Skip to main content

3.சீனப் பெருஞ்சுவர்



உள்ளபடியே நாங்கள் கோலாலம்பூரிலிருந்து பெய்ஜிங் நகருக்குக் கிளம்பிய போது மாலை மணி 6.30. காலை மணி11.00 அல்ல. முன்னர் சொன்னது தவறு. பெய்ஜிங் மாநகரின் விமான நிலையத்தை வந்தடைந்தபோது நள்ளிரவைத்தாண்டி விட்டிருந்தது. இரவு மணி 1.00 இருக்கலாம். மலேசியாவுக்கும் சீனாவுக்கும் நேர வித்தியாசம் ஒரு 15 நிமிடங்கள்தான். அங்குள்ள கடிகார கணக்குப்படி. அது ஒன்றும் பெரிய வித்தியா.லேசியக் கடிகார நேரம்தான் அங்கேயும்.

விமானத்தில் இரவு உணவு கொடுத்தார்கள். முன்கட்டணம் வசூலித்த பணத்தில்தான். பரவாயில்லை பசிக்கு இறங்கும் சுவைதான்.
வந்திறங்கியதும் பசி வயிற்றைக் கிள்ளியது. எங்களின் சுற்றுப்பயண வழிகாட்டி தன்னை மைக்கல் என்று அறிமுகப் படுத்திக் கொண்டான். வெளியே இரண்டு மணி நேரம் காத்திருந்ததாகச் சொன்னார். சற்றும் தாமதிக்காமல் மெரியோட் 5 நட்சத்திர விடுதிக்கு ஒரு வேனில் அழைத்துச் சென்றார். விமான  நிலையத்திலிருந்து ஒன்றரை மணி நேர ஓட்டம். பெய்ஜிங் மாநகரம் ஒளி வெள்ளத்தில் பூத்திருந்தது. பனி கொட்டிக்கொண்டிருந்தது. விமானத் தளத்தின் வாசலிலிருந்து வேன் வந்து நின்ற இடத்துக்கு ஒரு மூன்று நிமிட நேர நடைதான். அந்த மூன்று நிமிட நேரத்தில், முழுதாய் மூடிக்கொண்டிருந்த எங்களாலேயே குளிரைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை! சில்லிட்ட காற்று முகத்தில் அறைந்தபோது முகம் உறிந்துவிட்டது. நல்ல வேளையாக வேனில் ஹீட்டர் இருந்ததால் சமாளிக்க முடிந்தது. வெளியே அந்த அதிகாலை வேளையில் குளிர் -12 ஐ அடைந்திருந்தது என்று சொன்னார் மைக்கல்.

வெளியே சில இடங்களில் பனி உறைந்து வெள்ளைச் சால்வைபோலப் படர்ந்திருந்திருந்தது. பிள்ளைகள் பனியைக் கண்டதும் குதூகளித்துக் குதித்தார்கள்.

பனிவெளிதானே (பனிப்பொழிவுதான்) மலேசியாவுக்கும் சீனாவுக்குமான பெரிய இடைவெளி! குளிரை உணர்வதுகூட உல்லாசப்பயணத்தில் ஒரு நோக்கம்தானே! ஒரு நோக்கம் என்று சொல்வதைவிட முக்கிய நோக்கம் அல்லவா! பருமாற்றம்தானே ஒரு நாட்டைப் பிறிதொரு நாட்டினின்றும் வேறொன்றாய்க் காட்டுகிறது. மக்களின் வாழும் சூழல், கலாச்சாரம், பழக்க வழக்கம், மண்ணின் தோற்றம் என்ற அக புற வாழ்வின் வித்தியாசங்களை  மையமிட்டுக் காட்டும் போதுதானே ஒரு இடம் நம்மை வசீகரம் செய்கிறத்!  ஆண்டு முழுதும் கிட்டதட்ட ஒரே மாதிரி சீதோஷ்ணத்தைக் கொண்ட மலேசியாவிலிருந்து, நான்கு வெவ்வேறு சிதோஷ்ண மாற்றத்தைக் காணும் சீனா போன்ற நாடுகளுக்குப் பயணம் போவது இந்த வித்தியாச தருணத்தை அனுபவிக்கத்தானே!

விடுதியைப் போய்ச்சேரவும், நான்கு அறைகளின் சாவிகளைப் பெற்றுக்கொண்டு அறைக்கு சென்றடையும் போது மணி மூன்றாகிவிட்டது. மறுநாள் காலை பதினோரு மணிக்கு வேன் வெளியே காத்திருக்கும் என்று சொன்னார் மைக்கல். விடுதியில் காலை பதினோருவரை பசியாறும் நேரம் என்றும் மைக்கல் சொன்னது கொஞ்சம் நிம்மதியாகத் தூங்கலாம் என்று நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட வைத்தது!









நாளை பகலில் சீன தேசத்தைப் பார்க்கப் போகும் ஆவலோடு படுக்கைக்குச் சென்றேன்.

Comments

PUNNIAVAN said…
ச்சீனா போன அந்த பழைய அனுபவத்தை மீண்டும் எனக்கு தருகிறீகள்...
அடுத்தக் கட்டுரை படிக்க வேண்டும்.
-செபஸ்தியன்
Anonymous said…
அருமையான பயணக் கட்டுரை..பாகம் 4.. எப்பொழுது தரப்போகிறீர்கள்..நகைச்சுவையாக எழுதி படிக்க ஈர்த்து விடுகிறீர்கள்...waiting for part 4
Unknown said…
அருமையான பயணக்கட்டுரை...நகைச்சுவை உணர்வோடு தாங்கள் கூறுவது படிக்கத் தூண்டுகிறது.... waiting for part 4
இதுவரையில் போகாத இடத்திற்கு எங்களை அழைத்துச்செல்கிறீர்கள் சார்.தொடருங்கள்.... அருமை.
ko.punniavan said…
நன்றி விஜி,
சில சமயம் சோர்வு தட்டுகிறது விஜி.நான் ஊடகங்களில் எழுதி எழுதி வந்த களைப்பு இது.இருந்தாலும் உங்களைப் போன்றவர் தரும் ஊக்கம் எழுதச் சொல்கிறது.
தொடர்வேன்.
ko.punniavan said…
நன்றி முனியாண்டி ராஜ்,
உங்களுக்காகக் கண்டிப்பாய்த் தொடர்வேன்.

Popular posts from this blog

பயணக் கட்டுரை 12 : இருபதும் எழுபதும்

12. பத்தாவது ஆண்டு விஷ்ணுபுர இலக்கிய விழாவும் உரையாடலுக்கான அங்கமும்



காலை 9 மணிக்கெல்லாம் ராஜஸ்தானி மண்டபம் கலைகட்டிவிட்டது. மளமளவென சுமார் 300க்கும் மேலானோரால் மண்டப இருக்கைகள் நிரப்பப்பட்டுவிட்டன. வாசலில் மூன்று இடங்களில் புத்தகங்கள் விறபனைக்கு வைக்கப்பட்டிருந்தன. நான் தேடிய பல நூல்கள் அங்கிருந்தன. நவீன எழுத்தாளர்களின் நூல்கள் நிறைய கிடந்தன. சிலவற்றை நேரம்  கிடைக்கும் போதெல்லாம் ஒரு சில பக்கங்களை வாசித்து வாசித்து வாங்கி வைத்துக்கொண்டேன். இப்போதே 10 கிலோவைத் தாண்டிவிட்டிருந்தது. சென்னையில் போய் வாங்கவேண்டுமென்ற திட்டத்தை  கைவிட்டேன். நான்கைந்து புத்தகங்களை மட்டும் கோவை விற்பனையாளர்கள் சென்னை கடைக்காரர் உங்களைத் தேடி வந்து கொடுப்பார் என்றார். அப்படியேதும் நடக்கவில்லை. நாங்கள் தான் போய் வாங்கினோம்.

ஜெயமோகனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தேன். என்னை யாரோவென்று பார்த்தார்.மீண்டும் காலை பசியாறலின்போது கை கொடுத்தேன் சரியாகக் கண்டுகொள்ளவில்லை. ஆனால் முதல் நாள் கடைசி அங்கத்தில் கவிஞர்
ரவிசுப்பிரமணியத்தின் கலந்துரையாடல் முடிந்தவுடன் என்னை அவரை கௌரவிக்க அழைத்தார்கள். அதன் பின்னரே நான் வந்திருப்பதைக…

மலேசிய புதுக்கவிதையின் தோற்றமும், வளர்ச்சியும், இன்றைய நிலையும்

கோ.புண்ணியவான்.



அதன் பிறகு இந்தப் புதிய வடிவத்துக்குப் பெரிதாய் வாசல் திறந்து வரவேற்பு நல்கியது புதிதாய்ச் சிறகு தரித்து நாடு முழுதும் பாட வந்த வானம்பாடி என்ற வார இதழ்.தமிழ் மலரில் ஒரு செய்தி ஆசிரியராகச்சேர்ந்த ஆதி.குமணன் என்ற இளம் பத்திரிகையாளர் பின்னாளில் வானம்பாடி வார இதழைத்தொடங்கி புதுக்கவிதையை வளர்த்தெடுப்பதில் பிரத்தியேகக் கவனத்தைச்செலுத்தினார் என்பதைச்சரித்திரம் பொன்னெழுத்துக்களால் பதிவு செய்து வைத்திருக்கிறது. இதில் மிக முக்கியமான செய்தி என்னவெனில் தமிழ் மலரில் பணியாற்றும்போதே புதுக்கவிதைக்குப் பதியம் போட்ட ஆதிகுமணன் பிற பத்திரிகைகள் கொடுக்கத்தயங்கிய அங்கீகாரத்தைத் தன் புதுப்பத்திரிகையான வானம்பாடியில் சிவப்புக்கம்பல வரவேற்பை நல்கினார்.அதன் பின்னர் வானம்பாடி புதுக்கவிதைக்கான இயக்கமாகவே மாறி அதனைத்தீவிரமாக வளர்த்தெடுக்க முயன்றது.புதுக்கவிதை வடிவம் பழைய மரபைக் கட்டுடைத்துத்தந்த சுதந்திரத்தைச் சாதகமாகப்பார்த்த பலர் இத்துறையில் தங்கள் எண்ணங்களை எழுத்துக்களாக வடித்தனர். சீ.முத்துசாமி, கோ.முனியாண்டி, கு.கிருஷ்ணன், துரை.முனியாண்டி, பிரசன்னா, இளந்தமிழன், வே.ராஜேஸ்வரி, அருள்தாசன் போன்றோ…

நூல் விமர்சனம்: கோ.புண்ணியவானின் சமீபத்திய சிறுகதை நூலான 'எதிர்வினைகள்'

  அழியாமல் ஆடிக்கொண்டிருக்கும்  தடித்த வடுக்கள்

     பல தருணங்களில்  மனம் எதற்கெதற்கோ கடந்து தவியாய்த் தவிக்கும். கோ. புண்ணியவானின் மனமும் அப்படித் தவித்துதான் பல எதிர்வலைகளை எழுப்பியுள்ளது. சமுதாயத்தில் புரையோடியிருக்கும் புண்களைத்தான் எல்லா படைப்பாளனும் நமக்குக் காட்டிக்கொண்டிருப்பார்கள். இதைத்தான் இவரும் செய்திருக்கிறார். இருப்பினும் தன் எளிய நடையில் தன்னைப் பாதித்தப் பதிவுகளை மிக நேர்த்தியாக எதிர்வினைகளாக்கியிருப்பதுவே அவருக்குள்ள தனித்துவமாகும். இத்தொகுப்பின் தலைப்பும் எதிர்வினைகள் என்றிடப்பட்டிருப்பதுவும் சிறப்பு அம்சமும்கூட.
சாமிக்கண்ணு தூக்குபோட்டுக்கொள்வதும் அதனால் அவனுடைய மனைவி சாரதா அடையும் விடுதலையும்தான் கதையின் போக்கு. அவன் கொடுத்த ஆறாத் துயரங்களைக் கதையோட்டத்தினூடே அடுக்கிக்கொண்டே போகிறார். புறவாழ் மக்களின் எண்ணப் பகிர்வுகளும் புலம்பல்களும் சாவு வீட்டில் சிதறிக் கிடக்கின்றன. இதேப் போன்றுதான் ஆறுமுகம், ‘இறந்தவன் பற்றிய வாக்குமூலமும்’ கதையில் தூக்குமாட்டிக்கொள்கிறான். இருவர் பிழைப்பும் நாறிப்போனதுதான் என்று கதை சொல்கிறது. குடிக்காரக் கணவர்கள் குடும்பத்தில் மனைவியிடத்தில் …