் அணிந்துகொள்ளும்படி கட்டளையிட்டார்.

வெளியே வேனில் ஏறும்போதே குளிரின் ஊடுறுவல் மேனியை

கூசச்செய்தது.  முகத்தில் திறந்த  இடங்களிலெல்லாம் ஊசி முனை கொண்டு

குத்துவது போலிருந்தது.

பெய்ஜிங் நீயூ யோர்க் மாதிரி இருக்கிறது என்று சொன்னான் என் பெரிய

பையன். அவன் பத்தாண்டுக்கு முன்னர் இங்கே வந்ததற்கும் இப்போதைக்கும்

மிக விரைவான முன்னேற்றம் அடைந்ததைச் சொன்னான். 2008ல் நடந்த சீனா

ஒலிம்பிக் போட்டிகள் பெய்ஜிங்கை பேய் வேகத்தில் மாற்றிவிட்டிருக்கிறது.

சீரான சாலைப் போக்கு வரத்து.. வானைக் குத்திக் கிழிக்கப் போகிறேன் என்று

அச்சுறுத்தும் கட்டங்கள். குளிரைப் பொருட் படுத்தாத விரையும் சுறு

சுறுப்பான மஞ்சள் கால்கள் எனக் காலையிலேயே பெய்ஜிங் களைகட்டி

இருந்தது. வேனின் ஹீட்டர் மீண்டும் மிதமான சூழலைத் தந்தது. இப்போது







                            பனி படர்ந்து திமிறி நிற்கும் பெய்ஜிங் சாலை


வேன் பாண்டா உயிர் காட்சி சாலைக்கு நகர்ந்தது. ...

தொடரும்