Monday, November 15, 2010

சமீபத்தில் மிகச்சமீபத்தில்

என் பேத்தி நவீனா பள்ளி முடிந்து வீட்டுக்கு ஏற்றி வந்தேன். இன்று ஆண்டின் பள்ளி இறுதி நாள். காரில் ஏறும்போதே உற்சாகமாக ஏறினாள். நான் சோதனையில் முதலாவது மாணவி என்றாள். அதற்கு ஆதாரமாக் கையில் பரிசுக்கிண்ணங்கள். நல்லது வாழ்த்துகள் என்று சொன்னேன். எபோதுமே முதல் மாணவிதான். ஆரம்பப்பள்ளி வாழ்க்கையில் முன்றாண்டுகளைக் கடந்துவிட்டாள். வயது ஒன்பது. அவள் தம்பி நான்காவது இடத்தைப்பிடித்ததைச் சொல்லி இடித்துரைத்தாள்.

வீட்டை அடைந்ததும் தாத்தா இதப்பிடிங்க என்று என் கையில் ஒரு ரிங்கிட்டைத்திணித்தாள். ஏன் என்றேன். நான் உங்கள் வீட்டுத்தொலைபேசியை பயன் படுத்தப்போறேன், அதற்கான கட்டணம் என்றாள். செம் அடி எனக்கு. தொலைபேசியை அவள் பயன்படுத்தும்போதெல்லாம் பில் எகிறும் அடிக்கவேண்டாம் என்று எச்சரிப்பேன்.. அதற்காக கொடுத்த அடிதான் இது. அறைக்கதவை மூடிக்கொண்டு நான்கைந்து நிமிடம் பேசிவிட்டு வெளியே வந்தாள்.எத்தனை பேரிடம் பேசினாய் என்றேன். இருவரிடம் என்றாள். என்ன பேசினாய் என்றேன். என் சோதனை முடிவைச்சொன்னேன் என்றாள். அப்படியானால் நீ கொடுத்த பணம் போதாது. ஒரு நபருக்குத் தொலைபேசியில் பேசினால் ஒரு வெள்ளி தரவேண்டும் என்றேன். பதிலுக்கு அடித்துவிட்ட திருப்தி எனக்கு.

என் பேரன் சோதனையில் நான்காவது இடமே பிடித்திருந்தான். ஏன் என்ன ஆச்சு இந்த முறை என்றேன். எப்போதுமே முதலாவதாக வருபவன். கொஞ்சம் சுட்டி என்று குறைத்துச்சொல்கிறேன். தீர்ப்பை மாத்தி எழுத்திட்டாங்க தாத்தா என்றான்.

இவன்தான் இவனேதான். டாக்டர் கார்த்திகேசு ஒருமுறை வீட்டுக்கு வந்திருந்தார். இவன் போய் அவரிடம் ஒட்டிக்கொண்டான். இரண்டு வயதிருக்கும் அப்போது. டாக்டர் ஏ பி சி டி சொல்லிக்கொடுக்க ஆரம்பித்தார். என் பேரன் ஓடிப்போய் ஒரு குறுந்தட்டைக் கொண்டுவந்து அவரிடம் கொடுத்தான். டாக்டர் அதை வாங்கி வைத்து விட்டு மீண்டும் ஏ பி சி டி என்று போதிக்க ஆரம்பித்தார். அவன் ஓடிப்போய் இன்னொரு குறுந்தட்டைக்கொண்டு வந்து கொடுத்தான். அதையும் வாங்கி வைத்து விட்டு மீண்டும் சொன்னார். அவனும் செய்ததையே செய்தான். இருவரும் ஒன்றும் புரியாமல் விழித்தோம்.அப்புறம்தான் தெரிந்தது டாக்டர் சிடியைக் கேட்கிறாறென்று புரிந்துகொண்டு சிடியைக் கொண்டு வந்து கொடுத்திருக்கிறான். அவன் எப்போதோ கிளம்பிவிட்டான் கணினித் தொழில் நுட்ப யுகத்தின் முன்னேற்றத்தை நோக்கி!