Wednesday, May 25, 2011

அக்டோபஸ் கவிதைகளும் அடர்ந்த கவித்துவமும்

2. விரட்டுகின்ற மிருகங்கள்
  

     
கோயில்களுக்குச் செல்லும் பல தருணங்களில் அங்குள்ள கழிவறைக்குச்செல்வதைத் .
தவிர்த்திருக்கிறேன். இருப்பினும், என் துரதிஸ்டம் சமீபத்தில் கழிவறைச் சுத்தத்தையும் கண்காணிக்கவேண்டிய கட்டாயத்தில் நான் இருந்தேன்.
என் மகனின் திருமணம் அதிகாலையில் ஒரு விநாயகர் கோயிலில் நடப்பதென முடிவெடுக்கப்பட்டு அக்குறிப்பிட்ட கோயிலைப் பார்ரக்ச்சென்றேன். கோயிலில் முன்பணம் கட்டிவிட்டு எல்லாவற்றுக்கும் ஏற்பாடு செய்யும்படி கூறிவிட்டு வந்துவிட்டேன்.
மணநாளுக்கு மூன்று நாட்கள் எஞ்சியிருக்கும்போது கோயில் அலங்கரிப்புக்கான ஆயத்த வேலகளில் இறங்க ஆரம்பபித்தோம். பலர் கூடும் இடமாயிற்றே கழிவறைச் சுத்தத்தையும் கண்காணிக்கவேண்டும் என்பதற்காக அந்தப்பக்கம் போனேன். கழிவறையை நெருங்கிய தருணத்தில் இங்கே வராதே என்று மிருகத்தைப்போல என்னை விரட்டியது. அதன் துர்வாடை மொழியில் நான் பின் வாங்க ஆரம்பித்தேன்.
அப்போது என்னிடம் கோயில் பயன் படுத்துவதற்க்காக வாடகைப்பணம்  வாங்கிய அலுவலரும், ஒரு பெண்மணியும் இருந்தனர். கழிவறையைப்பற்றி முறையிட்டுவிட்டு திருமணத்தன்று அது தூய்மையாக இருப்பதற்கு கொஞ்சம் பொறுப்பெடுத்துக்கொள்ளுங்கள் என்று சொல்லிவிட்டு வந்தேன் . அப்போது அவர்கள் , அதப்பத்தி கவலப் படாதீங்க நாங்க வேலையாளுங்கக்கிட்ட சொல்லி சுத்தம் பண்ணிற சொல்லிடுரோம்” என்று பதில் வந்தது.
திருமணத்துக்கு முதல் நாள் மாலை இறுதிக்கட்ட வேலை நிமித்தமாக மீண்டும் கோயிலுக்குச்செல்ல வேண்டியிருந்தது. கழிப்பறையில் வேலை ஏதும் நடந்திருக்கிறதா என்று எட்டிப்பார்க்கும் முன்பே பலமான அதே துர்வாடை மிருகம் மீண்டும் என்னை விரட்டியது.
மீண்டும் அதே நபரிடம் போய் “ என்னங்க கக்கூஸ் சுத்தமாவே இல்லியே. அன்னிக்கி சொல்லிட்டு போனனே. நாளக்கு காலையில ஆளெல்லாம் வந்திருவாங்க. இப்படி இருந்தா அவசரத்துக்குகூட போக முடியாதே ‘” என்றேன்.
இல்லிங்க நான் சொல்லிட்டேன் ..... அவரு இன்னும் செய்யில போலிருக்கே” என்று இழுத்தார். ‘‘செய்யில போலருக்கே,’’ என்ற வார்த்தைகளுக்குள் பொதிந்திருக்கும் பொறுப்பின்மையால் எனக்குள் மூர்க்கமாய் கோபத்தை மூட்டியது.
“ என்னங்க நான் சொல்லி மூனு நாளாச்சி எதாவது செய்றுதில்லியா? இந்த அசிங்கத்துல எப்படி பொழங்கிறது” என்றேன்.
“இப்ப சொல்லிர்றேன்,” கைப்பேசி எடுத்து யாருக்கோ போன் செய்தார். பல சமயங்களில் கைப்பேசி நாம் நடத்தும் நாடகத்துக்குப் பயன்படும் கருவியாகவும் அமைந்துவிடுகிறது என்பதை சற்று நேரத்தில் உறுதியாயிற்று.
காத்திருந்து காத்திருந்து பார்த்தும் ஆள்வரவில்லை. அதற்கு மேல் அவரிடம் போய் சொல்வதும் எனக்குப்படிக்கவில்லை. அப்படிப்போனாலும் எங்கள் உரையாடலும் கழிப்பறை நாற்றத்துக்குச் சமமானதாகவே முடிந்துவிடும்.
நானே ஒரு துடைப்பத்தை எடுத்து கழிப்பறையைச் சுத்தம் செய்ய ஆரம்பித்தேன்.
கழிப்பறைச் சுவர் சிமிண்டால் மட்டுமே பூசப்பட்டிருந்தது. அதுவும் பூஷணம் மேய்ந்து கிடந்தது. சிறுநீரால் நனைந்த இடம் பழுப்பு மஞ்சள் நிறமேறி இருந்தது. கழிவறை கூரை தகரத்தால் வேயப்பட்டு , ஒட்டடை தூக்கு மாட்டிக்கொண்டவனைப்போல தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. சிமிண்டாலான ஒரு தண்ணீர் தொட்டி இருந்தது. அதிலும் தண்ணீர் தரை தட்டிக்கிடந்தது. பழைய மைலோ டின் தண்ணீர் அள்ளுவதற்கு வைக்கப்பட்டிந்தது. அதுவும் துருவேறிக்கிடந்தது. அதனைப் பயன் படுத்துகிறவர்கள் கழிப்பறையென்றால் இப்படித்தான் இருக்கும் என்ற மனோபாவத்தில் ஊறியவர்களாகத்தான் இருக்கிறார்கள்-இன்றைக்கும். கழிப்பறையின் இழி நிலைப்பற்றி என்னைப்போல் பலர் முறையிட்டிருந்தால் அது மேம்பட்டிருக்கும். ஆனால் நமக்கென்ன என்றிருப்பவர்தான் நம்மில் அதிகம். சற்று நேரச் சிரமப் பரிகாரம்தானே ஏன் அலட்டிக்கொள்ளவேண்டும் என்ற எண்ணமாகக்கூட இருக்கலாம்.
அதே வேளையில் கோயிலைப்பாருங்கள். மிகுந்த அக்கறையோடு தூய்மைப்படுத்தப்படதாகவே எந்நேரமும் காட்சி தரும். தரையில் மொசைக் கற்கள் பதிக்கப்பட்டிருக்கும். சுவர்களில் தமிழ் நாட்டு ஓவியர்களின் தெய்வப்படங்கள் வரையப்பட்டிருக்கும். விட்டச் சுவரில் அழகிய வண்ணக்கோலங்கள் . போடப்பட்டிருக்கும். தரையைச் சுத்தப்படுத்த தனியாக ஒரு ஆள் இருப்பார் அல்லது யாராவது இலவசமாக சுத்தப்படுத்திக்கொண்டிருப்பார். அக்கடா என்று தரையில் அமர்ந்தால் தியானம் இருக்கவேண்டும் போலிருக்கும்.
இதே அக்கறை கோயில் கழிப்பறைத்தூய்மையில் காட்டவேண்டும் என்ற முயற்சி பல கோயில் நிர்வாகத்துக்கு இல்லை. ஏன் இந்த இரட்டை நிலை? இறைவன் தூணிலும் இருப்பார் துரும்பிலும் இருப்பான் என்ற மரபார்ந்த போதனை நீர்த்துப்போனதா? அங்கெங்கெனாதபடி எங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் பரிபூரண ஆனந்தம் ,என்ற வேதகால புனிதச்சொற்களைத் தொலைத்துவிட்டோமா? இறைவன் கழிப்பறை பக்கம் போகமாட்டார் என்ற நினைப்பா? அப்படியென்றால் மேலே நம் முன்னோர்கள் சொன்ன வார்த்தைகள் பொருளற்றதா ? பொருட்படுத்தக்கூடாததா? சில பொறுப்புள்ளவர்களைக்கூட சுமையை இறக்கிவிட்டு இந்த நாற்றத்திலிருந்து விடுபட்டால் போதும் என்று கழுவாமல் கழிவறையைவிட்டு ஓடுவதற்குக்குக் காரணம் தாங்க முடியாத அதன் துர்நாற்றம்.  நம் வீட்டில் இருக்கும் கழிவரையைத் தூய்மையைப் பாதுகாப்பதில் நாம் எவ்வளவு கவனமாய் இருக்கிறோம். நமக்குக் உரிமையானது என்றால் அதற்கு பிரத்தியேக கவனம் செலுத்தும் நாம் பொதுச்சொத்து என்றால் பொறுப்பற்ற எண்ணம் வந்துவிடுகிறதே ஏன்?
கோயில் வளாகத்தில்தானே கழிப்பறை அமைந்திருக்கிறது? அப்படியென்றால் கோயிலில் ஒரு பகுதிதானே அது? அகத்தூய்மையிலும் புறத்தூய்மையிலும் கடவுள் உறைகின்றான் என்பதை எப்படிப் புரிந்துகொள்கிறோம் நாம்? அந்தக்காலத்தில் கோயிலகள் நோய் தீர்க்கும் புனிதத்தலமாக இருந்ததை இன்றைக்கு முரண் இயக்கமாக மறிப்போனது ஏன்? பராமறிக்கப்படாத கழிப்பறைகள் நோயின் காரணிகள்தானே!
என்னைப்போலவே ஒரு கவிஞன் தன்னைக்கழிப்பறை விரட்டியடித்த அனுபவத்தை தன் கவிதையில் இப்படி இறக்கிவைக்கிறான்.

பாபர்களுக்கு மசூதி வேண்டும்
இந்துக்களுக்குக் கோயில் வேண்டும்
எங்களுக்கு நல்ல
கழிப்பறை வேண்டும்     
                      (மனுஷ்ய புத்திரன்)

Sunday, May 22, 2011

ஹோலிடேன்னா இப்படித்தாம்பா

          கடந்த வெள்ளிக்கிழமை 20.5.11ல் மீண்டும் மலேசியாவின் கிழக்குக்கடற்கரை மாநிலமான திரங்கானு மாநிலத்தின் பெர்ஹெந்தியான் உல்லாத்தீவுக்குப் பயணமானோம். பின்னிரவு இரண்டு மணிக்கு இரண்டு கார்களில்  கிளம்பிவிட்டோம். நாங்கள் மேற்குக் கடற்கரை மாநிலமான கடாரத்திலிருந்து குறுக்கு வெட்டாக போடப்பட்ட நெடுஞ்சாலையைக் கடந்து ஏழு மணி நேர ஓட்டத்தில் துறைமுகத்தை அடைந்தோம். பின்னிரவில் கிளம்பினால்தான் காலை ஒன்பது மணிக்குள் துறைமுகத்தை அடைய முடியும். அதை விட்டால் வேறு பயணப்படகு இல்லாமலில்லை. ஆனால் விடுதி செக் இன் நேரம் 12.00 லிருந்து அந்த நாளை முழுமையாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ளவே இந்தப் பின்னரவுப் பயணம் போலும். என் மகன்கள் இரண்டு பேரின் ஏற்பாடு இது. எனக்கு இந்த நள்ளிரவுப்பயணத்தில் சம்மதம் இல்லைதான். இருவருக்கும் அப்பாவையும் அம்மாவையும் மகிழ்ச்சியாக வைத்துக்கொள்ளவேண்டும் என்ற நல்ல எண்ணம்தான் காரணம். எல்லாம் அவர்கள் செலவு.
           காலையில் ஏழுக்கேல்லாம் துறைமுகத்தில் இருந்தோம்.விடிய விடிய தூக்கமில்லை. அவர்கள் காரை ஓட்டுவதிப் பார்த்தால் கும்பகர்ணனுக்கே தூக்கம் வராது. இரண்டு காரிலும் ஐந்து பேரப்பிள்ளைகள் இருந்தார்கள் என்பது பயணத்தை மேலும் அச்சமாக்கியது.
ஓங்கிய பெருங்காட்டைக் கடந்துதான் இந்த ஏழு மணி நேரப்பயணம். யானைகள் நள்ளிரவில்தான் சாலையைக் கடக்கும்போலும். இரண்டு கிலோ மீட்டருக்கு இடையே யானைகள் நடமாட்டம் இருப்பதைக் குறிக்கும் சாலைப் பலகைகள். ஆனால் இந்த முறை நாங்கள் பலகையில்தான் யானைகளைப் பார்த்தோம். காரில் யானைகளையே அச்சமூட்டும் உயிரினங்கள் இருந்தன என்பதே எனக்குத் தைரியம் மூட்டுவதாக இருந்தது.
      உல்லாசத் தீவுக்குச்செல்லும் இயந்திரப் படகில் ஏறும்போது மணி எட்டரை. எங்களோடு சில பிரஞ்சுக்காரர்களும் இருந்தனர். படகு அரை மணி நேரத்தில் தீவை அடைந்துவிடும் என்று சொன்னார்கள். எல்லாரும் உட்கார்ந்ததும் படகு வேகம் பிடிக்க ஆரம்பித்தது. நான் நினைக்கிறேன் மணிக்கு 150 கிலோ மீட்டருக்குக் குறையாத வேகம். பெருத்துச் சுருண்டு வரும் அலைகளைக் கிழித்தெறிந்துகொண்டே சீறிப் பாய்ந்து செல்கிறது. மோதிச்செல்லும் அலைகளை அநாயசமாக கிழித்தவாறே விரைந்து ஊர்கிறது படகு. படகின் முன்பக்கம் சீன நாகம்போல தலையைத் தூக்கித் தூக்கி ஏறி இறங்கும்போது அலைகளை அறைந்து அறைந்து செல்லும்போது. பேய் பிடித்த பெண் முடியை விரித்து மேலும் கீழும் ஆட்டி அச்சுறுத்தும் காட்சிக்கு ஈடானது அது. சிறு குடலும் பெருங்குடலும் இடம் மாறிவிடுமோ என்ற பயம் ஆட்கொள்கிறது. சீரிச்செல்லும் தருணத்தில் கடல் நீரை வாறி இறைக்கிறது. அந்த அரை மணி நேரமும் அகால நேரமென்றே அறிக.
     மணி ஒன்பதுக்கெல்லாம் தீவை அடைந்திருந்தோம். நான் மறுபிறவி எடுத்திருந்தேன். விடுதி மணி பத்துக்குத்தான் தயாரானது. ரூம் கிடைத்தவுடன். குளித்துவிடலாம் என்று குளியலறைக்குள் சென்று குனிந்து எதையொ எடுத்தேன். தீவு சுற்றுவது போன்ற பிரம்மை உண்டானது, தூக்கமின்மை காரணமாக வந்த அலர்ஜிதான் அது. குளித்துவிட்டு வெளியே வந்தவுடன் காலை உணவுக்குச் சென்றோம். ஒரு ஆள் பசியாற முப்பது வெள்ளிக்கு மேல் தரவேண்டியதாயிற்று. ஒவ்வொரு முறையும் ஆர்டர் கொடுத்து சாப்பிடலாம் என்று முடிவெடுத்ததால் இந்த விலை. முன்பொருமுறை அறை வாடகையோடு பேக்கேஜ் கணக்கில்  உணவுக்கும் பேசிவிட்டதால் சாப்பிட்டு வயிறெறிந்து போனோம். திரும்பத் திரும்ப ஒரே வகை உணவைப் பரிமாறிக் கொன்றார்கள். மறுமுறை உணவைப் பார்க்கவே பிடிக்கவில்லை!
      இந்த முறை கவனமாக இருக்கவேண்டும் என்ற நினைப்பில் இந்த ஏற்பாடு. ஆனால் விலையோ படு பயங்கரம். ’ஹோலிடேன்னா இப்படித்தாம்பா,” என்றான் பெரியவன். ஆனால் அதே விலையில் சாப்பிட்டால் வயிறு ஏற்காது. ஏற்றாலும் சீரணிக்காது. இரண்டு நாளுக்கு இந்த செலவு செய்தால் என் ஒரே வீட்டை விற்கும்படியாகிவிடும். அப்புறம் தின்னு கெட்ட குடும்பப்பட்டியலில் எங்களோடுதும் சேர்ந்ததுவிடும்.
       சாப்பிட்டு விட்டு அக்கடா என்று தூங்கலாம் என்று நினைத்தேன். வெளியே வந்ததும் மீண்டும், ”படகில் ஏறுங்கப்பா,” என்றான்..
       ”எங்கே?” என்றேன் நான். “சும்மா ஏறுங்கப்பா!” என்றான் மகன்.
       ”தாத்தா நம்பெல்லாம் சுனோக்கிலிங் போறோம்.” என்றாள் பேத்தி.
       ”நேத்து பூரா தூகமில்ல, படகுப் பயணம் வேற ’புலியாட்டம்’ பயணமானது, இவ்ளோ பணம் கொடுத்து சாப்பிட்டது வேற செரிக்கல! அதுக்குள்ள என்னடா சுனோக்கிலிங்?” என்றேன்.
       ”ஹோலிடான்னா அபடித்தாம்பா!” என்றான் மீண்டும்.
        கரு நீலக் கடல் விரிந்து குளிர்கிறது. தண்ணீருக்கு அடியில் மீன்களும் கடற்பாறைகளும், பிற கடல் வாழ் உயிரினங்களும் கண்ணாடிக்குள் பார்ப்பதுபோல தெளிவாகத் தெரிகிறது. அள்ளி அள்ளிக் குடிக்கலாம் போலத் தோன்றுகிறது.
        மிதவையும் கண்ணாடியும் அணிந்துகொண்டு கடலில்  குதிக்க ஆரம்பித்தார்கள் எல்லாரும்.
”தாத்தா நீங்களும் வாங்க தாத்தா,” என்று வியந்து என்னை அழைத்தனர். தூக்கம் கண்ணுக்குள்ளேயே இருந்த்து. கடலில் குதித்தால் தூங்கியவாறே மிதக்கப்போகிறேன் என்று தெரிந்துவிட்டது எனக்கு.
      கடலுக்குள் குதித்து கண்ணாடி அணிந்து பார்த்தபோதுதான் ரம்மியமான ஒரு புது உலகம் வசப்பட்டது. வண்ண வண்ண மீன்கள் குறுக்கும் நெடுக்கும் நீந்தித் திரியும் அழகை நாளெல்லாம் பார்க்கலாம், கடற்பாறைகள் வெள்ளைப் பூக்கள் கணக்காய பூத்துச் சிரிக்கிறது. வெறும் மேல் பாகமே இவ்வளவு வனப்பென்றால், கடலுக்கடையில் இன்னும் என்னவேல்லாம் இருக்கும்? எத்தனை கோடி இன்பம் வைத்தாய் இறைவா என்று கடலையும் சேர்த்துதான் பாடி இருக்கிறான் பாரதி. புதுச் சேரியிலும் வாழ்ந்தவனில்லையா?
        பேரப் பிள்ளைகள் மீன்களோடு மீன்களாகவே இரண்டு நாளையும் கழித்தார்கள்.
       அருகருகே உள்ள பல தீவுக்கூட்டங்களுக்குச் சென்று பார்த்தோம். ஒரு தீவில் 1500 பேர் குடியிருகிறார்கள். அங்கே தொடக்கப்பள்ளிக்கூடம், காவல் நிலையம், தபால் நிலையம் என்று எல்லா வசதியும் உண்டு. ஒரு நாள் பகலுணவை அங்கேயே முடித்துக் கொண்டோம். விலை எவ்வளவோ  சகாயம்!
      பெர்ஹெந்த்தியான் தீவின் ஒரு அறையின் விலை நானூறு மலேசிய ரிங்கிட். பகல் உணவின் விலை தலைக்கு 40 ரிங்கிட். ”தாங்காதுடா சாமி’ என்றேன்.
      ”ஹோலிடான்னா அப்படித்தாம்பா,” என்றான் மகன்.
      அங்கே இரண்டு நாளைக் கழித்துவிட்டு, இக்கரைக்கு வந்து,  திரங்கானு கோலா பெசுட்டில் இருக்கும் ஒரே இலை சாப்பாட்டுக்கடை மீனா ரெஸ்டாரெண்டில்  பகல் உணவை முடித்தோம்.
மலாய்க்காரர்களே அதிகம் வாழும் பெசுட்டில் ஒரே தமிழ் உணவுக்கடை அது.



























மீண்டும் ஏழு மணி நேர கார் பயணம் தொடங்கியது.
      ”ஏம்பா இவ்ளோ செலவு செஞ்சி லீவுக்கு வரணுமா?” என்று கேட்டேன் எல்லாரிடமும்.
     ”ஹோலிடேன்னா இப்படித்தாம்பா,” என்று கோரஸில் பதிலளித்தனர் பிள்ளைகளும் பேரப் பிள்ளைகளும்.